I Don't Wanna Be Your Friend: Stanza 5

Pasensya na po sa mga naghihintay nito, sobrang natagalan ang  update, mag-iisang taon na yata. Pasensya na po talaga.

Jhay

________________________________________________________________________

            Nagulat ako nang makilala kung sino ang babaeng bumaba mula sa pulang kotseng dala ni Jason. Hindi ako makapaniwalang nandito ang babaeng yun. Ang babaeng nagnakaw nag una kong halik. Si Michelle. Nang lingunin ko si Matt ay nakita kong sumilay mula sa mga labi nito ang isang malawak na ngiti. Halata sa ekspresyon ng mukha nitong masaya siyang muling nakita ang kanyang nakatatandang kapatid. Hindi ko siya masisisi. It’s been four three years since we last saw her. Ni anino ni Michelle, hindi naming nasilayan. Kaya nga laking gulat nalang namin ang makita ito ngayon. Parang daga lang na pasulpot-sulpot.

            Ngunit lingid sa kaalaman ng barkada ang nangyaring kissing scene sa pagitan namin ng ate ni Matt. It was his birthday party sa bahay nila. I was drunk back then. Nakatulog ako sa sobrang kalasingan at nang magising ako ay nakita kong tulog na rin ang tatlo. Dahil sa pagkauhaw, bumangon ako at kumuha ng tubig sa baba. Alam ko na ang bawat suok ng bahay nina Matt noon pa man. Halos kada sabado ba naman ay doon kami tumatambay mula nang tumuntong kaming ikalawang taon sa kolehiyo eh. Nang makainom ng tubig mula sa dispenser ay nawala ang antok ko kung kaya’t naisipan kong magpahangin muna sa terrace. Hindi ko naman inaasahang nandun rin pala si Michelle.

            “Gising ka pa pala.”, pagtawag ko sa atensyon nito.

            “Gagi! Kakagulat ka ha! Balak mo kong patayin sa sarili kong bahay?!”, eksaherada nitong banat sa akin. Napangiti nalang ako.

            “Eh ikaw, ba’t gising ka pa?”, balik tanong niya sakin.

            “Nagising ako dahil sa uhaw eh. Pag-inom ko ng tubig, ayun nawala ang antok.”, paliwanag ko naman.

            “Ang haba naman ng paliwanag ha.”

            Natahimik ako. Tiningnan ko lang siya.

            “So bakit nga ba gising ka pa?”, pagbasag ko ng katahimikang namuo sa pagitan namin.

            Napabuntong-hininga ito.

            Naghintay akong magsalita ito.

            “Naranasan mo na bang magmahal?”, tanong nito sakin.

            Hindi ako umimik. Ang totoo niyan ay hindi pa ako nagmahal kahit minsan. Wala akong experience kahit sa ligawan man lang.

            “Kasi ako, nagmahal ako ng sobra pero ayun, iniwan pa rin ako. Sumama dun sa babae niyang mukhang paa naman.”, pagpapatuloy nitong hindi na hinitay ang sagot ko.

            Nakita kong tumulo ang mga luha nito sa tulong na rin ng ilaw na nagmumula sa buwan at sa lampshade na nakadikit malapit sa pintuan ng terrace.

            Nilapitan ko ito at niyakap.Napahagulgol ito.

            Hindi ko alam kung ano ang pinagdadaanan nitong sakit pero nakikita ko base na rin sa ekspresyon ng mukha nitong mabigat ang kanyang dinadala. Sa tingin ko nga rin ay wala pa siyang nasasabihan o nakakausap man lang tungkol sa kanyang sitwasyon.

            Hinagod – hagod ko ang kanyang likod at hinayaan lang siyang ilabas ang lahat ng hinanakit na kanyang tinatago maging kay Matt.

            Nang tumigil ito ay napatingin ito sakin.

            “Salamat sa pagdamay ha.”, sabi nitong garagal ang boses.

            Hindi talaga ako sanay na nakikita siyang seryoso at nasasaktan. Sa t’wing magkikita kasi kami nito, puro pambabara lang ang ginagawa sa aming magbabarkada. Taklesa nga eh. Pero nang mga panahong iyon, nakita ko ang pagiging babae niya. Tama, babae lang siya after all.

            Hindi ko namalayan ang unti – unting paglapit ng kanyang mukha sa akin. Nagulat nalang ako nang maramdaman ang paglapat ng aming mga labi.

            The kiss was sweet. Her lips were soft and sweet. It was tempting. Kung kaya naman hindi ko naiwasan ang gumanti ng halik dito. The kiss went deeper at kung wala ako sa tamang katinuan, maaring mas lumalim at maaring iba ang kahantungan nito. She was vulnerable and I’m only a man. Ngunit nang maramdaman kong nagiging mapusok na ito ay agad akong humilawalay at tumigil.

            “Let’s not do this.”, marahan kong sabi sa kanya.

            Nagbalik naman ang malay-tao niya at bigla yatang nahiya sa ginawa.

            “Hey, it’s ok.”, sabi ko. “Let’s just keep this between us. Okay?”

            Tumango ito at pinahid ang luha.

            “S-sige, m-mauna na ako sa’yo.”, sabi nito kapagkuwan.

            Isang batok ang nagpabalik sa’kin sa katinuan.

            “Araykup! Bakit mo naman ako binatukan?”, inis kong tanong kay Matt.

            “Eh kasi po, ka pa nag-iimagine dyan.”, sabi nito. “Tara, salubungin natin ang taklesa.”, pagpapatuloy nito saka binitiwan ang isang mapang-akit na ngiti.

            Naglakad na ito patungo sa pintuan ng resto. Iiling – iling nalang akong sumunod rito.

            “Ate!”, excited na tawag ni Matt kay Michelle sabay yakap rito.

            “Anu ba?! Kararating ko palang papatayin mo na ako sa higpit ng yakap mo sa’kin!”, reklamo nito. Dahilan para bumitaw sa pagkakayakap si Matt rito.

            “Hindi pa rin talaga nagbabago ang tabas ng dila mo no?”, singit ko naman na inirapan lang nito.

            “Antagal mong hindi nagpakita ahh. Saan ka ba nagsususuot at hindi ka naming mahagilap nina Mama.”, si Matt.

            “I’ve been to Korea li’l bro. Nagbakasyon lang.”

            “Bakasyon ba ‘yun eh tatlong taon kang nawala? Saan ka naman kumuha ng panggastos mo dun eh balita ko hindi ka humuhingi kila Mama?”

            “I have my ways.”, sabi nito pagkatapos ay ngumisi.

            “Nakakatakot naman.”, sabad ni Alex.

            “Excuse me, was I talking to you?”, pambabara ni Michelle sabay taas ng kilay nito.

            Nakita naming nalukot ang mukha ni Alex. Dahilan para magkatawanan kami. Sa aming apat kasi, ito ang pinakapikon. Maliban nalang ‘pag kami lang ang nang-aasar. Na-immune na yata sa amin.

            “O siya, siya, can we please take our seats and eat while we catch up, medyo gutom na rin kasi ako eh. This time, it’s my treat.”, si Jason na nakatawa pa rin.

            Bumalik kami sa table na ipinareserve naming. Magakatabi kami ni Matt habang si Jason at Michell naman ang kaharap namin. Si Alex naman ay sinadyang humiwalay kay Michelle at pumuwesto sa kaliwa ni Jason. Tinawag na ni Matt ang waiter at umorder na kaming lima.

            Isang Steak ala Pobre and inorder ni Jason. US Prime Rib naman ang kay Alex, habang si Michelle ay umorder nalang ng Beef Caldereta dahil namiss niya raw ang lutong pinoy. Si Matt naman ay umorder ng Pork Tenderloins habang ako ay Chop Seuy ang inorder

.

            “Gusto niyo po ba ng dessert along sa mga orders niyo Sir?”, tanong ng waiter na kanina pa nakatitig kay Alex.

            “Uhmm, we’ll call you if we decided what to eat for dessert. Refillable Iced Tea nalang rin para sa drinks. Salamat.”, si Alex.

            “Ok sir, iseserve nalang po namin sir. In the meantime, please enjoy our appetizers na ihahatid in a while.”, sabi nito bago umalis.

            “So what’s new?”, tanong ni Michelle habang kumakain kami.

            Napatingin kaming tatlo kay Matt.

            “What? May hindi ba ako alam dito?”, dagdag na tanong nito.

            “I just broke up with Dianne.”, si Matt. Halata pa rin ang sakit sa ekspresyon nito.

            “Oh, why?”, kaswal nitong tugon.

            “She’s pregnant with another man’s child.”

            Natahimik ito.

            “This really is new.”, si Michelle

            “What?”, si Matt

            “Ikaw. Usually nagkakandarapa ka sa pag-iyak pero ngayon, himala, you’re ok. I mean you’re not ok, but at least, you’re not a mess.”

            Sa puntong iyon ay napatingin ako kay Matt. Nakatingin rin pala ang mokong sa akin. Umiwas ako ng tingin at ibinalik ang atensyon sa pagkain.

            “I have my friends with me. Kaya hindi ko na masyadong naisip ang sitwasyon ko. After all, this is a time to be celebrating. We just graduated at handa nang makipagsapalaran sa mundo. I have no more time for drama.”

            Isang makahulugang tango lang ang itinugon ni Michelle.

            “I see. Congratulations nga pala sa inyong apat. Sa wakas. After four years ng pagsusunog ng kilay, eto na kayo. Let’s drink to that.”, sabi nito kapagkuwan.

            Marami pa kaming napag-usapang lima. Napansin kong ibang – iba na talaga si Michelle. She wasn’t the immature girl I met three years ago. May laman na ang mga sinasabi nito. She thinks before she says anything. Although hindi nawala ang pambabara nito, I can tell that something’s changed.

            Natapos ang gabi na naghiwa-hiwalay kami ng daan. Umuwi kami sa kani-kaniyang bahay upang maghanda para sa susunod na araw.

            A trip to Boracay.

            Iyon ang napag-usapan naming mga mababarkada bago pa man kami gumradweyt.

            Pagdating ko ng bahay ay agad akong nag-empake para sa bakasyon. Nang matapos ay nagpunta na rin ako ng kusina para kumain at medyo nagutom ako pagkatapos ng inuman. Gumawa nalang ako ng sandwich dala na rin ng katamarang magluto pa. Habang kumakain ay iginala ko ang mga mata ko sa paligid.

            Malinis pa rin naman ang bahay na pinaghirapan namin ni Inay. Kumpleto na rin ito ngayon sa gamit. Karamihan, galing sa barkada. I smiled.

            Dumako ang paningin ko sa ref. Nakita ko ang litrato ng nanay. May napakagandang ngiti na nakapaskil sa mga labi nito. It was a picture taken from my graduation. Napakasaya ni nanay nang araw na iyon. Hindi ko napigilan ang mga luha ko at tuluyan nang bumagsak.

            Masakit mawalan ng mahal sa buhay. Lalong-lalo na kung galing sa pamilya mo. Naalala ko nang namatay si inay, halos sisihin ko ang Diyos sa lahat ng nangyaring kamalasan sa buhay ko. Ngunit napagtanto kong siya rin naman ang dahilan sa lahat ng tagumpay na natamo ko. May plano ang Diyos para sa ating lahat, yan ang laging sabi ni nanay.

            Hindi ko na naubos ang sandwich. Pinunasan ko nalang ang mga luha ko at tinungo ang kwarto ko. Hindi rin nagtagal ay nakatulog ako.

Nagising ako sa tunog ng cellphone ko. It was a call from Jason.

            “H-hello?”

            “Anong hello? Anong oras na Bryan Roy! Male-late na tayo sa flight natin at hindi ka pa bumabangon dyan?!”

            “Masyado ka namang excited, ala-tres pa ng hapon ang flight natin. Ang aga-aga eh.”

            “If you hadn’t noticed, it’s already 12 noon.”

            “Holy! Sige na maliligo na ako. See you in 30 minutes.”

            Hindi ko akalaing tatanghaliin ako ng gising. Mukhang napasarap ang tulog ko ah. Dala na siguro ng inumin. Dali-dali akong naligo at nagbihis para makarating sa pad ni Jason. Pagdating ko ay nakita kong handa na silang tatlo.

            “Pasensya na kayo, medyo napasarap ang tulog ko eh.”, paghingi ko ng paumanhin.

            “Hindi nga? Hindi halata ha.”, pang-aasar naman ni Andrew na tinawanan naman ni Matt at Jason.

            “Ano pa nga bang aasahan namin sa’yo? Eh lagi namang ikaw ang nahuhuli sa mga lakad natin.”, si Jason. At sabay pang nagtawanan ang tatlo.

            “O, tama na yan, iiyak na yang si Bryan o, napapakamot na ng ulo eh.”, si Matt.

            At talagang dumagdag pa ang isang ‘to. Makikita nyo, makakabawi rin ako.

            

           Walang hassle mula nang dumating kami sa airport hanggang makarating kami sa isla ng Boracay. The rumors were true. The island was indeed breathtaking.

            “Wow, pare, hanep talaga ang Boracay. Ang ganda.”, si Andrew.

            “I agree. Pero ang sabi, mas maganda raw dito noon, nang wala pang masyadong mga establishments.”, si Jason.

            Tahimik lang akong iginala ang paningin ko sa paligid. Nagpahatid kami sa tricycle papuntang resort na pina-book ni Andrew. Maganda ang kwartong napili ni Andrew. It was an African Safari themed room kung saan makikita mo ang dagat mula roon.

            It was really nice. Itwas around 4:30 in the afternoon when we arrived at medyo nakaramdam kami ng gutom kung kaya nagkayayaan kaming kumain na muna sa labas sabay gala na rin sa isla.

            Masaya kaming nagtatawanan sa daanan habang naghahanap ng makakainan. Parang walang mga problema. Kahit na si Matt mismo, masiglang masigla at halatang excited makapag-ikot ikot.

            Nakakita kami ng isang restaurant sa tabi ng dagat at mukhang masarap naman ang mga isine-serve nila kung kaya nagdesisyon kaming doon nalang kumain.

            Nagtatawanan pa rin kami habang nasa lamesa nang may tumama sa ulo ko.

            “Hey, I’m so sorry about that, my fault.”, sabi ng isang tinig na nagmula sa likuran ko.

            Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses. I was stunned. He was gorgeous. Maputi, maganda ang hubog ng katawan, he had a nice smile, his eyebrows complimented his brown eyes. He was as breathtaking as the sunset.

            “Are you okay?”, tanong ulit nito.

            “I-I’m sorry?”, nasabi ko na tila wala sa tamang katinuan. Na ikinatawa naman nito. Even his laughed sounded nice. Anghel kaya ito na nagbalat-kayo lang?

            “Uhm, I said, are you okay? Natamaan ka kasi ng volleyball kanina nung nagspike ako.”, sabi nito.

            “Ahh, yeah, I’m okay.”, sabi ko na tila nahiya.

            “Good to hear that.”, sabi nito saka ngumiti, “I better get going,if you wanna join us for a friendly game, don’t hesitate to come okay? I’m Seth by the way.”

            Nilahad nito ang palad na tinanggap ko rin naman,

            Hindi ko alam kung ano ang naramdaman ko nang tanggapin ko ang kamay niya. It was as if every nerve in my body was alive. And then it hit me like the volleyball in my head.

            “I’m actually attracted to this person?!”

Itutuloy.

Read more...

I Don't Wanna Be Your Friend: Stanza 4

One small gesture can change a huge part of your life like the way a pebble makes gigantic ripples in the water.

“Oh god, I’m so sorry.” Nasabi ko nalang nang kumawala si Matt sa halik. Ang sarap ng halik ng ungas. Di naman siya makatingin ng maayos sa akin.

Makalipas ang ilang minute ay hindi pa rin umimik si Matt. Sa halip, tumayo lang ito at bumalik sa loob ng bahay. Sumunod naman ako. Gusto kong magpaliwanag, pero di ko alam kung pano eh. Tahimik nalang akong sumunod sa kanya. Hinintay siyang magsalita.

Narating naming ang bahay nang hindi nagkikibuan. Naupo siya sa sofa, habang naiwan akong nakatayo sa tabi. Nang hindi na ako makatiis ay nagpaalam na akong aalis.

“Aalis na ako Matt. I’m sorry, about Dianne, at ang nangyari kani-kanina lang.” iyon lang at tumalikod na ako at naglakad patungo sa pintuan. Saktong iikutin ko na sana ang doorknob ay biglang may humablot sa akin pabalik. At saktong pagharap ko nagdikit ang mga labi namin ni Matt.

I didn’t want the kiss to end. Pero syempre, hindi natupad yun. Humiwalay sa akin si Matt. Magkalapat ang aming mga noo.

“’Wag ka munang umalis. Please.” Pagmamakaawa nito. “I need someone to talk to.” Pagpapatuloy pa niya.

“Shh. I’m here.” Sagot ko naman at niyakap siya at hinaplos ang likod.

3:50 PM

“Nagugutom na ako Matt.” Sabi ko na ikinatawa naman nito,

“Haha! Kahit kelan talaga napakapatay-gutom mo!” tukso niya.

“Ahh ganon!” sagot ko naman sabay pitik sa tenga nito na agad naming namula.

“Aray! Ulol! Masakit kaya!” reklamo nito

“O, sino ngayon ang patay – gutom?!” sabi ko.

Biglang sumeryoso ang anyo ni Matt. Tumayo siya at nag-ayos ng damit, sabay sabi ng “IKAW!!” at binuntunan ng tawa saka tumakbo sa likod bahay.

Hinabol ko siya hanggang makarating sa may ilog. At dahil medyo may kalaliman iyon na hanggang dibdib, hindi makakatawid si Matt.

“May sinasabi ka?” natatawa kong tanong nang makitang wala na siyang mapupuntahan.

“Ah eh, sabi ko, napakagwapo ng bespren ko.” Sabay ngiti.

“Ahhh, iyon naman pala eh.” Sabi ko naman.

“Ba’t ka tumatawa? Sabi ko, gwapo pero patay-gutom!” kantiyaw ulit nito.

Dahil dun, sinugod ko siya papunta sa may ilog.

“O, o, teka lang, wala akong…” hindi na natapos pa ni Matt ang sasabihan dahil sabay na kaming nahulog sa may ilog. Nagpambuno kami sa may tubig. Nagkatawanan. Maya – maya pa ay nagtama ang paningin naming ni Matt. Parang biglang tumigil ang mundo ko, and then something from somewhere seemed to pull my face closer to his. At sa isang iglap, nagdikit ang aming mga labi. Hindi naman pumalag si Matt, bagkus, gumaganti rin ito ng halik. Isang halik na pinangarap kong sana’y hindi na matapos.

Nang matapos ang halik ay hindi ako makatingin ng deretso sa mga mata ni Matt. Hindi ko rin maipaliwanag ang nararamdaman ko. Am I still just comforting him? Am I gay? I’ve had girlfriends before and I’ve had sex with them before, pero iba ang nararamdaman ko para kay Matt. It’s like I don’t wanna lose him.

Napansin ko ang tension sa aming dalawa. Walang nagdare na magsalita sa amin kaya ako na ang bumasag sa katahimikan.

“Nagustuhan mo ang halik ko no?” tukso ko sa kanya.

“Tang ina mo! Kapal ng mukha, ni hindi ka nga marunong humalik eh.” Balik pang-aasar niya sa akin.

“Ahh ganun, eh di ulitin natin.” Paghahamon ko.

Akmang hahalikan ko na siya nang pigilan niya ako.

“O sige na, ikaw na.” sabi nito sabay tawa. Maya – maya pa ay naghubad ito ng damit.

“O anong ginagawa mo?” taking tanong ko naman.

“Ano ba sa tingin mo, eh di naghuhubad.” Pilosopong sagot niya.

“Alam kong naghuhubad ka, ang tanong ko bakit.” Sabi ko naman.

“Eh, total basa na rin lang tayo, ba’t hindi nalang tayo maligo diba.” Sabi nito saka tinapon ang hinubad na damit sa may tabing-ilog. Maya-maya pa ay pantalon naman ang hinubad nito, at hinagis na rin. Ginawa ko naman ang ginawa niya hanggang boxer shorts at brief nalang ang natira sa aming dalawa.

Naligo kami, naglaro, nagkantyawan. We enjoyed ourselves hanggang gumabi na. Kaya naisipan na naming bumalik ng bahay.

“Pano ngayon to?” tanong ko habang hawak-hawak ang basing pantaloon at sando.

“May mga damit ako sa taas. Teka kukunin ko lang.” sabi naman ni Matt.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nang makuha ay agad kaming nagbanlaw at nagbihis. Napagdesisyonan rin naming sa labas nalang kumain. Napagkasunduan din naming isama sila Jason at Andrew. We decided to eat sa paborito naming kainan malapit sa school. Masarap kasi doon kahit pa sabihing cheap lang ang pagkain.

“Ang tagal naman nila Jason.” Sabi ni Matt.

“Oo nga eh. Kanina pa tayo nagtext di ba?. Hindi ka ba tinext?” tanong ko.

“Di eh. Hintay nalang tayo konti.”

Bago pa ako makasagot ay nakita kong pumarada ang sasakyan ni Andrew sa harap ng restaurant. Bumukas ang pintuan ng sasakyan at iniluwa nito sina Andrew at Jason and one unexpected person. Si Michelle.

TO BE CONTINUED….

By: Ji Jei (kill_joy145@yahoo.com.ph)

Read more...

I Don't Wanna Be Your Friend: Part 3

For a few minutes you made me feel as though I actually meant something to someone.

Natulala kaming dalawa ni Matt nang makita namin si Andrew at Jason. Nilingon ko si Matt upang makita reaksyon nito na muntik ko nang ikatawa. Paano kasi, nakanganga, tapos dilat na dilat ang mata. Yun bang kapag ginulat mo, siguradong dedbol kaagad.

Ibinalik ko naman ang atensyon ko sa dalawang nasa sahig at nagsalita.

"Sa susunod kasi, i-lock nyo ang pinto." pagbibiro ko para mabawasan ang tensyon.

"Ulol! Ano ba sa akala mo ang ginagawa namin ha?!" sagot naman ni Drew.

"Aba malay ko, kayo ang nagyayakapan diba?" sabay tawa.

"Gago ka talaga Brix no?" sabat naman ni Jason. "Nag-aagawan kami ng remote. Eh ayaw ibigay ni Drew, kaya sinugod ko, hanggang nagwrestling na kami dito." pagpapaliwanag pa nito.

Sa pagkakataong ito ay sumagot na si Matt. Siguro nahimasmasan na.

"Jason, EXCUSES." sabi nito sabay tawa.

"Ah ganon?" si Drew sabay tayo at sugod sa amin ni Matt, na agad namang inilapag ang mga dala at nilabanan si Drew. Ako naman ang humarap kay Jason nang makita kong pasugod na rin ito.

Read more...

I Don't Wanna Be Your Friend: Part 2

For every person who's had their hearts broken, there is alway someone with a glue gun.

Sa aming apat, mas close kaming dalawa ni Matt. Sa kadahilanang, alam niya kung gaano kahirap ang sitwasyon ko. Kaya nga ganoon nalang kung makapag-alok ng tulong si Matt eh. Halos kupkupin na nga rin ako ng pamilya niya. Pero dahil sadya akong ma-pride, hindi ako tumanggap ng tulong niya. Kahit mula pa kay Jason o Andrew, wala akong tinanggap. Natatakot kasi ako na baka ang pagtikim ko ng kaunti ay mauwi sa pag-asa ko na may darating naman na tulong. Ayokong mabuhay nang umaasa na lang sa iba. Kaya nga kahit mahirap, nagpursige ako. At hindi naman ako nabigo.

Magtatanghali na nang magising ako. Kung hindi pa nga ako natamaan ng sikat ng araw eh, hindi pa ako magigising. Nang buksan ko ang mga mata k, tiningnan ko si Matt pero wala na siya sa tabi ko, at napansin ko ring nasa loob na ako ng flat at nakahiga sa sofa. Sinubukan ko ring alalahanin kung paano akong nakapasok doon, pero hindi ko maalala.

Nagdesisyon akong bumangon. Syempre pa, ang unang destinasyon ko pag nagigising - CR. Naging ugali ko na kasi ang maghilamos at magsipilyo pagkagising sa umaga. At dahil sa regular naming tambayan ang flat ni Jason, mayroon na rin kaming mga toothbrush at ilan pang personal na gamit na iniwan doon.

Kusot kusot ko pa ang mata ko nang pumasok ako sa CR, pero muntik na akong madulas nang makitang may tao pala sa loob, - si Matt.

"WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!" sabay naming sigaw.

Napatda ko naman ang bibig ko. Naalala kong natutulog pa pala ang dalawa sa kwarto.

"Sorry!" sabi ko at dali-daling isinara ang pinto. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko noon. Hindi ko naman maipaliwanag kung bakit. Siguro dahil ito ang unang pagkakataon kong makita ang buong kahubdan ng isang lalaki.

Pinilit kong iwaksi sa isip ang nakita ngunit parang nakaglue na yata. Ayaw matanggal eh. Hindi ko tuloy maiwasan ang pamulahan ng pisngi.

I never really noticed it before pero, maganda pala ang pangangatawan ni Matt. Buong buo ang mga muscles pero hind ito yung tipo na yung parang sa wrestlers na uber sa laki, it was just right. Maganda ang pagakakukit ng katawan niya. From his shoulders down to his buttocks. (Shit! Ano bang pinag-iisip ko!)

Mabuti nalang at nakatalikod siya sa akin noon. What a relief.

Maya-maya pa ay lumabas na si Matt sa CR.

"I-ikaw naman." sabi niyang hindi makatingin ng deretso sa akin. Naramdaman ko ang tensiyon sa pagitan namin. It was heavy.

"Sige." sabi ko naman at bago pumasok ay nagsalita akong muli. "Hey, it's ok. Pareho naman tayong lalaki eh. Nagulat lang talaga ako. Di kasi naka-lock kaya akala ko walang tao."

"Ahh. Yun ba? Ayos lang yon. Ako rin nagulat lang." sabi niya sabay tawa. Medyo nawala naman ang tensiyon sa pagitan namin kaya ayun, ok na.

Nang makapasok ako sa CR ay agad kong kinuha mula sa cabinet sa taas ng sink ang aking toothbrush at nagsimula nang magsipilyo. Nang matapos, ay naghilamos naman ako para matanggal ang kung ano mang nakasabit sa mukha ko kagaya ng muta o kulangot. Nang matapos naman ay syempre, umihi na ako. Naka-attention kasi si pareng Junjun eh. Pagkatapos mag-flush ay lumabas na ako. Naabutan ko namang palabas ng kwarto si Jason at umiinat inat pa.

"Gising ka na pala." sabi ko.

Humikab muna ito bago sumagot.

"Sa lakas ba naman ng tili mo, who wouldn't be awake?" sabi nitong nang-aasar.

"Hahaha! Narinig mo pala 'yon?" sabi ko namang nakatawa. Sakto namang lumabas si Matt sa kabilang kwarto na nakabihis na ng low rise na black jeans pero wala pang damit.

"O, bakit nakabihis ka?" takang tanong ni Jason.

"Kasi po, magla-lunchtime na. At wala po tayong kakainin dahil walang laman yang ref mo." sagot naman ni Matt. Napakamot naman ng ulo si Jason.

"Magtoothbrush lang ako tas aalis papuntang minimart sa kanto. Bibili ako ng kakainin natin. Saka deretso na rin ako sa kalapit na palengke. Para naman makakain tayo ng gulay." si Matt uli.

"Teka Matt, sama na ako sa'yo." presenta ko naman. "Magbibihis lang ako sandali." dagdag ko pa at dali-daling tinungo ang kwarto upang magbihis.

Isang black na sando ang napili ko at isang semi-fit na pantalon. Nagtsinelas nalang rin ako. Nang maghubad ako ng suot kong pantalon ay bigla namang pumasok si Matt sa kuwarto. Natigilan naman ako at napaharap sa kanya. Nagkatitigan kami. Unang bumawi ng tingin si Matt, ako naman ay nagmamadaling isuot ang napiling damit. Nang matapos ay napansin kong nakapagsuot na rin ng damit si Matt. Isang yellow shirt na mejo manipis ang napili niya.

Umalis na nga kami at nagpunta ng minimart. Habang naglalakad, wala kaming imikan. Hindi ko naman na pinilit pa siyang makipag-usap. Kahit kasi ako, sobrang hiya.

"HOY!" basag niya sa katahimikan.

Napatingin naman ako sa kanya. Medyo nagulat rin, pero hindi ko lang pinahalata.

"Weh?! Nanggugulat ka? haha!" pang-aasar ko.

"Loko! Kanina ka pa walang kibo diyan eh. Parang ikaw pa tong nawalan ng girlfriend!" sabi niya sabay tawa.

"Iyan, yan ba ang nawalan ng girlfriend, wagas kung makatawa?" sabi ko naman at nakitawa na rin. Napansin ko namang nag-iba ang aura ni Matt. Muli kaming nanahimik.

"Alam mo ba Bry, (short for Bryan, siya lang tumatawag sa akin ng ganyan.) ang hirap palang itago ang nararamdaman mo no?" simula nito. "Kasi, kanina ko pa pinipilit maging masaya pero, hindi ko yata kaya." seryosong sabi nito.

"Seryoso ka? Dito ka talaga magdadrama ha? Matthew?! Iiwan kita." sabi ko naman. Hindi kasi talaga ako magaling magcomfort eh. Kaya dinadaan ko nalang sa biro. At mukhang nabenta naman ang biro ko at ngumiti si Matt. Kahit pa alam kong pilit lang iyon.

Mabilis kaming nakapamili ng lulutuin at mga chichirya dahil kakaunti lang ang tao sa minimart. Ganoon rin sa palengke kung kaya nakabalik rin kami kaagad sa flat ni Jason. Pagpasok namin ay narinig naming nagtatawanan ang dalawa sa loob. Dere-deretso naman ang pasok namin ni Matt.

"Dito na kami!" sigaw ko at pumasok. Sumunod naman si Matt. Ngunit natigilan kami sa nakita. Si Jason at Andrew, magkayakap at walang damit pang-itaas!

"Wha---?!!"

ITUTULOY.... :)

------------------------------------------------------------------

by JiJei (kiLL_joy145@yahoo.com.ph)

Read more...