The One Who Could Not be Taken - Chapter Three

For K.G.F and his admirers... and to the followers of Dal-Riel Fans Club... eat your hearts out. ahahahaha

ECHOZ!!!

Chapter Three

Nasa loob ng Something's Fishy  sa Quezon City si Gabriel. Kasama niya roon si Charles at ang kababata nitong si Doc Roblen. Hinihintay nilang magsidating ang iba pang miyembro ng business club na si Doc Roblen ang founder. Ayon dito, inactive na member si Charles at hindi pa nakakabayad ng monthly dues nito.

Noon lang niya nakilala si Doc Roblen dahil hindi naman talaga siya taga-Quezon City. Napangiti siya. Naroon kasi siya para magpanggap na interesado sa pagsapi upang maging miyembro ng mga ito.

"Tsk! Malas talaga. Ayaw ni Jordan eh." Ipinabasa ni Doc Roblen ang text dito ng lalaking hindi naman monghe at wala namang commitment pero ayaw maligawan.

"Akala ko ba kasundo mo yun?" tanong ni Charles sa beterinaryo.

"Akala ko nga rin eh."

Nanahimik siya. A lot people didn't know that a lot could be said about them from their text messages and he was already profiling the man in question based on that. The man's message was precise and direst to the point. Tama ang mga punctuations na ginamit nito. He was a perfectionist and didn't mince words. He was easy to talk with, which was good as far as he was concerned. Ang ibig sabihin lang niyon, may tiwala ito s sarili at hindi natatakot magsabi ng "no."

May mga tao kasing sa text message pa lang ay alam na niyang pakipot. Merong pa-cute. Merong pa-mysterious effect at merong wala lang, non-sense kausap. But not this Jordan. Ayaw talaga nitong dumalo sa meeting na iyon. Period. Kahit pa si Channing Tatum ang humila rito ay hindi ito mapipilit.

"O, hayan na si Lance. Siya na lang ang ireto mo rito sa kaibigan mo." wika ni Doc Roblen kay Charles.

Napatingin si Gabriel sa "Lance" na tinutukoy nito. The man was of average height and medium built. Kung magpapabaya ito ay lolobo itong tiyak at lalong magmumukha itong maliit. But right now, he looked nice enough. Medyo spiky ang buhok na nito na tila sa mga koreanovela leading men, minus the bangs. Maputi ang ngipin bagama't may isang sungki sa kaliwang bahagi pero hindi naman masagwang tingnan. Paglapit nito sa betirinaryo ay ipinakilala agad sila rito. Ipinaliwanag rin ng butihing doktor ang intensiyon niyang sumali.

"Why not?" wika ni Lance sa kanya. "Sali ka na at ng magkaroon naman ng gwapo sa mga miyembero rito."

"Ano namang tingin mo sa amin, aber?" angal ng ibang nakarinig sa sinabi nito.

Nakakalokong tawa naman ang isinagot ng bagong dating sa kanila. "I'm Lance Cruz, pare. Nakakasawa na kasi ang pagmumukha ng mga pamintang iyan eh. You're a perfect addition to the group," ani Lance.

Read more...

The One Who Could Not be Taken - Chapter Two

Still for K.G.F... hope you find good things in life. You deserve an honest-to-goodness relationship, sweetie. :)


Chapter Two

Hindi kailangan ng alarm clock ni Jordan para malamang alas-sais na ng umaga. Automatic na siyang nagigisingnang ganoong oras kesohodang nananaginip pa siya ng love story nila ni Dingdong Dantes. That morning, he dreamt about a poem he was reading. Bagama't natapos niyang basahin ang tula ay hindi na niya maalala kung ano ang nilalaman ng tula at kung para kanino ang tula. 

Tumayo siya, hinarap ang paborito niyang full-length mirror na katabi ng kanyang kama at nagwikang, "It's a beautiful day." Sabi niya sa sariling repleksiyon. His hair was a tangled and a wiry mass. May morning glory pa siya sa magkabilang mata ang his cheeks looked pluffy. His breath was awful.

He stood up straight in front of the mirror and started his stretching. Pagkatapos ay bumaba siya sa komedor ng naka-boxer briefs at mahaba ngunit butas-butas na t-shirt pa rin. Kumuha siya ng dalawang itlog sa ref at inilaga ang mga iyon. Habang hinhintay na maluto ang mga iyon ay kinuha niya ang walis at basahan. Bumalik siya sa itaas ng apartment at sinimulang linisin ang dalawang sild doon. After that, ay bumaba siya sa sala at iyon naman ang nilinis. Nang makarating siya uli sa kusina ay pawis na pawis na siya at malapit ng matuyo ang tubig sa itlog na nilaga niya.

Naghugas siya ng kamay bago niya pinatay ang stove at hinango ang mga itlog mula sa kaserola. Binabad niya muna ang mga iyon sa tubig bago binalatan isa-isa at binudburan ng asin. At para makatipid, ibinuhos niya ang natirang tubig na pinagpakuluan ng mga itlog sa isang tasa para pagtimplahan ng kape. Mahigit nang sampung minuto ang pagkulo niyon kaya siguradong wala ng germs ang naka-survive doon.

He ate his breakfast and finished his coffee. Pagkatapos ay nilinis ang kusina na sa sobrang linis ng matapos siya ay pwede ng magperform ng brain surgery sa kintab niyon. Nang matapos ang kusina ay pumasok siya sa banyo at naligo. Isinabay na rin niya ang paglilinis ng banyo at hindi lumabas doon hangga't hindi kumikintab ang mga tiles.

Read more...

MY LIFE'S PLAYLIST : Chapter 5

“Hoy buksan nyo nga ‘tong pinto. Bumaba na kayo meron na breakfast!” sigaw ni Erol.

Pinilit kong umalis ng higaan at tinanggal ko ang pagkakayakap ni Rex sa akin. Sa pagpilit kong kumalas napabagsak ako sa sahig. Laking gulat kong nakahiga pala dito si Kian.

“Oh nandyan ka pala! Bakit di ka na lang tumabi sa higaan?” pag-uusisa ko.

“Dyan rin kaya ako humiga. Siguro nahulog na lang ako” sagot ni Kian habang kinakamot ang kanyang ulo.

Potek. So sino yung kagabi?

Hala medyo kinakabahan ako dito. Hmmm chillax. As if wala na lang nangyari. Sana’y na naman akong nananahimik na lang eh. Baka mas makabuti kung keep quiet na lang ako hangga’t walang nagsasalita. Sabagay ano pa nga ba ang aasahan mo sa under the influence of liquor.

“Tara baba na tayo, kakain na daw sabi ni Erol!” pagyaya ko kina Rex at Kian.

--------------

Mukhang I missed out on many things. Bakit kasi ang dali kong malasing eh. Ikain ko na nga lang ‘tong pag-aalala ko.

“Uy tabi ulit natulog si Cedrick at Liezel oh. Tulad ng dati!” kantyaw ni Jon sa mga bumaba sa hagdaan.

“Pano ba yan Liezel kay Kirk pa rin si Kian, tabi na naman silang matulog parang katulad lang talaga nung last overnight/inuman/gawaan ng projects kuno. Ahahahah…” ang nakakabulahaw na banat ni Philip.

Napalingon ako kay Liezel. Halatang may pagkabadtrip sa mukha nya. Haist anu kaya kinakabadtrip nito. Last time I talked with her sabi nya si Cedie daw mahal nya tapos last tweet nya si Kian daw talaga ang mahal nya. Nagseselos kaya sya sa akin at kay Kian?!

Kwentuhan at tawanan sa harap ng pagkain na naman. Sarap din talaga pag close kayo ng college friends mo. Tawanan pa rin kahit halatang may hangover pa ang iba. Pero iba talaga ang mood ni Liezel, Kian at Cedie.

Well I guess I’ll just have to give it time para humupa muna kung anumang topak ang meron ‘tong mga mokong na ‘to.

---------------

(Habang nasa bus back to Manila)

Badtrip ‘tong celphone kong ‘to. Bat nga ba nasa playlist ko pa ‘tong kantang to. It brings back bad memories. Tsk tsk tsk.

Hmpft! Nasaktan na ako dati nung sinabi ni Kian ang usual na sagot ng lalaki sa nagkakagustong bi or beki. Ang linyang “lalaki ako, lalaki ka. Wag na lang ako ang mahalin mo. Wag kang mag-alala, tanggap kita at walang magbabago.” As if walang nagbago. Mas naging close naman sila ni Liezel. Di ko nga sure ngayon kung sila na talaga na tago lang o ano eh. But then again past is past. Naranasan ko na ngang ma-inlove at masaktan ulit kay Emman eh. So malayong nakaraan na sya.

“Kung sabihin ni Kian na minahal ka rin nya dati at natakot lang syang gumulo ang lahat kung magiging kayo that time anung sasabihin mo sa kanya?”

Haist bat ko ba naalala ‘tong tanong na ‘to ni Kuya Mikko.

“Una sa lahat susuntukin ko sya at sasabihing ang kapal ng mukha nyang sabihin pa yan. Nasaktan na akong nung mas naging sweet sya kay Liezel nung nalaman nyang may feelings rin ‘to sa kanya. Di ba nya alam last summer nung down na down ako sa nangyari nagkasakit ako dahil di ako makakain, makatulog at nakahiga lang ako. Sinugod na lang ako sa hospital kasi bigla na lang daw akong nawalan ng malay nung kausap ako ng Daddy ko. Pero di ko na rin sasabihin sa kanya tong nangyari sa akin kasi I would look and feel pathetic if he knew what I went thru.”

Bakit ba nagfa-flashback tong mga usapang ‘to sa utak ko. Tapos na ‘to. At imposible rin talaga ‘tong mangyari. Major major erase erase erase!

---------------

“Tara na kaibigan, tawid na naka-red light na oh!” pagyaya ni Rex habang nakaakbay sya sa akin.

“Eh di go tara!” masaya kong sagot sa kanya.

Pagkakatapos nang klase ito na naman kami. Dota mode na naman.

“Kakain muna ba tayo?” tanong ko kay Rex. Kadalasan kasi kumakain muna kami bago maglaro. Ang kasabay ko dati sa pagkain sina Liezel, Cedie at Kian. Kaming apat lagi ang magkakasama pero lately kasama ako sa grupo ni Rex.

Read more...