peek

Please Lord, don’t wake me up. 

He leaned in and kisses him. Lex shut his eyes again…this time too tight. He felt Xander’s lips caressing his. Slow and passionate na tila ba dinadama nito ang bawat kurba ng kanyang mga labi. Mahinhin at hinihintay nito ang kusa nitong pagtugon sa kanyang halik.

Dagling iginiya ni Lex ang mga labi at tinugon ang halik ni Xander. It sparks something inside him, uminit ang buo niyang katawan and his nerves fired in chaos. He realized they are not wet in the rain anymore. He is lying on his bed at nakaibabaw sa kanya si Xander, kissing him…I can control my dream, Lex thought as he hears the thunder outside and the light that flickered through his half closed window.

Xander cut the kiss and look again to Lex’s face and caught his dreamy eyes.

“I am the heir of the king. Can you be my prince?” he asked.

Her heartbeats deafened him, his eyes welled in tears that are about to fall. His heart burst in joy as he heard Xander’s questions. Ramdam niya na tapat ito sa pagtatanong. Hindi man niya maitatatwa ang sakit na nakikita niya sa likod ng kanyang mga mata ay ramdam niya na sa isang sulok ng sugatang puso nito ay ang pag-ibig na matagal na niyang inaasam.

“X-xander…” again he stuttered, the tears finally wet his flushing cheeks.

“Will you let me try to love you?” tila nagmamakaawang pakiusap ni Xander habang nakatitig padin sa mga hilam niyang mata.

He nods… a little nod that tells everything he feels. Joy flashed in Xander’s eyes and gave him the sweetest kiss a lover could ever wish for. 

I want to be in this dream forever, usal niya habang buong puso niyang tinugon ang mga halik ng lalaking pinakamamahal.

.....

Read more...

Midnight Blue : Part 2 (second half)

first part: http://bulonghangin.blogspot.com/2012/03/midnight-blue-part-1-first-half.html

Midnight Blue

by glenmore bacarro

Part 2 (second half)

Ako ang naatasan isang hapon na mag-house visit sa isang batang maysakit, sinamahan ako ng isa kong kagrupong babae. Pagakatapos naming gawin ang dapat gawin ay umalis din kami agad sa takot na baka kung anung mangyari sa amin doon. Huli na ng mapansin kong naiwan ko aking stethoscope at napagpasyahan ko na balikan ito sapagkat kakailanganin ko din ito kinabukasan sa school, wala kaming community duty kinabukasan. 

Uwian na ng maisipan kong daanan ang gamit kong naiwan at hindi nako nasamahan ni Jordan dahil sa tumawag ang kangyang mommy at magpapasama sa kung saan. Naglakas loob akong puntahan ang bahay ng batang maysakit kahit wala akong kasama, hapon na noon at papadilim na. Maayos ko naman narating ang bahay ngunit sa pagtataka ko at pagtataka ng lahat hindi namin mahanap ang nawawala kong gamit.

Nilisan ko ang bahay na namumroblema sa kung ano ang gagamitin ko kinabukasan…hindi ko napansin ang lalaking nakatayo sa di kalayuan at akmang lalagpasan ko na siya ng magsalita ito.

“Pwede makisindi?” mala musikang boses na nagpakaba sa dibdib ko, madilim na nuon at naaaninag ko ang gwapong mukha ng lihim kong iniibig.

“Ha?” ang sagot patanong ko, dahil sa bukod sa hindi ako nagyoyosi eh wala din akong hawak na sigarilyo.

Ngumiti siya at hindi ko mapigilan ang mapanganga sa nakakahipnotismo niyang mga ngiti. 

“Pwede ba kitang ihatid?” sa halip ay tanong niya at lumapit na siya sa akin at nuoy nasilayan ko ng malapitan ang napakaganda niyang mukha. 

Marahil ay umoo ako dahil ang sunod ko na lang na naalala ay sabay kaming naglalakad patungong labasan. Walang imik at tahimik lang siyang humihitit ng yosi, may dala pala siyang lighter at naghatid sa akin ng kilig ang katotohanang marahil ay paraan niya lamang iyon upang mapansin ko siya.

Nasa may labasan na kami at sa hintayan ng sasakyan ng nagsalita siya…

“Gusto mo…videoke muna tayo?” sabi niyang nakatingin sa isang videoke house sa may di kalayuan...walang tao nuon dahil maaga pa kaya umoo ako dahil na rin sa ayaw ko pang matapos ang nga sandaling iyon.

Parang kilala na siya sa lugar na yon dahil parang sanay na sa kanya ang mga tagabantay sa videoke house nayun… at sa kamalas malasan pa ng umorder siya ng inuming nakalalasing ay hard ito...wala daw stock ng beer… hindi nako nakapalag dahil sa bukod sa hindi niya ko tinanong kung umiinom ba ako ay basta nalamang sya umorder, sabay sabing “…pasensya na, wala silang redhorse.”

Maganda ang boses ni Jet, kasing swabe at lamig ng kanyang personality… nasa tono naman siyang kumanta pero hindi kagalingan. Nakailang kanta at ilang tungga din kami ng emperador ng maramdaman kong hindi na kinakaya ng sikmura ko ang alak.

Napasugod ako sa banyo dahil nasusuka na ko at nakasunod naman siya sa akin ng may pag-aalala. Dahil na rin siguro sa hiya kaya hindi rin ako tuluyang nasuka…napapikit nalang ako dahil umiikot na ang paningin ko at sumandal sa dingding. 

“Okay ka lang?” anang tinig na nag-aalala...tumango lang ako sabay yuko sa may grripo at pinadaloy ang tubig at naghilamos…naramdaman ko ang kanyang kamay na hinahagod ang aking likuran… masarap sa pakiramdam ang kanyang ginagawa at kumabog ang aking dibdib at nawala ang aking pagkahilo…inaamin ko nagkaroon ako ng malisya sa simpleng hagod lang niya. Marahil ay naramdaman niya ang aking pagkabalisa kung kayat inalis niya ang kamay sa likod ko. Tumayo ako, humarap sa kanya nakita kong titig na titig siya sa akin…

Dahan dahan niyang kinuha ang aking kaliwang kamay at dinala ito sa kanyang pisngi, pumikit siya na animoy nananaginip at masuyo niyang dinampian ng halik ang likod ng aking palad..  dumilat siya, at muli ay nakita ko sa kanyang mga mata ang lungkot, lungkot na minsan ko ng nakita… hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ng mga panahong iyon dahil dama ko ang bigat ng pag-iisa at sakit ng kalooban na kanyang dinaranas… hinawakan ko ang kanyang mukha, pinadaan ko ang aking mga daliri sa linya ng kanyang panga at marahang pinisil ang kanyang pisngi… dahan dahan kong inilapit ang aking mukha at idinampi ang aking mga labi sa kanyang napaamang na mga labi..tamis ng halik ng tunay na pagibig,., marahan, masuyo…ngayon ko napatunayan na siya ang iniibig ko. 

Ng bumitaw ako at titigan sya ay siya ring pagdaloy ng luha sa kanyang mga mata, dama ko ang lungkot…pinunasan ko ng aking mga daliri ang kanyang mga luha at muli ay dinampian ko siya ng halik, at sa pagkakataong ito gumanti siya ng halik at marahan na nagsisimula ng maglakbay ang aming mga kamay.

Sa paglapit ng aming mga katawan ay naramdaman ko ang unti unting pagkabuhay ng kanyang sandata, na sya ring naging dahilan upang tuluyan na ring tumigas ang aking ari. 

Ipinasok ko ang aking kanang kamay sa pantalon at loob ng brief niya at pinisil at piniga ko ang naghuhumindik na niyang sandata, sa ginawa kong iyon ay napaungol siya, na siyang hinihintay ko upang ipasok ang maalab kong dila sa loob ng kanyang bibig…ginalugad ko ang loob nito at nilalaro laro ko ang dila niya. 

Napaungol ako sa sarap ng sipsipin niya ng marahan ang dila ko… umatras siya ng bahagya at inilock ang pinto ng banyo, at muli ay siniil niya ako ng halik… tinanggal ko ang kanyang damit at ganun din ang ginawa niya sa akin.. ibinababa ko ang aking halik sa kanyang leeg, at iginuguhit ko aking dila pababa sa kanyang dibdib…salitang kinakagat ng marahan at sinisipsip,,, pababa sa puson habang tinatanggal ko ang kanyang pantalon kasama ng kanyang puting brief. Ibinaba ko ang aking halik hanggang sa taas na bahagi ng kanyang hindi kalaguang bulbol… hinihimas ko ang kanyang bayag at sarap na sarap siya sa aking ginagawa… nilaro ng dila ko ang ulo ng kanyang ari at napapasinghap siya sa sarap… dahan dahan kong isnubo ang kabuuan ng ulo nito at nilaro laro ng dila ko…habang patuloy ako sa paghimas sa kanyang bayag at itaas  na  bahagi ng kanyang bulbol…

Masarap siya at hindi nakakasawang laruin ang kanyang sandata… dahan dahan kong isinubo ang kabuuan nito at sinubukang sagarin ngunit hindi ko kakayanin dahil sa may kalakihan ang kanyang kargada… 

Napapalakas ang kanyang ungol habang tsinutsupa ko siya, binibilisan ko ang paglalabas masok ng aking bigbig sa kanyang ari at sinasabayan niya ito ng mala ritmikong galaw at pagkantot… sinisipsip ko at sinasagad hanggang kaya sabay ng paghigop sa kanyang ari… tanging ungol at manaka nakang pagsasabi ng... 

“Ang galling mooo…” ang kanyang nasasambit. “Ooooohhhh….”

Nang marahil ay malapit na siyang labasan ay pinatigil niya ako at nagpalit kami ng pwesto. Siya naman ang sumuso sa akin at pinagsawaan din niya ang ari ko,… halos ilang minuto lang ng ramdam kong sasabog na ako ..tumigil siya at sinabihan ako ng “ako muna” sabay palit kami uli ng pwesto at pinasubo niya sa akin ang matigas parin niyang ari..ilang saglit lang ng pagsuso sa kanyang ari sabay sa pagjajakol ko ng akin ay halos sabay kanming nilabasan…pumulandit sa loob ng aking bigbig ang mainit niyang katas at ilang ulit kong naramdaman ang pagnginig ng kanyang kalamnan sabay sa pagsabog din ng aking katas sahig ng banyo… patuloy ko siyang tsinupa hanggang nasaid ang huling patak ng kanyang tamod… 

Pinatayo niya ako at niyakap ng mahigpit.

---

Dumaan ang mga araw, ngunit hindi na naulit sa amin iyon ni Jet, though lagi ko siyang nakikita ay walang pagkakataon na wala si Jordan sa tabi ko… isang araw bago ang huling araw ng duty namin sa lugar na iyon ng absent si Jordan ay nagawa naming ni Jet na magsolo ngunit hindi na naulit ang pagtatalik namin.. 

“Handa mo bang iwan si Jordan para sa akin?” tanong niya nung araw na iyon.

Hndi ako nakasagot dahil mahirap gawin ang hinihingi niya,,hindi ko kayang saktan si Jordan kahit hindi siya ang mahal ko..

Tumitig siya sa akin at animoy nasaktan sa tagal ng aking kasagutan..noon din ay sinagot ko siya ng oo…

Ngumiti siya sabay sabing  “Ayoko na rito, Nel…gusto ko ng magbagong buhay kasama ka.. May ipon na ako...handa na para sa bagong simula.” Tinitigan ko siya at nakita kong seryoso siya...muli ang lungkot at takot ay nababanaag ko sa kanyang mga mata..

“Sa makalawa, pagkatapos ng duty niyo...sasama na ako sa iyo.” Sabi nitong sa malayo nakatingin… 

“Kahit hindi tayo magsama sa iisang bubong… basta ayoko na rito.”

Hindi  ko siya nasagot… marahil ay dahil sa hindi rin ako handa.

“Pwede bang sa Sunday na lang? Tutal dalawang araw lang mula bukas makalawa…” ang sabi ko.

Tumango siya… “Alam mo kung san mo ko makikita…” 

----

Dumating ang araw na iyon, sa pagdadalawang isip ko ay natagalan ako bago maghanda para puntahan siya…ngunit dumating si Jordan at marahil ay alam niya na iiwanan ko na siya… nagmakaawa siya at muli ay lumambot ang puso ko sa kanya… ng gabing iyon pinagsaluhan naming ni Jordan ang sarap ng kataksilan…alam kong nagtataksil ako kay Jet sa kadahilanang siya talaga ang mahal ko. 

Hindi kami nagkita ni Jet, hindi ko siya nasipot…at mula noon nawala ang komunikasyon namin. Sa hindi ko pagsipot hindi ko na rin siya natawagan at wala siyang reply sa mga text ko…alam ko galit siya…hindi ko na siya nahanap.

---

Halos dalawang  buwan na ang nakakaraan, mula ng bumisita ako sa lugar na ito. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ko kung bakit bumalik pa ako dito, marahil ay nagbabakasakali lang ako na makita ko siya uli.

Wala na kami ni Jordan, at gaya ng sabi ko wala na rin kaming komunikasyon ni Jet…bumalik ako sa lugar na ito upang makahanap ng kwento para maipasa sa editor namin…deadline na sa makalawa.

Sa muling pananariwa ng nakaraan sa lugar na ito ay hindi ko maiwasang mapangiti ng mapait. Nasaan na kaya si Jet? Makikita ko parin kaya siya sa poste ng meralco?

Sa paglalakad ko ay pumailanlang ang isang awitin na nagpangiti sa akin…naalala ko ang swabe at baritonong tinig ng lalaking minsan ay minahal ko, o maaaring patuloy na minamahal ko.

Hinanap ko ang pinanggalingan ng tugtog at napakunot ang noo ko ng makita ko ito. Lumapit ako at nagkaroon ng interes na maaring dito ay may mahahagilap ako ng kwento. 

Naupo ako sa isa sa mga silya doon at nakatitig lang sa harapan… marahil ay gusto ko lang magpahinga kaya naisipan kong pumasok…naramdaman kong may naupo sa tabi ko, nilinga ko siya at kita ko sa kanyang mga mata ang pagdadalamhati, may katandaan na ang aleng ito at mugto ang mga mata… 

“Kilala mo ang anak ko?” ang tanong niya sa akin na pagaralgal na boses.

Alanganing napangiti ako sapagkat hindi talaga doon ang sadya ko.

“Kung alam ko lang…” anas niya na animoy hindi alintana ang aking presensya. Nagkaroon ako ng interes na maaaring maisusulat ko ang buhay ng anak ng aleng ito.

“Maaari mo bang ikwento sa akin kung sino siya…?” ang sabi kong ininguso ang nasa harapan.

tumango siya...at inilabas ko ang aking cellphone para gawing recorder at ang aking ballpen at pad paper.

“Alam kong matagal na siyang nagtitiis…” panimula niya.. “Kung sana nakinig lang ako noon, sana ay naagapan ko pa siya. Sana hindi ito nangyari sa kanya…sana hindi ito ginawa ng hayop niyang amain…” tumulo ang kaninang luha ay pilit niyang pinipigilan.

Hindi niya natapos ang kanyang kwento dahil sa kanyang emosyon kaya naghanap ako ng makakapagkwento sa akin ng buo. At mula sa mga naipon kong salaysay ng mga naroon ay tuluyan na akong nagkaroon ng interes upang isulat ang buhay kwento nito.

Mula pa pala pagkabata ay minomolestya na siya ng kanyang amain… ginawa siyang sex slave, parausan lalo na kung lulong sa droga ang kanyang stepfather. Nagsimula ang panggagahasa sa kanya nung siya ay grade six palang. Nagbulag bulagan ang kanyang ina dahil sa pagmamahal nito sa kanyang pangalawang asawa.

Hindi nagka girlfriend o walang naging kaibigan ang biktima dahil sa takot na siya ay pandirihan at takot na rin sa kanyang amain.

Papaalis na ako noon sa lugar na iyon na hindi man lang sumisilip sa biktima. Nireview ko ang mga nakalap kong data para sa isang kwentong maaaring mailathala sa aming school organ ng binigay ko ang huling katanungan… “Paano siya namatay?”

“Dahil sa bugbog, nalaman ng amain niya na makikipagtanan na siya o lalayas na siya, hindi sinipot…bumalik ayun binugbog. Halos dalawang bwang nakaratay sa ospital bago namatay.”

“Kanino siya makikipagtanan? Ang akala ko ba hindi siya nagkaroon ng kasintahan? Maari ko ba siyang makausap?” ang tanong ko.

Tinitigan ako ng babaeng kausap ko at sinabi ng pabulong. 

“Atin atin lang to, ang alam ko makikipagtanan siya sa taong nagngangalang Midnight Blue. Diba pangalang lalaki yun?” aniya na may kalakip na makahulugang ngiti. “Sino si Midnight Blue?” tanong pa nito na animoy alam ko ang sagot.

Napamaang ako, matagal bago ako naglakas ng loob na lumapit sa puting kabaong na kanina pa ay tila kumakaway sa akin. Napapalibutan ito ng mga puting bulaklak. Sa paglapit ko, nakita ko ang isang mukha na puno ng katahimikan…isang mukha na nakaaklas sa lungkot, isang mukha na payapa. Dumaloy ang isang patak ng luha sa aking pisngi.

---

Habang tinutupi ko ang liham ko sa aking editor ay  pinapakinggan ko ang pintig ng aking puso gamit ang nawala kong stethoscope. Marahil ay nagtataka kayo kung paanong naibalik sa akin ito, tulad ng pagtataka ko kung bakit hindi parin tumitigil ang puso ko sa pagtibok gayung ang pag-ibig nito ay hindi na kailanman matatagpuan dito sa ibabaw ng mundo.

Lea,

editor-in-chief

Fatima Tribune

I am sorry to tell you that I can’t provide a story for this month’s issue. I am still searching for the pieces that had been taken away from me…my heart…my love…my soul.

Yours,

Nel G.M.
a.k.a Midnight Blue

-end-

a conversation: http://bulonghangin.blogspot.com/2012/03/midnight-blue.html

a conversation...

cont.

"So that is your story?"

"I told you not to believe any single word I said."
"But how could I if my heart felt the pain?"

"Then I guess your heart had been corrupted by fiction."

"Why I don't believe you?"

"Because I told you not to believe me..."

"No. That's not what I mean---"
"Then you are confused. You doubt."

"..."

"..."

"You are Nel, am I right?"
"You knew me by name, and Nel is'nt my name."

"It's an annagram...just like what you did with the name of Karl Miing?"

"Karl Miing was fictional---"
"---but Ramil King is real."

"..."

"Are you surprised? I know him well---"

"I lied. Those were just coincidences."
"But aren't coincidences real? They aren't fiction."
"Did I ask you to promise not to believe everything I say?"

"Yes, but you also told me to doubt everything I hear."

"..."
"..."
"I am a story teller, I lie a lot."
"..."

"..."
"You are Nel. I'm sure of it."

"No."

"You are Midnight Blue."

"No."

"Will you tell the truth if I tell you a secret?"
"All secrets are lies. Dont use truth to guard it."

"But will you believe me if I'll tell you something?"

"I can't promise. I doubt whatever I hear."

"You haven't ask my name..."

"Do I need to? I know your name, and we've been exchanging messages for long."

"Of all people how come you didn't get it?"

"---get what?"

"My name...an annagram."

"..."
"..."

"..."

"Nice meeting you again, Nel. It's me, Jordan."

-end-

Read more...

Midnight Blue : Part 1 (first half)

a conversation: http://bulonghangin.blogspot.com/2012/03/midnight-blue.html

Midnight Blue

by glenmore bacarro

Part 1 (first half)

Halos dalawang buwan na ang nakakaraan, mula ng bumisita ako sa lugar na ito. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ko kung bakit bumalik pa ako dito, alam kong mahirap makahanap ng kwento sa lugar na tulad nito, at alam kong malapit nako sa deadline para sa column ko ng mga sarisaring kwento sa school organ namin. Siguro nga may isa akong dahilan… umaasa parin ako na makita ko uli siya. 


Napansin ko na siya sa unang araw palang ng ‘community duty’ namin sa health clinic sa lugar nila. Isa akong nursing student at kasama sa aming related learning experience ang pagboboluntaryo ng aming serbisyo sa mga mahihirap na komunidad. 
Nakita ko siyang nakatambay sa may tindahan sa tapat ng clinic at tahimik na nagyoyosi, gwapo siya, maputi at makinis parang hindi siya nababagay sa lugar na iyon, matangkad at may matipunong katawan. Marahil ay napansin niya akong nakatingin sa kanya, dahil bigla siyang tumingin din sa akin at tinaas ang hawak na yosi na para bang sinsabi niyang gusto mong humitit? Namula ako sa pagkapahiya, hiya sa sarili dahil ngayun lang ako humanga sa isang katulad ko…kapareho kong lalaki din, at hiya sa kanya dahil bukod sa bago palang ako sa lugar na iyon ay hindi ko rin siya kilala. Iniwas ko bigla ang aking tingin at hindi na ko nangahas na sulyapan pa siya, aware ako na nakatingin na siya sa’kin at ng naglakas loob akong sulyapan siya ay nakita ko siyang patalikod at iiling iling na naglakad papalayo…marahil ay nakangiti siya ani ko sa aking sarili at saglit na nagsisisi sapagkat hindi ko nasulyapan ang mga ngiting iyon.


Natapos ang buong araw at naghahanda na kami sa pag-uwi ng makita ko uli siya, nakatayo sa isang poste ng meralco at muli ay nayoyosi. Muli ay hindi ko maialis ang aking tingin sa kanya. Mukhang malalim ang kanyang iniisip kung kaya nagkaroon ako ng sapat na oras para siya ay matititgan. Muli, hindi ko mapigilan ang paggapang ng kilig sa ‘kin, at lihim kong pinagalitan ang aking sarili sa isang kahibangan na ngayun ko lang naramdaman. 


“Uy, sino tinitingnan mo?” siko sakin ng isa kong kagrupo, si  Jordan, at sinundan niya ng tingin ang aking tinatanaw. Nangiti siya at tiningnan niya ako ng makahulugan…alam kong ang iba sa aking mga karupo ay may pagdududa na sa aking kasarian dahil maging ako man s asarili ko ay pinagdududahan ko ang aking pagkalalaki. Hindi na siya umimik ng  makita niya ang aking tinititigan…magsasalita sana ako upang depensahan ang aking sarili pero inunahan niya ako ng pagtapik sa aking balikat sabay sabing “Wag ka magalala, kaibigan ka parin namin.” 


Napamaang ako sa tinuran niya. Iniwan niya akong natulala, ibinalik ko ang aking tingin sa lalaking nagyoyosi  at kumabog ang aking dibdib ng makita ko siyang titig na titig sa akin… sa kanyang mga mata hindi ako sigurado kung ano ang nakita ko…kung paghanga o lungkot, malalim at alam kong may iba sa lalaking ito. 


---


“Guys bilis bilisan niyo, baka gabihin kayo, malayo pa naman ang labasan at medyo delikado sa lugar na ito…lalo na sa mga tulad niyong istudyante.” Ang narinig kong turan ng aming c.i. nagkumahog akong ayusin ang mga gamit ko at ng nglakad na kaming palabas sa lugar na iyon dinaanan namin siya, nakayuko lang siya at nagsindi uli ng yosi. Ng iiwas ko ang tingin ko sa kanya ay nakita kong nakatitig sakin si Jordan. Titig na makahulugan.


Nagkayayaan kami ng grupo na uminom sa bahay ng isa sa amin bago umuwi sa kanikanilang mga bahay. Alas diyes pa naman ng umaga ang duty naming kinabukasan, nagkaayaan at dalawa lang sa grupo ang hindi sumama, dalawang babae, ako at limang lalake kaming lahat, kasama si Jordan. 


Gwapo si Jordan, ma appeal pero hindi ako nagkaroon ng malisya sa kanya simula pa noon. Kahit maraming girls at mga bading ang kinikilig at naghahabol sa kanya, palibhasa matalino at may dugong espanyol. 


Sa una ay maayos ang inuman, palibhasa mga istudyante kame, may kanya kanyang alawans kaya nag beer kami, redhorse at bumili na kami agad ng dalawang case kahit alam naming hindi namin kakayanain yun dahil bukod sa wala sa amin ang lasenggo eh mahihina kami pagdating sa beer. 


Kalagitnaan ay nagsialisan na ang iba at yung mga babae. Nadako ang usapan sa sex at hindi ko akalain na ilalag ako ni Jordan sa mga kagrupo ko at nauwi sa tuksuhang lasing ang usapan. Tinutukso ako sa kasarian ko at alam kong naasar na ako dahil nagpumilit na akong umuwi. Marahil ay nakonsensya si Jordan at nagpumilit siya na sabay na kami tutal ay pareho lang kami ng uuwiang lugar, magkasunod na kanto lang ang layo ng bahay nila sa boarding house na inuupahan ko. Wala na rin ako nagawa kahit asar ako sa kanya dahil hilong hilo na rin ako.


Ako ang unang bababa pero bumaba na din siya at sinabing lalakarin nalang niya hanggang sa kanila. Hindi ako umimik dahil masama parin ang loob ko sa kanya naglakad kami ng tahimik at nang makarating nako sa bhause ko at akmang bubuksan na ito ng ngsalita siya.


“Sorry, di ko sinasadya.” Tumigil lang ako sandali at akmang papasaok na ng hinarang niya ang kanyang katawan sa pinto. Tumitig siya sa akin at sa isang iglap ay siniil niya ako ng halik…hindi ko alam kung dahil sa kalasingan kung bakit hindi ko siya nagawang itulak at hinayaan ko siyang ipagpatuloy ang ngayo’y masuyo na niyang halik. Ng maghiwalay ang aming mga labi ay nakatitig lang ako sa kanya at nagtatanong…


“Mahal kita, Nel” anas niya… “…matagal na.”


Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko…alam kong hindi ko siya mahal pero hindi ko magawang kontrahin ang nagsususmamo niyang mga mata.


Iniiwas ko ang aking mga mata sabay sabing “Hindi pwede… hindi dapat…” ngunit muli dumampi ang mga labi niya.


Tuluyan nang nawala sa huwisyo ang utak ko at nagpadala ako sa tawag ng libog…dahil aminin ko man o sa hindi sa unang halik palang niya tinigasan na rin ako.


Hinila ko siya papasok sa loob ng bhause, itinulak niya pasara ang pinto habang siil parin ako ng halik. Nasasarapan ako sa halik niya at sa isang sulok ng aking isip ay hindi si Jordan ang humahalik sa akin kundi ang lalaking iyon…


Sa isiping iyon ay lalo akong nalibugan sa ginagawa sa akin ni Jordan… nakipagsabayan ako sa kanyang halik, dahan dahan kong sinisipsip ang kanyang dila at nilalaro din ito sa loob ng aking bigbig…napapaungol siya at sabay ang mumuting kagat niya sa aking pangibabang labi…masarap ang halik niya, manamis namis, lasang beer ng hinaluan ng lalaking lalaking amoy ng hininga niya. 


Isa isa niyang hinuhubad ang mga butones ng uniform ko at ginaya ko na rin sya, paisa isa hanggang sa tuluyang tanging mga brief na lang namin ang natira, hinimas ko ang kanyang bukol at nadama ko ang tirik na tirik na niyang pagkalalki…hinila ko sya ng mga ilang hakbang patungo sa may sofa at pabagsak kaming tumumba…masuyo at marahas parin ang maga halik ni Jordan, at minamasahe ng mga kamay niya ang aking likuran, dibdib, puson…masasarap ang mga sensasyong iyon, habang halos ginagaya ko lamang ang lahat ng mga ginagawa niya sa akin...alam ko na alam niya na iyon ang una ko sa pakikipagtalik sa isang lalaki. 


Bumaba ang halik niya sa leeg ko, ramdam ko ang init at basang labi niya sabay ng mga mumunting kagat at sipsip…napapaungol ako sa sarap...pinapadaan niya ang dila pababa sa aking dibdib at dagling pinagsawaan ang aking utong…tanging mga ungol lamang ang naisusukli ko sa nakakakiliting sarap na hatid nito…bumaba siya ulit paunti unti at dama ko ang init ng kanyang dila sa puson at at ang masusuyong haplos sa aking katawan, habang tuluyana na niyang hinubad ang suot kong brief at saglit na tinitigan ang naghuhumindig kong ari.


Hinawakan niya ito at ikinulong sa kanyang mga palad at dahan dahan at tila ba nanunudyong dampian ng halik ang pinakaulo nito…halik at panakanaka ay dinidilaan niya ang butas nito…napapaungol ako sa sarap, ganun pala ang pakiramdam. Halos nagmakawa ako sa kanya na ituloy lang niya ang ginagawa...nahugot ko ang aking hininga ng maramdaman ko ang init at basa niyang pagsubo sa ulo ng burat ko,,,at dahang dahang isubo ang kabuuan nito...napasinghap ako sa sarap at sa kiliting sensasyon ng kanyang ginagawa…napasabunot ako sa kanyang buhok ng ramdam ko ang higpit at pressure ng kanyang patsupa, hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdamang sarap... 


“Ooooohhhh…shitttt ang sarrrapppp…ahhhhh” magaling si Jordan, duda akong matagal na niya itong ginagawa…sa patuloy niyang paglabas masok pagsubo sa akin ay alam kong malapit na akong labasan...at marahil ay naramdaman niya ito dahil mas lalo niyang binilisan at hinigpitan ang kanyang pagtsupa...kasabay ng aking ungol ay ang pagsubo niya ng buo sa aking titi at bumulwak ang aking katas sa loob ng kanyang bibig sabay sa pagmasahe sa aking bayag at pagkurot sa aking utong…halos mapasigaw ako sa sarap. Mga ilang segundo ding sumirit ang aking katas at sinimot niya lahat iyon…hinahabol ko ang aking hininga at nawalan ng lakas. 


Ng tumigil siya sa pagtsupa sa akin at pagsimot sa aking katas..muli siyang humalik sa aking dibdib at nagjakol habang sinususo ako..ilang sandali lang din ang lumipas ng pumulandit ang kanyang katas. Nakatitig lang ako sa kanya at hindi makapaniwala sa mga nangyari. Tumingin siya sa akin at ngumiti, niyakap niya ako at ilang sandali pa ay nakatulog…


---


Nagpatuloy ang relasyong hindi ko mawari kung ano sa amin ni Jordan…alam kong hindi ko siya mahal pero masarap siya sa kama..ilang beses ding naulit ang aming pagtatalik ngunit alam kong hanggang kama lang ang nararamdaman ko sa kanya… patuloy parin akong lihim na umiibig sa lalaking araw araw kong nakikitang nakatambay sa may poste ng meralco. At kung minsan nararamdamn ko ang hinanakit sa akin ni Jordan at ang kanyang selos sa lalaking ni hindi ko pa nakikilala.


Isang araw na halos wala kaming ginagawa sa clinic ay inatake kami ni Jordan ng kalibugan. Sa likod ng clinic kahit tanghaling tapat ay iniraos naming ang nagiinit naming katawan. Pagakatapos naming nagtsupan ay pinauna ko na si Jordan pabalik at maghihintay ako ng ilang sandali para hindi kami mahalata. Ng papalabas na ako sa tabing na pader ay laking gulat ko ng makita kong nakatayo lang at naksandal sa pader sa kabila ng pinagtalikan namin ni Jordan ang lalaking lihim kong iniibig…natulala ako at napako sa kinatatayuan at namula sa pagka pahiya. 


Tiningnan niya ako ng makahulugan at ngumiti siya sa akin...ang unang beses kong nakitang ngiti na tumunaw sa aking puso, ang mapupula niyang labi at ang mapuputing pantay pantay na mga ngipin...itinaas niya ang kanyang hawak na yosi at lumakad papalayo. Para akong tuod na nakatulala lang sa kung saan siya nakatayo kanina. Ng hapon ding iyon, hindi ko siya nakita sa dati niyang tambayan.




to be continued...


second part : http://bulonghangin.blogspot.com/2012/03/midnight-blue-part-2-second-half.html

Read more...

Midnight Blue

a conversation...

"Are you a writer?"
"No, I am a story teller."

"I've read some of your pieces... I found them too emotional. Are those true stories?"

"Emotional? ... They're real, but I never said I write true stories."

"Not true stories but real? Is there a difference?"
"True stories tickle the mind and it lead the readers to doubt whatever they had read."
"..."

"..."

"You havent mention how it differs to real stories?"

"Real stories touch the heart...and no one doubts his own heart."
"..."

"..."

"Still I'm confused.... Can I ask you something?"

"?"

"Why with all of your stories, there is a single distinct character that is present to all them? 

At some he's not even a main character, and he possesses a very ordinary not so 'catchy' name, to think that you like playing with names, annagrams for example...was that intentional?"

"I tend to use ordinary names...and if you are reffering to 'Nel', yes that was intentional."

"Is he your alter ego? Does he have his own story?"
"If I will tell you that he is my alter ego, then you'd believe that those are true stories and you'll begin to doubt what your heart tells you. He doesn't have his own story...because he is fictional."
"Fictional? I thought we are talking about 'real stories' here?"

"Now you've seen how inconsistent I am...I told you story tellers are liers." -smiles

"No you didn't say that..."
"Now I am saying it..."
"You love anagrams...What if I'll tell you I know who Nel really are? 

His identity was concealed in plain sight."

"..."

"Will you tell me his story?"
"Only if you promise me that you wont believe every single word I say."
"I promise, afterall, all your stories doesn't need to be heard...it creates doubts..."

"..."

"...they are felt, it touches the heart...it creates love."

How far would you go for Love?

from the one who gave you "Beautiful Andrew" 

                        "Endorsed to Love"  and   "Wish Kiss"

here comes another short story of Love and Miracle

           from Nel's Nurses Notes

"Sino si Midnight Blue?"

a two part short bromance LoveStory.... soon this March 2012.

Read more...

Wish Kiss : Epilogue

Chapter 8 and 9 : http://bulonghangin.blogspot.com/2012/02/wish-kiss-chapter-8-and-9.html

.....

A sweet passionate kiss, “I Love You…” he whispered. His tears fell on his cheeks as he painlessly breathed his last.

Epilogue

Present Day

July 23, 2011 

“Ming na’andyan kaba?” si Carol papalapit sa nakahigang si Karl. Dali dali niyang pinahid ang mga luhang bumasa sa kanyang pisngi. Tumikhim siya upang sagutin si Carol at upang tanggalin ang namuong bikig sa kanyang lalamunan.

He smiled bitterly, kakatwang isipin na ang nakaraan ng halos walong taon ay kayang pagkasyahin sa ilang minuto lamang ng pagbabalik tanaw.

Walong taon na kayang ibalik ng simpleng haplos ng hangin sa dalampasigang itinakwil na niya. Eight years yet the pain is as fresh as it has been. Eight years and his heart still beats the love it once have, and it grew stronger with every day that passed. Eight years since that final kiss, eight years since he ceased on believing in wishing stars. Eight years…he never looked up in the sky at night, not until tonight.

“Ming halika na…” si Carol, nag aalinlangan ang kanyang boses, “a-are you okay? S-sabi ko naman kasi sayo sa ibang beach nalang tayo.”

“I’m okay cuz,” sambit niya pagkatapos niyang bumuntunghininga. Wherever I am, even

on different beach, I’m still down in the same sky...where the stars are, turan niya sa sarili.

Tumayo siya at pinagpag ang mga buhangin sa katawan.

“Nel’s here, humabol siya and he’s with two friends” Tahimik lamang siyang sinasabayan si Carol sa paglalakad pabalik.

I am hanging on every word you say
And even if you don’t want to speak tonight…

Habang papalapit sila sa bonfire, he thought he is hearing their song. Natanaw niya si Nel at ang dalawang lalaking kasama nito, isa sa mga lalaking iyon ang pumukaw sa kanyang pansin.

Let me feel one more time
What it feels like to feel
And break these calluses off me

A familiar voice, tumigil ang lalaki sa pagkanta habang sinasabayan ng gitara ni Ed, ng Makita nitong papalapit sila Karl. Ngumiti ito, tumayo at pinagpag ang buhangin sa kanyang cargo shorts at lumapit sa paparating na si Karl.

Pamilyar ang mga ngiti, may kung anong ibang pakiramdam siyang nadarama habang papalapit ang lalaki.

“Hi, I heard so much about you…” baritonong tinig nito na nagpalukso sa kanyang puso, boses na nakatatak na sa kanyang puso’t isipan.

“I’m Mr. Baleno Callion Go…” lahad nito ng kanyang kamay, at muli ang mga ngiting iyon.

“Dapat talaga kumpleto?” tukso ni Nel, ang tinutukoy nito ay ang pagpapakilala nito ng pangalan.

May mga narinig siyang hiyawan at panunukso sa paligid sabay ng nakabibinging pag strum ni Ed ng gitara.

Nakatitig lamang siya sa lalaki, alanganing ngumiti siya at inabot ang nakalahad na kamay nito. Sa halip na makipagkamay ang lalaki ay dinala nito ang kamay niya at ginawaran ng isang masuyong halik ang likod ng palad nito.

The warmth radiated from the kiss crawls inside him in an instant. The familiarity of it made his heart skip a beat. The southern breeze touches his cheeks and a familiar scent reached his nostrils. He felt the spaces between his fingers filled with the warmth it used to feel, and a silent utter from the waves that said “I am here”

He looked up again at the guy, “Ang lakas ko talaga kay pareng Lord, my wish had been granted…I saw you smiled.” turan nito, ngunit sa kanyang pandinig ay tila ba bumalik ang mga salitang kinalimutan na niya.

“…just promise me, and you’ll know when you’ve got my blessing.”

Binawi niya ang kamay at ipinikit niya ang mga mata, he shut it tight, the breeze blew again but this time on it’s final kiss and he heard him saying his goodbye.

He opened his eyes and a shooting star fell overhead.

-end-

Author’s Note:

The theme of this story is real and factual, the plot and other scenes are all but my own imaginations. The origin of this story is from an avid reader of UFS (Untold Forbidden Stories) at facebook. http://www.facebook.com/pages/Untold-Forbidden-Stories-kwentong-sasalamin-sa-iyong-pagnanasa/207570519286404

After reading one of my stories posted there, he dropped a message in my inbox and post a comment in my fb wall. We have had a conversation and he trusted me by sharing his story, below is our conversation but I intentionally change his name to protect his privacy.

Wall Post

Karl Miing:              Just finished reading Midnight Blue. Bkt kelangan namamatay mahal mo? :(

                                July 23 at 11:35am · Like · 

The Author:            sometimes d idea of dying wyl inlove is way sweeter dan breaking apart in pain... 
nagiging magpakailanman ang isang pgibig na pinutol ni kamatayan...bcoz it’ll always be remembered by d one who was left behind, d love on its fullest bloom..and dat wont change upto his last breath...

                                July 23 at 12:22pm · Like

Karl Miing:              I missed him more. It felt like its just yesterday when he passed away.

                                July 23 at 1:04pm · Like

The Author:            u r d perfect example of wat im talking about... i envy ur love...bitersweet though, but its real..
i know u can stil feel that final kiss as real and as present as it was before..
isa pa alam ko na masaya na sya at mas lalong masaya at nakikita ka niyang ganyan ngaun..

                                July 23 at 1:11pm · Like

Karl Miing:              I know that he's still with me. Last night me, my cousin's bf and one of our crew went to the beach to unwind. We brought some beer and food. Kwentuhan ng kwentuhan then there were shooting stars. Humiga ako sa buhanginan and laid my head over my right arm. I remembered our moments together on that same beach, walking and watching as the sun is engulfed by the sea. This was also the time when he admitted that he has aids. I hugged him tighter never wanna let him go. Later that night, we laid under the starry sky. He laid rest on my chest, wrapping his arms around me then we saw a shooting star. Nagwish ako na sna gumaling xa para mas mtgl pa kming mgsma. I asked him what was his wish pero ayaw nya sbhn bka daw di matupad. Only to find on his dyng bed, he wished i stay with him until he breathed his last breath.

July 23 at 2:22pm · Like

Karl Miing:              There was this sudden gush of wind yet it felt like he's whispering i'm here and those spaces between my fingers were filled by his. Then a tear fell from my eye.

July 23 at 2:28pm · Like

The Author:            awts...huhuhu
that was so sweet.. it feels like sureal... haiss.. kalungkot naman, ur making me cry...
can u give me ur permission 2 write a story wth ds theme?

July 23 at 2:31pm · Like

Karl Miing:              Cge, ok lng. It would be our pleasure. :)

July 23 at 2:36pm · Like

                        Parang bagong simula na naman ng buhay ko. Bagong simula, bagong kabanata..

July 23 at 2:39pm · Like

The Author:            thank u boss...:))
tama bagong cmula..bagong ikaw..

                                July 23 at 2:45pm · Like

Unique Specie:       heys guys,chill!pati ako naiiyak eh..hahaha!.
.a e a e..true story b un?

July 24 at 3:23pm · Like ·  1 person

Karl Miing:              Sad but true. :-(

July 24 at 3:38pm · Like

Unique Specie:       .waaah!can't beliv 8...hay!

July 24 at 4:06pm · Unlike ·  1 person

The Author:            it is...bittersweet. but look at boss r**** now, he had learned his lesson well the only sad part is that it worth almost his happiness...
godbless him always...

July 24 at 5:40pm · Like

Karl Miing:              Life is unfair, only if you choose to regret and live a life frustration. :)

July 24 at 5:48pm · Like

Unique Specie:       yeah ryt..lyf maybe unfair somtyms..but u shudn't regret wat u did coz der was a lesson & reason behind it & maybe it has a part of where u r ryt now, bsyds somhow it made u strong, str8ten u & make u realized not to commit d same mistake again f mistake nga b un..

July 24 at 6:41pm · Like

---

Private Message (July 22-30, 2001)

KM:         Hope you would grant my request to be your friend. Endorsed to love is the first m2m story that made me cry. Damn. You got me. .

A:            hi r**** acept ko na po..tnx 4 apreciating my story..hmmm hope ul join and like my fb page too..
The Other Side... or my blog. http://theotherside-gmore.blogspot.com/

and sory 4 making u cry.. ::))

KM:         Lol, it's nothing to be sorry about.  i just saw myself in the character of nel. 

                The Other Side. Done. Thanks for granting my request. 

A:            same pala tau..actualy sa lahat kwento ko, nel is my alter ego... midnight blue is his own story... 
tnx 4 liking+my page..
:))

KM:         May minahal na rn akong namatay dhl sa aids. We kissed then he breathed his last breath. That was my very last kiss. Thats the reason i cried when i read ur story. Been single 4 the past 8years. Single yet happy. 

A:            oh my god... im so sorry for making you remember such a tragic event in your life...sorry for being insensitive... i never thought that a fictitious story somehow has its similarity to true events....
im just feeling this guilt, upon reading your message... i cant believe that your last kiss would be that painful, and part of me wants to share some of your pain...
single yet happy...i just hope youll be happy for the rest of your life...you deserve more, and you deserve someone who will be with you forever...

KM:         As i've said earlier, there's nothing to be sorry about it. I'm still blessed that he gave me two of the greatest gifts we will have: true love and gift of life. We may never had sex but the kiss of true love is far more invigorating for a lonely soul searching for love. He gave me that and more. He made me appreciate me and my life more than i ever will. I almost forgot about that recently then i came across your story. I again remembered why i should live a happy life.. for him.. 

A:            so happy to hear that...
and again thanks for supporting The Other Side...
you can share some of your pieces if you have any...
godbless always.

                can u tell me wats his name? i wont used it in my story...gus2 ko lang malaman...kung pwede.. tnx :))

KM:         Eli Marc “Balong” Nolo (*not real- author)

A:            tnk u boss r****... i will send a draft of my story wen im done before posting it..4 u 2 reconsider thngs.,.tnks agen and may d good lord bless ulaways..

tnk u boss r****... i will send a draft of my story wen im done before posting it..4 u 2 reconsider thngs.,.tnks agen and may d good lord bless ulaways..

-----

Again I took all liberty to devise a plot but I did all my best to make it close to the truth, I intentionally changed their name, but may the main characters forgive me for pushing through the limit. The name “Karl Miing” is a perfect anagram of the name of the real character, and “Eli Marc ‘Balong’ Nolo” and “Mr. Baleno Callion Go” are both perfect anngrams of the deceased real name, again I am just trying to make this story personal.

As you can see, this story was intended for the UFS readers, but may the readers forgive me if I did not include sexy or sex scene in its fullest details, I am just trying not to bend the trust given to me by ‘Karl’ and of course to respect both, specially ‘Eli’.

All mistakes are mine, and this piece is not a reminder of the pain once felt by the character but a reminder how great his love is.

The ending was fictional, but I hope all things turned that way. The songs in this piece were “Breathing” by Lifehouse, which is the real character’s favorite song. The other one was “Love, Me” by Collin Raye.

To ‘Karl’, did I told you yet today that you’ve touched my heart? I still I cant believe that your last kiss was that with him eight years ago.

To ‘Eli’, this piece is for you.

Nel G. Mero, author.

Read more...

Wish Kiss : Chapter 8 and 9

Chapter 6 and 7 : http://bulonghangin.blogspot.com/2012/02/wish-kiss-chapter-6-and-7.html

Chapter 08

Ayaw tumigil sa pag ring ang kanyang telepono, masakit pa ang ulong iminulat niya ang mga mata, alas tres palang ng madaling araw. Si Carol, ang tumatawag.

“H-Hello Carol,” wala sa sarili ngunit kinakabahang sagot niya.

Sapat na ang mga narinig upang mapabalkikwas siya ng bangon, at ilang sandali lamang ay tinatakbo na niya ang pasilyo ng hospital.

Sinalubong siya ni Carol.

“Karl, I think you shouldn’t go inside his room, hindi mo magugustuhan ang makikita mo… he’s dying, Karl…and I think he can’t make it anymore. Pangatlong beses na niyang nag-arrest since yesterday, we didn’t call you because he didn’t want to” mahabang pagpapaliwanag nito, sa likod niya ay sina Aki at Raffy na inaalo ang umiiyak na sina Judy at ina ni Eli.

“What happened?” si Nel humahangos paparating.

Tila wala na siyang narinig ng bumukas ang pintuan ng ICU at iniluwa nito ang duktor.

“Mrs. Nolo, he’s stable for now…”  narinig niyang wika nito, “Misis pwede ko ho ba kayo makausap ng sarilinan?”

Tila pinipiga ang puso ni Karl habang hindi siya natitinag sa kinatatayuan, sapat na ang mga nakitang paghagulgol ng ina ni Eli at ang narinig mula sa duktor upang maintindihana niyang panahon na para pakawalan si Eli.

“DNR” tatlong letrang tila pumipigil sa pagtibok ng kanyang puso.

Gusto niyang sumigaw at sisihin ang Diyos sa nangyayari ngunit walang boses na lumalabas sa may bikig niyang lalamunan. Hindi parin kayang tanggapin ng kanyang puso ang katotohanan.

Inihakbang niya ang mga paa papalayo, sari saring emosyon ang nagaalinsabay na kanyang nadarama. Walang luha sa kanyang mga mata, tanging mapait na ngiti lamang ng ‘di pagtanggap ang namumutawi sa kanyang mga labi.

Ilang oras din ang nakalipas bago siya naglakas ng loob na bumalik sa loob ng hospital. Mabibigat ang mga hakbang na nilalakbay niya ang pasilyo na wari ba sa bawat hakbang niya papalapit sa ICU sy unti unti ring nawawala ang kanyang lakas.

Sa labas ng ICU ay ang mga kamag-anak ni Eli at kanyang mga kaibigan na inaalo ang isa’t isa.

Sinalubong siya ni Carol, “Nel’s inside…a-after him, it’s your turn” lihim siyang nainggit dito kung saan siya humuhugot ng lakas ng loob.

Gustong dayain ni Karl ang mga narinig, hindi niya sukat akalain na sa ganitong uri ng pamamaalam ang kanyang kahaharapin.

Tila robot na pinihit niya ang doorknob, hungkang ang kanyang pakiramdam, hindi pa man ay ramdam na niya ang puwang sa kanyang puso.

Nilingon siya ni Nel, pinahid nito ang mga luha at ngumiti sa nakatayong tila tuod na si Karl.

Tumango siya bilang sagot sa malungkot na ngiti nito, nilapitan siya nito at dagling niyakap.

“Ming, it’s time to let go…alam kong, i-ikaw na lang ang hinihintay niya.”

Lumunok siya sa kawalan ng masasabi at umiikot niyang mundo ay narinig niyang muli ang mga salita ni Eli, “Ming, promise me that you won’t be here when I breath my last…I am afraid of goodbyes.”

Naputol ang kanyang pagbabalik tanaw ng marinig niya ang sunud sunod na pagtunog ng respirator. Ramdam ng bawat tibok ng kanilang mga puso ang bawat isa, na tila ba iyon na ang huli. Rumehistro ang pag-aalala sa mukha ni Nel at tinakbo pabalik ang kama ni Eli.

Namumutlang nanigas ang mga pang napako si Karl sa kinatatyuan, sa utak niya ang pabalik balik na salita ni Eli at ng duktor, “DNR”

Nagkakagulo sa loob ng kwarto, pumasok ang kanyang mga kaibigan at pamilya ni Eli. Tila isang panaginip na malabo ang pagkakarehistro ng lahat sa kanyang utak, nakatayo siya sa dilim at tanging ang mga tibok ng puso lamang ang kanyang naririnig na papalayo ng papalyo sa kanya.

“Ming! Ming…!” yugyog ni Nel sa kanya. Natauhang bumalik sa realidad si Karl, inilinga niya ang tingin sa kama kung nasaan si Eli, wala na ng tunog at dagling nakabawi ito, dahil muli naging regular ang paghinga.

“Ming! The hell with what he said!” sigaw ni Nel, maliban kay Carol ay ito ang nakakaalam sa kahilingan ni Eli na dapat ay wala siya sa araw ng kamatayan nito. “..the hell with what he said! H-He needs you, he’s waiting for you!” hilam ng luhang bulyaw nito sa tila nananaginip na si karl. “you know what he really want? What he wished that night? Damn, karl! He wished that you’ll never leave him until his dying day!” desperadang pagtatapat nito.

Tila nailipad ang kanyang isipan sa gabing iyon.

“What’s your wish?”

“I wish you’ll get well…para matagal pa tayong magsasama”

“Ikaw ano hiniling mo?”

“Wag mo nang alamin… it won’t come true anyway”

Tila isang sampal sa kanya ang lahat.

“Ming promise me that you won’t be here when…” a lie, he lied.

-----

Chapter 09

Tahimik at payapa ang paghinga ni Eli, hawak niya ang kamay nito. Ilang minuto siyang nakatitig rito at pilit tinitikis ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata.

His fingers filled the spaces between his’, the warmth radiating from him gives life to his marble cold hands, so stiff, lifeless.

Lumunok siya ng ilang ulit at sa garalgal na boses ay sinambit niya ang mga salitang minsang sinabi nito sa kanya.

“B-balong…If you get there before I do,

Don’t give up on me…

I’ll meet you there when my chores are through,

I-I just don’t know how long I’ll be.

A tear fell, I won’t gonna let you down,

Balong wait and see,

Coz between now and end

U-untill I-I see you again

I’ll be loving you…

“It’s time to go, Balong…m-magpahinga ka na.”

He shut his eyes tight, the pain is just so real.

I want nothing more than to sit
Outside Heaven’s door and listen to you breathing
Is where I want to be

“Until I see you again…” bulong niya at yumuko siya upang gawaran ito ng halik na ipinagkait na niya rito ng matagal na panahon.

A sweet passionate kiss, “I Love You…” he whispered. His tears fell on his cheeks as he painlessly breathed his last.

Epilogue : http://bulonghangin.blogspot.com/2012/02/wish-kiss-epilogue.html

Read more...