Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 1)

Hi po!! This is actually my first time to write something na totoong nangyari sa buhay ko. Medyo mahaba po ang first part ng series ng story na ginawa ko. Sana ay magustuhan ninyo ang storya ko. You can also click my links: www.pinnohy.blogspot.com to read some of my stories. Any comments and violent reactions are also welcome here.. Just keep on reading guys and enjoy..

-------------------------------------------------------------------------------------

Part 1

Masarap balikan ang bawat nakaraan. Mga di makakalimutang bagay na minsan ay nagbibigay ngiti sa bwisit na  araw galing sa trabaho habang iniisa-isang binubuklat ang photo album ng humigit kumulang isang dekada na ang lumipas. Mga pangyayari na kung minsan napapaiyak, napapangiti, napapahalakhak at napanghihinayangang balikan kung bibigyan ng pagkakataon. Mga pangyayaring nag-udyok sa iyo na mag-aral ng mabuti, magpapansin sa mga naging crush  noon, mga katampuhan at minsan, naging kasamaan ng loob, mga tinuturing na true friends at best friends, at higit sa lahat, mga pagsubok sa buhay na nagbigay sa akin ng lakas ng loob upang maabot ko ngayon ang akala ko dati na suntok sa buwan na pangarap kung iisipin. 

        Nang nailipat ko ang photo album sa pinakahuling pahina, biglang tumibok ng mabilis ang puso ko sa nakita. Eto na naman.. Ang huling pagkakatanda ko noong ako'y nakaranas ng ganitong pagtibok ay noong pang bata pa ako. Hindi ko rin ito inaasahan. Kung bakit?! Hay basta!!! Hindi ko rin alam eh, pero sige, hayaan ninyong sa paglalahad kong Ito ninyo malalaman ang lahat ng tungkol sa FIRST LOVE ko, isang lalaki, at dahil sa isang kwintas na espesyal na ibinigay niya sa akin noong bata pa kami. 

   Itago ninyo na lamang ako sa pangalang Jacob. 23 taong anyos na ako ngayon. Ang ikukwento ko sa inyo ay ang tunay na karanasan ko na naghatid sa akin para mamulat sa katotohanan ng pagiging in-the-closet. Oo!! Isang may pusong babae na ikinasusumpa ng buong lahi namin. Bata pa ako nang lahat ng ito ay nagsimula. Wala na silang magagawa ngayon, pero labas muna tayo dyan sa issue. Brusko ang lahi namin. Tinitingala sa pagitan ng Varona St. at Pacheco St. sa Tondo, lahing matatapang. Lahat kami lalaki. Nakapagtapos ang 2 kong kapatid na lalaki na me degree, at lahat sila ay may mga magagandang buhay na ngayon, hindi sa pagyayabang ano. Bueno, sisimulan ko ang kwento noong mga bata pa kami ni Patrick, Cheney, at ako.

Sa isang simbahan sa Tondo, nakilala ko si Patrick. Anim na taong gulang pa lang siya, kasing edad ko. Sakristan siya dahil lagi ko siyang nakikita kapag nagsisimba kami ng pamilya ko dito na panata kay Sto. Niño de Tondo. Pista noon at nawala ako dahil nabitawan ko bigla ang daster ni mommy. 

Agad na hinanap ko si mommy hanggang sa may lumapit sa akin na bata galing sa labas ng simbahan. Mukha siyang amerikanong hilaw. Maamo ang mukha at payat. 

"Seems like you're lost?!" unang banggit niya sa akin. Iyak pa rin ako ng iyak habang sinisigaw ko ang pangalan ni mommy.

"Don't cry, please come with me.."

Agad akong sumama sa kanya. Pinapunta niya ako kay father at sabay bigay sa akin ng snickers chocolate na mukhang mamahalin.

"Here, don't cry now!! Here's my chocolate, I hope you'll like it!!"

"I want my mommy!! Nasaan siya!!"

"Father, please help this child to search for his mom. I think he's lost. I can no longer help him coz I'm just only a child."

"Ok iho, thanks for your help. Tara na iho, ano bang pangalan mo?"

"Jacob po!!"

"Asan ba nanay mo?"

"Di ko po siya nakita eh, nawawala po ako.. Nakikiusap po ako sa inyo, tulungan po ninyo ako!!"

"Mahabagin si Señor St.Niño at paniwala ko'y tutulungan ka niya."

"Salamat po, Father!!"

Agad kaming nagtungo ni Father, kasama si Patrick sa isang presinto, malapit sa plaza ng simbahan. 

"Iho.. Teka at kakausapin ko lang si mamang pulis ah!!"

Sabay tango ako sa nagmamalasakit na pari. Nakita ko din na may dumating kasama namin ni Patrick ang isang batang babae na medyo hawig niya. Tinawag niya ako at ipinakilala sa kanya.

"Hey Jacob, please come here!! I want you to meet my cousin, Cheney."

Ibinigay ko ang kamay ko kay Cheney habang umiiyak na nakayuko sa kanya.

"Why is he like that? He's sobbing badly?!" sabi ni Cheney habang nakikipagkamay sa akin.

"Oh I forgot the reason, well anyway he's lost and he doesn't know now where he is. He just left by his mother while walking just across this area."

"Oh I see..."

"Well, come on Jacob, just cry no more, we will treat you something you make your lips smile, so please.. Stop sobbing!! " anyaya ni Patrick sa akin.. 

Masasaya kami noon na parang napakatagal ko na silang nakasama. Si Patrick ang laging kasama ko, samantalang si Cheney ang naglilibre sa amin. Hanggang napahinto kami sa isang bilihan ng laruan, malapit sa main entrance ng simbahan.

"Please let me do the honor.."sabi ko sa kanila kasi hindi sila marurunong magtagalog. 

"Magkano po yung singsing? Baka pwede ko po bilhin?!"

"20 isa.." sagot ng masungit na tindera.

"Kayo naman po, wag naman po kayong masungit at baka wala po kayong kitain, hala, Sige.. Bahala kayo, wala po kayong mabebenta!!" sagot ko na ikinangiti agad ng tindera pagkatapos niyang marinig.

"Sige iho, bigay ko na lang 10 piso ito sa'yo.. Pasensiya na at pati ikaw ay napabuntungan ko ng galit sa asawa ko.. Hay!! Teka, mga kasama mo iyan?? Pawang mga mukhang foreigner ah!!"

"Ah mga kaibigan ko po.."

"Mukhang magiging maganda ang pagsasamahan ninyo pag lumaki kayo.. Payo ko lang na mag-ingat ang isa sa inyo ha!! Ikaw, Oo.. Magkakatuluyan kayo ng isa sa mga kaibigan mo pagdating ng araw.. Naku!! Pakaingatan mo siya, dahil napakahalaga niya sa iyo!!"

Hindi ko pinansin ang mga hula na sinabi sa akin ng matandang tindera. Agad na ibinigay ko ang pera ko at agad na umalis sa kanila.

"Pakakaingatan mo yung mahal mo balang araw!! Mahal ka niya!!"

Sigaw niya sa akin habang kami ay naglalakad palayo sa kanya.

"Here, I just want you to know my dear fellas, at this point our friendship is about to begin. I just want you to wear this ring as a sign of our friendship!!" sabi ko sa kanila. 

Sinuot namin ang singsing sabay naglulundag sa sahig ng plaza na animo'y parang nakawalang baka. Ramdam ko sa kanila ang walang hanggang saya na sa kabila ng pagkawala ko noon ay nasuklian din naman ng ngiti at halakhak. Ang singsing, kung susuriin ay may letter F na nakalagay sa gitna ng metal na anyo nito,  na sinuot ko noon na ang sa tingin ko,  ang isa sa pinakamahalagang bagay na hanggang ngayon ay nasa akin pa rin. 

Dumating si father sa kinatatayuan namin at dala ang magandang balita.

"Iho, halika dito, bilis!! Ang nanay mo.."

Inakap ko si mama ng mahigpit.. Sobrang higpit at sabay nagpaalam sa mga bago kong mga kaibigan.

"When will I see you again?" Sabi sa akin ni Patrick na nalungkot habang papalayo sa kanila.

"I don't know, maybe here again. You just wait for me until the right day come Im gonna meet you!! Pabalik kong sigaw sa kanya.

Pagkauwi sa bahay, nakita kong maraming handa.. Marami ding bisita at ganun na rin ang mga pinsan ko na Pasko at Bagong Taon lang kami nagkikita-kita. Masaya ang piyesta dito sa Tondo pero may kulang pa rin eh.. At iyon ay ang mga kaibigan ko na ngayon ko lang nakilala.

Lunes ng umaga, pagkatapos ng piyesta, agad na lumabas ako para hintayin ang dating ni mama galing Divisoria para tulungan siya sa pagbibitbit nang may dumating na Pajerong kulay pula sa harap ko. Sinundan ko iyon at sabay tago sa likod ng poste. Biglang nag-stopped ang kotse at nakita ko na may bumaba sa loob ng nun. Nanlaki ang mga mata ko dahil nakita ko sina Patrick at Cheney pagkababa nila!!

"Psst.." sabi ko..

"Is that you, Cheney, I hear you buzzing me!!"

"No, I'm not!! It might be your imagination, not me!!"

Hanggang sa dumating ako sa harapan nila sabay gulat.

"Hey fellas!! It's me , Jacob!!"

"Oh!! It's you!!" sabay na niyakap nila ako nang biglaan.

"We thought we're gonna missed you!!"

"Me too!!"

"Hey, I forgot, so what are doing here?"

"Patrick's Mom want to stay here with us," sabi ni Cheney sa akin.

"We decided to spend some vacation here, just around a week or so, and my mom and I will have a plans to go back to the states right after." sabi ni Patrick na sa sobrang pagkaka-miss ay hindi pa niya ako mabitaw-bitawan sa pagkakayakap. 

"Well, what a coincidence!! Dito ninyo pa napili tumira ah!!"

"uh??" sabi ng dalawa dahil sa pagtatagalog ko..

"What I mean to say is, let us spend more time while you're here!! C'mon.. Hey!!"

"Yeah!! We'll do!!" Sabay ng dalawa.

Hindi ko na hinitay si Mommy, pumunta kami sa bahay nina Cheney at doon sinimulan ko ang pagkilala sa kanila. Si Cheney Vargas, ay isa sa mga pinsan at bestfriend ni Patrick simula bata pa. Parang magkadugtong yung mga umbilical cords nila dahil simula't sapul noon ay sobra na silang magka-close. Si Patrick naman, Nurse ang mommy niya sa America samantalang Engineer naman yung daddy ni sa Dubai. Si Tita naman, which is mother ni Cheney ay nagwowork sa City Hall ng Maynila.

"Hey pretty cute kids, wanna eat some cookies?!" alok ng magandang nanay ni Patrick. 

Kumuha ako ng isa at sinubo agad. Ang sarap!! Parang mabibili lang sa grocery store sa amin. Kumuha pa ako ng isa pa at kinain na akala mo'y wala nang bukas hanggang, 

"Ahum..ahum..ahum.."

Napaubo ako ng hindi oras. Nakita ako ni Patrick at agad na kumuha ng baso ng iced-tea at ipinainom sa akin..

"You must be choking, C'mon dude, drink this.."

Habang umiinom ako, hinihimas ni Patrick ang likod ko na wari'y parang kapatid.

"Hey, Jacob!! Next time, you should avoid eating too much, or else you might get choke."

"Not anymore fella!!"

Tawanan kaming magkakaibigan hanggang sa napagdesisyunan ko na rin na umuwi na.

Ikalawang araw ng aking mga kaibigan noon nang nangyari ang lubusan kong pag-alala kay Patrick. Umiiyak siya sa akin ng ako ay lumapit sa kanya ng hapon sa labas ng gate nila. Naawa ako sa ka-tropa ko at agad na pinuntahan.

"Hey!!" pagulat na sinabi ko sa kanya sabay tapik sa binti niyang mukhang sugatan.

"Ouch!! Holy Crap!! Don't do that again!! Don't you see, I'm in bruises!!" pagalit na sinabi sa akin habang sinisinghot ang sipon na sanhi ng kanyang pag-iyak.

"Where did you get that?"

"There was someone who attacked me while I was about to walked around outside, then suddenly, a group of children yelled at me and I didn't understand what they were talking about and after that, they bullied me and they threw some stones against me which tends me to cry!! I cried harder and harder until they decided to go back to where they belong."

"Do you know which way they were went?!"

"Not actually!! But please, never fight them back!! I'll gonna give 'em my revenge as soon as they come back here!!"

"No, not you!! I'll gonna find them!!"

Kinulit ko si Patrick para ituro sa akin kung saan dumaan yung mga kumaaway sa kaniya. Nakita ko ang isang abandonadong bahay.  Agad na pinuntahan ko na parang maghahamon ng suntok sa kanila. At nang naabutan, 

"Oi, Halika nga dito!!"

"Sino bumato sa kaibigan ko at ano-ano yung mga pinagsasabi ninyo sa kanya, Ha?!"

Di ko pala alam, nakasunod sa akin si Patrick at bigla niyang hinatak ako papunta sa tenga niya at may binulong.

"That boy, who wears black t-shirt, hmmm.. Yeah, he is!! Come on, you just give 'em a one nice punch!!"

"Ok.."

Agad na nagkaroon ng komosyon sa pagitan ko at ng grupong pipitsugin ni Greg!! Una akong umamba ng suntok at sabay paghampas ng mga kamao ko sa pisngi nito. Sunod-sunod na suntok ang ibinigay ko sa kanya para malamang mali ang ginagawa nito sa dayo kong kaibigan.

"Tangina!! Pare, manloloko pa kayo, dito pa sa dayong mga kaibigan ko!! Wala na ba kayong magawang magagaling ah?! Di ninyo ba ako nakikilala?!" Sambit ko habang nakikipagpalitan ako ng suntok kay Greg.

"Bakit, sino ka ba? Wag mong sabihing angkan ka ng mga sigang Inocencio?"

"Ako nga!! Ako ang bunsong anak ni kagawad Charlie.. Si Jacob, ako toh!!"

"Tara pare!! Bigatin pala itong nakabangga natin. Siga lahi niyan dito. Bilisan na natin, Baka makita tayo ng mga kuya niya, Mahirap na!!" anyaya ni Greg sa mga kasamahan nito. 

Dire-diretsong umalis sila at ako naman ay walang halos sugat o galos na nakuha sa mga kaaway. Agad na lumapit sa akin si Patrick at niyakap ako.

"Thanks fella!! You take justice for what they've done damage to me. I don't know how can I pay you back!!" pagpapasalamat ni Patrick.

"No, you have nothing to do more!! I'm just here to lend my helping hand for those ones who in need." agad na banggit ko sa mga pagpapasalamat na binigay niya sa akin.

Umalis kami na kaakbay ko si Patrick sa kanang braso ko. Medyo napagod ako sa sagupaan namin, pero ayos lang, dahil nakatulong ako. Inihatid ko si Patrick sa bahay nila na malapit sa amin. Medyo maggagabi na at kailangan ko nang umalis habang pumapasok siya sa loob nang biglang may tinawag sa pangalan ko.

"Jacob, punta ka muna dito!! Bilis!!" 

Tumingin ako sa likod at nakita ko si Tita Susan, nanay ni Patrick. Niyaya niya ako na doon muna maghapunan para pasalamatan sa ginawa ko kay Patrick.

Nang nakapasok ako sa loob, napansin ko si Cheney, nakangiti habang ginagamot yung pinsan niya habang nanay niya ay nanonood ng TV. Pinaupo niya ako habang siya naman ay pumunta sa kusina para maghain. Pagkahain, agad na tinawag kami ni Tita Susan at sumunod ang lahat. 

Masayang masaya kami na parang magkakapamilya sa puntong ito. Kwentuhan, huntahan, tawanan, aakalain mo talaga na iisang pamilya kami.

Sa sobrang pagkaka-proud sa akin ni Patrick ay bigla akong hinalikan na pisngi nang biglang nagsalita ng pabiro si Tita Susan.

"Seems like you're too much close to each other, my son, maybe sooner or later, when all of you grown up, Patrick and you will be the one to get married someday.. Hahaha.."

Sobra akong nagulat talaga!! Hindi ko aakalain na mayroong isang magulang na magsasalita ng ganyan sa anak niya. Ano ba ang motibo nito para sa amin ni Patrick. Hay, bahala na!!

Lumipas ang mga oras na ganun ang ginagawa namin. Hanggang sa napagdesisyunan ko na umuwi na ng bahay.

Kinabukasan, sa higaan ko, nakita ko si Patrick, nakangiti sa akin na parang may gustong sabihin. Maya-maya, dumating si mommy na nakangiti din. Mukhang may magandang balita akong mapapakinggan ngayon ah!!

"Jacob, buti na lang at niligtas mo si Patrick at talagang proud na proud sa iyo daddy mo ngayon."

Sabi ni mommy na tuwang-tuwa.

"Mom!! At pati si Patrick, sinama mo din.. Hay naku!!"

"Naku, Hindi ko siya pinapunta, Siya ang pumunta dito para yayain ka sa kanila. Sge na iho, tumayo ka dya't mag-almusal ka na!!

Dali-dali akong tumayo. Niyaya ko din si Patrick na kumain kasama ko, pero tumanggi siya. Pinaupo ko siya sa sofa namin at tinungo ang lamesa. Naghihintay sa akin ang tuyo at sinangag na talagang nagpangiti sa akin noong mga araw na iyon. Umupo ako at agad kinuha ang pagkain at kumain. Lumapit sa akin si Patrick at bumaling ng tingin. Agad na umupo siya sa harapan ko at wari'y tinitigan ako ng may ibig pakahulugan. 

"Can I just sit here?"

Agad kong kinuha ang bangko at pinaupo si Patrick. Tinanong niya sa akin kung masarap ang kinakain ko at sabay tango ko rin. Pinatikman ko siya at inabangan agad ang reaksyon nito. 

"It taste so primitive, but I like it! What is it the name again?"

"Tuyô."

"Two-yah?"

"No, tu-yô!!"

"Ah, Tuyô!!"

"Hahaha..'"

Sabay tawa sa pagkakabigkas ni Patrick sa kinakain ko. Habang tumatawa ako, hindi ko namamalayan, na puro kanin na pala ang aking pisngi kaya hinawakan niya ako sa mukha at unti-unti niyang tinatanggal iyon nang bigla niya akong hinalikan sa labi. Nagulat ako at sabay tumayo.

"What do you think are you doing?! You know what, you shouldn't do that! We're both male! Oh, crap!!"

Lumayo ako sa kanya nang kaunti 

at sinimulan ang nahintong kinakain. Umiyak siya. Sobra as in!! Naririndi na parang mababasag ang tenga ko na kaya pumunta ako sa harapan niya at tinanong kung bakit niya ginawa sa akin iyon.

"Jacob, it's just a kiss!! There is nothing wrong kissing someone you love!! I love you as a friend, that's why I kissed you!!"

"But that's bad! Kissing someone in lips is like you're having a mutual affection to someone you've have love, not as a friend!!"

Dire-diretso pa rin sa pag-iyak si Patrick. Hanggang sa nilambing ko na lang siya at sabay halik sa mga pisngi nito.

"See, I love you too.. But just only as a friend!!"

Tumigil siya sa pag-iyak. Umupo ako sa tabi ko at niyayang kumain siya. Hinati ko ang almusal ko at ibinigay sa kanya. Pagkatapos, agad na nagtungo ako sa bahay nila, two blocks away from us. Nakapambihis si Tita Susan, kasama ang mommy ni Cheney at si Cheney din. Si Patrick at ako na lang ang hinihintay para makaalis. Agad akong nagtungo sa kwarto niya. Binigay niya sa akin ang pang-alis na susuotin ko at nagbihis sa harapan ko, siguro naman, parehas kaming lalaki, kaya nagbihis na rin ako, nagpulbos, nagsuklay at nagpahiram ng pabango kay Patrick. Tinignan ko iyon. Booster Lacoste for men ang gamit niya. Amoy ko pa rin ang pabangong first time ko lang inilagay sa damit ko. Tinanong niya ako Kung tapos na ako, at nang tumango ako, sabay bumaba kami.

"C'mon guys, just get inside right now.. We're about to go!!" anyaya ni Tita Susan sa amin. 

Agad na nagtungo kami sa kotse. Pajerong kulay pula. Ramdam ko ang lamig dahil sa lakas ng air-con sa loob nito. Agad akong tinulak ni Patrick at natumba ako. Natumba din siya. Nag-abot ang pareho naming mukha. Agad na may kung anu-anong pumapasok sa isipan ko na kung titignan nang mabuti ang mga detalye ng mukha niya. Medyo matangos ang ilong nito. Mukhang Fil-Am. Ang gwapo niyang mukha ang naghatid sa akin para ako'y biglang dapuan ng kaba at namnamin ang mga hiningang dumadampi sa mukha ko. Mahal ko na ata siya, pero hindi Ito dapat mangyari!

Inalalayan niya ako papunta sa upuan at kami ay umupo. Tumabi siya sa akin at sabay ngiti. Kinuha ang seatbelt sa gilid ng upuan ko at inilagay sa akin at pagkatapos ay yung sa kanya.

"What cuties, are you ready now? We are about to go!" sabi ni Tita Susan habang inaayos ang manibela pakanan.

Sandali akong natulog sa gilid ng pintuan mg kotse at ganun din si Patrick sa magkaibang posisyon malapit sa bintana. Medyo malayo ang lalakbayin pa kasi sa Megamall pa kami pupunta. May dalang video-recorder ang mommy ni Cheney at habang natutulog kami ay mukhang pinaglalaruan nila kami. Pansin ko ang pag-ikot ng video-cam sa mukha ko, same goes with Patrick. Hanggang sa nagkaroon ng mild inertia that lead my head towards the shoulder of Patrick's. Talagang hindi kami tinantanan ng mag-ina dahil kakuntsaba na rin niya ang anak nito. 

"Cuties, say hi to the camera!!"

Anyaya ni Tita Susan na naging dahilan para magising kaming dalawa ni Patrick.

Nag-hi kami at sabay tingin sa isa't-isa na nagtataka sa ginagawa sa amin habang natutulog. Hanggang sa lumapit sa amin si Cheney at dun na kaming nagsimulang magharutan.

Isa't kalahating oras kami na nasa biyahe. Sobrang traffic!! Naaaninag ko ang inis ni Tita Susan. Samantalang nakayukong natutulog ang dalawa kong kaibigan na animo'y parang nalugi sa negosyo. Iniayos ko ang mga posisyon nila para hindi sila mahirapan. Inilapag ko ang ulo  ni Cheney sa tabi ng pintuan ng sasakyan, samantalang iniurong ko naman ang ulo ni Patrick sa tabi ko para makasandal. Habang hinahawakan ko ang ulo niya, parang may kung anong dahilan ang nag-udyok sa akin para suriin at kilatisin ang mala-anghel na mukha. Agad na itinapat ko ang mukha ko sa mukha niya at sinabayan ko ring pumikit. Bahala na!! Ambango niya. Maiinit ang hiningang dumadampi sa bukana ng bibig at ilong ko. Sakto at naririnig ko rin na magkausap ang mommy ni Cheney at si Tita Susan nang sinubukan kong magtangka na humalik kay Patrick. Marahan kong inilapat ang mga labi ko sa labi niya. Ang init!! Ang sarap!! Iyon ata ang una kong halik na ginawa ko sa buong buhay ko. Parang mahal ko na ata siya. Hay Ewan!!

Pagkatapos ay inilagay ko ang ulo niya sa balikat ko. Inilagay ko naman ang ulo ko sa itaas ng ulo niya para makapagpahinga at makanakaw na rin ng iglip.

"Sa tingin mo, Sis, magkakatuluyan kaya yang dalawang yan?!" tanong ng Mommy ni Cheney habang nagsimulang inikot ni Tita Susan ang manibela.

"Sis, feeling ko, nakatadhana na maging sila eh. I read an article about destinies and these two people at our back seems to be the best example of how two individuals collide in to become one. Si Patrick, ramdam kong mahal niya si Jacob at umiiwas lang talaga si Jacob, maybe because, he's not prepare for him to be like my son." Agad na sagot sa ni Tita Susan. 

"Siguro nga. Ikaw Sis, pano mo natanggap that, at his young age, 

Your son is bisexual?"

"Alam mo naman Sis ang foundation namin ng anak ko. Even his father as well. Bisexual ang father niya. Pinili niya ako over his BF for the last 6 years dahil na rin siguro na gusto niyang magkaroon ng pamilya. Pero were not getting married as of now, kaya ayaw ko na maging katulad siya ng daddy niya. I want to live his life on his own way."

"Saludo talaga ako sa'yo Sis!!" Sabay nag-high five ang dalawa na parang may ginawang deal.

Dumating ang oras na nakapunta kami sa SM Megamall at agad nagpark. Ginising kami ni Tita Susan at sabay lumabas pagkatapos. Nagtungo kami sa loob at agad kumain sa Shakey's Pizza. At lumipas ang isang oras na natapos namin ang kinain namin. Nagyaya na manood kami ng sine. Sakto at lalabas noon ang last movie ng Casper the friendly Ghost noon. Agad na  bumili ng ticket sa ticket booth si Tita Susan at kami naman ay naghintay para sa kaniya.

Sinulit namin ang panonood niyon kasi sobrang ganda ng movie! Napaiyak ako noong kinanta yung "Remember me This way." Isang kaibigan na kahit anumang mangyari, hindi-hindi ka iiwanan. Ninanamnam ko ang bawat sandali na iiwanan ni Casper ang babaeng bida sa pelikula. Humagulgol ako sa sobrang sakit! Ayaw kong mangyari sa akin iyon,  kahit na magkaroon ako ng kaibigan. Kaibigan na magiging sandalan habang-buhay. Napansin ni Patrick ang paghagul-gol ko sa tabi niya.

"Want this? I think this will help.."

Binigay niya ang panyo sa akin. 

"You know what, I will never leave you! I'm your fortress, Jacob! If you want a shoulder to lean on, just ask me, and I'll give mine.

Pinunas niya ang bawat natira kong luha gamit ng hinlalaki sabay halik sa aking mga labi. Nagulat ako ulit pero hindi ko hindi na iyon mahalaga para sa akin. Mahal ko na ata siya. Bata pa kami kung tutuusin, na sa edad na 6. Ngunit kung paano namin tinuring ang pagkakaibigan ay parang napakatagal na at mas matured kung iisipin. Siguro, ito na yung sinasabi na destiny, na huhubog at magpapanday sa pag-iibigan at pagkakaibigan namin ni Patrick.

Natapos ang movie na pinanood namin na bitbit ang popcorn na kinain namin sa loob. Magkakasama kami ni Cheney at Patrick. Nang natunton namin ang jewelry shop, tinawag ni Tita Susan ni Patrick para mamili kung ano ang dapat para sa kanya. Siguro, sa edad niyang 6 alam na niyang mamili ng maganda para sa mommy niya. Nang may natipuhan, agad na hinatak ng batang Patrick ang mommy niya at sabay turo sa kwintas. Gusto kong malamang kung ano iyon, pero, marahil, hindi na iyon importante.

Itutuloy..

Read more...

The Best Thing I Ever Had - Season 3 Episode 7

Author's Note: Maraming salamat po sa mga nagbabasa nito.. I'm really really really sorry dahil uber late ang update ko :( Sorry po dahil naghintay kayu ng mejo matagal... Dami kasing mga homeworks na tinatambak sakin mga teachers ko everyday..sorry po talaga..


I would like to thank the following : russ , Rue , Erwin, dada , Roan , Jayfinpa , Darkboy13 , Mars , Jack , jm , wastedpup , kushu , Ace , mhei , jojie (and ur friend hehe) , MArc , royvan24 , mc , warren , patrick , Icy , Jasper Paulito , R3b3L^+ion , Mark Gonzales , superman , kenji , -SLUSHE_LOVE- , -jj- , -RL , John143 , Jaceph Elric , mcfrancis , eman_cruz , xndr. At sa lahat ng anonymous and silent readers ng MSOB and LOL. :) Siyempre I would like to thank my kuyas : kuya Jeffrey, kuya jm , kuya Liger , kuya Harvey :D , kuya coffee prince , kuya kenji , kuya kambal ko and kuya Vince ko. :) And lastly, I would like to thank the 2 persons who made all of this possible, kuya mike and kuya jayson :). Para sa mga hindi ko po nabati, eto na lang, MWAH! :)

Anyway, eto na po yung episode 7! Enjoy! :)

Episode 7 - Goodbyes and Hellos

"Sam..we're here to visit you.." sabi ni papa ng nakangiti..

Wew! Akala ko kung anu na eh!

Masyado ka kasing praning!

Sorry naman! iba kasi yung kutob ko eh!

"Kamusta ka na anak?" tanong ni papa.

Nagulat ako sa aking narining. "Marunong ka pong magtagalog papa?"

"Siyempre naman anak!" sagot niya. Tumawa naman ang mga kuya ko.

"Okay naman po ako papa..kayo po?" tanong ko.

"I'm fine too." tugon niya ng nakangiti.

Bigla akong nilapitan ni mama Amy..hinawakan niya ang mga kamay ko.."Sam anak...Pwede ka na bang sumama sa amin?"

Hindi ako nakasagot agad sa tanong niya..Sh*t ayan na...Tama ang kutob ko..eto na ang pinakakinatatakutan kong manyari... Nakangiti lang silang lahat sa akin at naghihintay sa isasagot ko..

Sasama ka ba?

Hindi ko alam...

Gusto mo bang sumama?

Hindi ko alam....

Hindi mo alam?! Puro ka na lang hindi mo alam!

Eh hindi ko nga alam eh! Ikaw nasa utak ko, bakit hindi ikaw ang magsabi sakin kung ano nasa loob nito?!

...........

Oh ano?! bakit hindi ka makasagot?! Ang hirap hirap ng sitwasyon ko!

Nakikipagtalo ako sa boses sa utak ko ng biglang lumapit sa akin si mommy..

"Ah eh Amy,.Pwede ko muna ba siyang kausapin?" tanong ni mommy..

"Sige.." at nagngitian silang dalawa..

Niyaya ako ni mommy na pumunta sa kusina at doon nag-usap,.Hinawakan niya ang mga braso ko.

"Anak.." mangiyak-ngiyak siya ngunit nakangiti pa rin sa akin.

"Mommy.."

"Gusto kong malaman mo na....ayos lang sa amin ng daddy mo kung sasama ka na sa mga totoo mong magulang.." at tuluyan nang pumatak ang luha niya... "Karapatan mong makasama sila..At alam kong gusto ka na nila makasama..."

"Mommy.." tumulo na rin ang luha ko..Niyakap ko siya.

"Anak,..nanay rin ako...alam ko ang pakiramdam kapag nawalay sa akin ang anak ko..Mas matindi pa nga ang nararamdaman ni Amy..14 years siyang nangungulila sa'yo..."

"Ipinapamigay mo na po ba ako sa kanila mommy?" Patuloy pa ring tumutulo ang mga luha ko.kumals ako sa pagkakayakap sa kanya.

"Hindi kita ipinamimigay anak..Kung pwede nga lang dito ka na lang..."

"Eh bakit niyo po ako binibigay sa kanila?" 

Niyakap lang ako ni mommy..Biglang lumitaw si daddy sa pintuan.

"Anak?." malungkot ang mukha ni daddy.

"Daddy.." agad akong yumakap kay daddy..niyakap niya ako ng mahigpit.

"Anak ko,.." sabi ni daddy.."Ako na dito Rosalie..puntahan mo muna sina Amy sa labas.."

Nakayakap pa rin ako kay daddy ng magpaalam sa amin si mommy..Niyaya ako ni daddy na umupo muna..Pinunasan niya ang mga luha ko at isinandal ang ulo ko sa balikat niya. Mga ilang minuto rin ang nakalipas,..

"Alam mo ba anak, ang saya saya ko nung dumating ka sa amin ng mommy mo..Kasi nagkaroon na kami ng anak...Lalo na lalaki ka..este, babae pala..." tumawa si daddy..

Natawa rin ako.."Daddy.."

"Tanggap naman kita diba?..dahil mahal kita anak ko.."

"Salamat po daddy.."

"Siyempre kasi anak kita..hindi man kita kadugo, magkarugtong pa rin ang puso.." niyakap ko siyang muli.. 

Mga ilang minuto rin siguro ang nakalipas na puno ng katahimikan bago siya magsalita muli..

"Anak..Kailangan mo nang sumama sa kanila..."

Tiningnan ko siya. unti-unting muling namumuo ang mga luha sa aking mga mata.

Ayaw na ba nila sa akin? Bakit nila ako ipinapamigay?

Sam, mahal ka nila..at ginagawa lang nila kung ano ang mas makakabuti sa'yo..kung ano ang dapat...kung ano ang tama..

"Hindi ka namin ipinamimigay..hindi ka namin ipinagtatabuyan....Ipinauubaya ka namin sa kanila...dahil sila ang tunay mong pamilya..."

Hindi ako nakasagot sa sinabi niya..tumulong muli ang mga luha ko.

"Anak, huwag mo sanang isiping hindi ka namin mahal...Mahal na mahal ka namin ng mommy mo anak ko..ginagawa lang namin kung ano ang nararapat..Hindi ka namin pwedeng ipagdamot sa mga tunay mong pamilya..masasaktan rin sila kung hindi ka sasama sa kanila..masakit man para sa amin..pero kailangan eh.."

Hindi pa rin ako nakasagot..tuluyan na akong humagulgol..Niyakap ako ni daddy..Hinayaan niya lang akong umiyak habang nakayakap ako sa kanya..Hinaplos niya ang ulo ko..

Inangat niya ang mukha ko at pinunasan ang mga luha ko..Hinalikan niya ako sa noo.."Lagi mong tatandaan anak..na mahal na mahal kita..Mahal na mahal ka namin ng mommy mo.." Nginitian niya ako.

"Mahal na mahal ko rin po kayo.."

So does this mean na sasama ka na sa kanila?

Excited much? tingnan mo na lang kung ano ang susunod na mga mangyayari sa..Agua Bendita..

Gaga! Agua Bendita ka jan?! Taong tubig ka teh? More like shokoy!

Gaga!


Bato bato sa langit, tamaan wag magalit!


Mali! Mali yang kasabihan mo na iyan!


Ha? Anong mali dun?


Bato bato sa langit,.......


O?


Ang tawag dun ay asteroids!!!


Loka loka!


:P

Pumunta na kaming muli sa sala ni daddy..Mukhang kinakabahan din sila sa magiging desisyon ko..


Ayokong iwanan sina mommy at daddy, dahil mahal ko sila..ayoko ring saktan sila mama at papa dahil mahal rin nila ako..at siyempre kahit hindi ko pa sila ganun kakilala, nanay at tatay ko pa rin sila..


So anu na?


Excited talaga teh?! Maghintay ka nga! Patience is a virtue!


Che!


Kaagad lumapit sa akin si mama Amy.."Anak?"

Huminga ako ng malalim...mahirap tong desisyon na to..Pero I have to do this..

"Sasama na po ako sa inyo mama.."

Kaagad akong niyakap ni mama..tuwang-tuwa siya sa kanyang narinig..maging si papa ay yumakap na rin sa akin.Nakita ko namang nakangiti lang sa amin sina mommy at daddy, pati na rin ang mga kuya ko..Lahat ay mukhang masaya, except kay Sai..Halatang pilit lang ang mga ngiti niya..Pero hindi ko na lang pinansin yun.

"Uhmm mama, pwede muna po ba akong magpaalam sa mga kaibigan ko?" tanong ko kay mama Amy.

"Sure anak!".

Lumabas ako ng bahay para pumunta sa bahay nila Macky..Kapitbahay lang namin sila kaya, konting hakbang lang, nandun na ako..Pinapasok ako kaagad ng katulong nila, naabutan kong nakaupo sina Macky at Coleen sa sala nila habang nagtatawanan at nanood ng tv..Natanaw ko naman sa dining area sina Cathy at kuya Marco..Mukhang sila na dahil ang sweet sweet nila..Hindi naman ako nagselos..

Naku!


Oo na sige na! Nagseselos ako! Pero konti lang ha!!!


Wala naman akong sinasabing nagseselos ka ah! Ikaw tong defensive! hahaha


Hayy nako!


Oo, nakaramdam ako ng selos, pero konti lang ha..Promise, konti lang talaga..Anyway,.

"O Av! Nandiyan ka pala!" sabi ni Macky.

"Ahh ehh..magpapaalam lang kasi ako sa inyo.." tintry kong wag umiyak..ayokong magburst out ulit ung mga luha ko, baka umiyak pa rin tong dalawa na to..

"Bakit??" tanong ni Coleen.

"Aalis na kasi ako.." sabi ko sa kanila. Nakayuko lang ako dahil ayokong makita nilang pumatak ang luha ko.

"Aalis ka? Saan ka pupunta?" tanong ni kuya Marco.

Tiningnan ko siya..Malungkot ang mukha niya..Ganun rin sina Macky at Coleen..Pinilit kong ngitian sila.."Sasama na kasi ako kila kuya." Pero biglang pumatak ang mga luha kong kanina pa namumuo.

Kaagad akong niyakap nung dalawa, sina Coleen at si Macky...Niyakap ko na lang din sila at hinayaang pumatak ang aking mga luha..Umiiyak na rin sila..

"Eto yung ayaw ko eh,..Yung mag-iiyakan pa tayo.." sabi ko sabay bitaw ng maikling tawa..

"Kailan ka ba aalis?" tanong ni Coleen.

"Mamaya na..kaya dumaan muna ko dito..para magpaalam sa inyo.." Pilit ko silang nginitian..kahit mahirap..kasi iiwanan ko tong mga abnormal pero mga mababait at mapagmahal kong mga kaibigan.."Wag kayung mag-alala, dadalawin ko naman kayo dito palagi.."

Niyakap nila kong dalawa muli.."Mamimiss ko kayung dalawa.."

"Mamimiss ka rin namin Av." sabi ni Macky.

"Sam.." Pag-cocorrect ko sa kanya..

"Ay oo nga pala,..Sam.." at nginitian niya ako..

Lumapit sa akin si kuya Marco..Nginitian ko siya...Niyakap niya ako ng mahigpit..Yumakap na lang rin ako sa kanya..Hindi kami nagsasalita..Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi at tinitigan ako sa mga mata..Biglang pumatak ang luha sa kanyang mga mata..Hinalikan niya ako sa noo at muling niyakap.

Ehem ehem, may nakakalimutan ka ata.


Ha? ano?


Si Cathy, gaga! Ang landi mo!


Ay shoot ou nga pala!


Kumalas ako sa pagkakayakap niya..Nginitian ko siya at tinignan si Cathy.. "Cathy."

"Hm?" tanong niya.

"Kapag pinaiyak ka nito sabihin mo sakin ha? Uupakan natin yan." sabi ko ng nakangiti. Tumawa naman silang lahat..

"Kaya mo ba akong upakan?" tanong ni Marco..

Nginitian ko lang siya..."Mamimiss kita kuya.."

"Mamimiss din kita..Pakabait ka dun ha? Wag sakit ng ulo? Wag ka na rin papakidnap!"

Natawa ako sa sinabi niya.."Sige, sasabihin ko sa mga kidnappers na wag ako ang kidnapin!"

"O sige na, pupuntahan ko pa si Van."

Niyakap nila akong muli..Nagpaalam sa isa't isa, at umalis na..Ang hirap magpaalam sa mga kaibigan mo..Lalo na sa mga kaibigan mong talagang parte na ng puso mo..Mahirap..Masakit..Nakakalungkot..Pero kailangan tanggapin..Makikita ko pa naman sila ulit..kaya let's think positive, sabi nga nila,.

Sunod kong pinuntahan si Van..Sa kanya ako pinakamahihirapang magpaalam..Iiyak na naman ako..Sumakay ako ng tricycle dahil nasa kabilang dako pa ng baranggay namin ang bahay nila..Dumating ako roon at naabutan kong nagwawalis sa labas ang nanay niya.

"Tita, good morning po,." bati ko kay Tita Ana. Nagmano ako sa kanya.

"Av anak, good morning din..Tulog pa si Van, ikaw na ang gumising." sabi ni tita.

"Sige po." pumasok ako sa loob ng bahay nila at dumiretso sa kwarto ni Van..Nakita kong nakahiga pa siya sa kanyang kama at himbing na himbing pa ang tulog..Lumapit ako sa kanya at humiga sa tabi niya.,Ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya, at iniyakap ang aking kamay sa kanyang katawan..Tinitigan ko ang mukha niya, yung matangos niyang ilong, yung mapupula't malalambot na labi niya. Nasa ganoon akong pag-aadmire sa mukha niya ng bumukas ang kanyang mga mata..Lumitaw ang mga gray niyang mga mata..Nginitian ko siya at nginitian rin niya ako..Hinalika niya ako sa labi..

"Good morning." sabi niya..

"Good morning.." Hindi ko namalayang pumatak na pala ang luha ko.

"Bakit ka umiiyak? May problema ba?" tanong niya..

Hindi ako nakasagot kaagad at tuluyan na akong umiyak..Ang hirap pala nito! Ni hindi ko man lang masabi na aalis na ako..


Kaya mo yan! Nakasurvive ka nga sa bingit ng kamatayan e, yan pa kaya?! Kayang kaya mo yan!


Niyakap ko siya ng mahigpit..

"Bunso ko? Bakit ka umiiyak? Anong problema?"

"Kuya...kinukuha na ako ng mga totoo kong magulang.."

Hindi siya sumagot..sa halip ay niyakap niya ako ng mahigpit..

"I'm sorry..." sabi ko.

"Shh...Wala kang dapat i-pag-sorry.."

"Okay lang sa'yo?"

"Kung ako ang tatanungin, hindi..Dahil magkakalayo tayo..at ayokong malayu ka sa akin..Pero kailangan mong gawin to..pamilya mo sila, dapat lang na sumama ka sa kanila.."

Hindi ako sumagot..

"Magkikita pa naman tayo diba? Pwede naman kitang dalawin dun, diba?"

Tinignan ko siya at nginitian..Hinalikan niya akong muli sa labi at nagyakapan kaming dalawa..



============================================


Dumating kami sa bahay nila, este bahay namin pala..Nakakamangha yung bahay nila, namin pala..Mansion...mali, hacienda! parang isang buong street yung daan mula sa gate papunta sa bahay..Sa daan, makikita mo yung mga puno, mga halaman at bulaklak na nakatanim. Yung bahay naman, PALASYO!

Eleganteng elegante! Pang-mayamang pang mayaman! Sinalubong kami ng 3 katulong. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ang isang malaki't magandang chandelier na nakasabit sa kisame, ang mga paintings na nakasabit sa dingding at ang isang malaking family picture nila..Grabe wala akong masabi sa nakita ko..Sobrang ganda talaga ng bahay..Hinatid ako ni kuya Ken sa kwarto ko. Pagpasok ko ng kwarto ko, namangha akong muli..Ang laki! Malaki na yung kwarto ko nuon, pero ngayon, mas doble pa! May sariling bathroom, may sariling walking closet, may balchony..Ang laki nung kama, King size...May shelf ng books, at binilhan na rin nila ako ng sarili kong computer..

"Kuya, may laptop naman ako eh, bakit ka pa bumili ng desktop?" tanong ko.

"Eh mapilit si daddy eh..ibili ka raw, kaya ayan..At hindi lang iyan..Try sliding that door,." sabay turo sa isang furniture na parang isang cabinet..

I-ni-slide ko yung pinto at laking gulat ko sa nakita ko.. Isang 46-inch LCD tv..tapos sa ilalim nun, may PS3 with Move, at XBOX 360 with Kinect.

"Kami ng kuya Max mo ang bumili niyang mga consoles na yan para sa'yo. We also bought you some games,. Sana magustuhan mo.."

"Thank you kuya!!!!" niyakap ko siya..Ang bait naman talaga ng mga kuya ko.

Pagkatapos akong itour ni kuya Ken sa buong bahay, plus yung swimming pool, at yung baketball court, kumain na kami..masaya kaming kumakain..pero everytime na mapapatingin ako kay Sai ay matulis ang tingin nito sa akin,.

Anong problema niyang kambal mo?


Malay ko?


Oh well,.


Hindi ko naman ginawang big deal iyon..Hindi ko na lang pinansin..Dedma na lang..Natapos ang kainan, at natulog na ako.

==========================================

First day ko sa school nila Sai..Siyempre, nagtransfer ako ng school..nagshift rin ako ng course dahil iyon ang hiling ni papa, nahihiya naman akong tumutol kay pumayag na ako..so I decided to take Business Admin, katulad ng course ni Sai...Unang araw ko, and Sai didn't even bother teaching me the ways through the campus.

Kainis yang kambal mo ha!


Hayaan mo na lang..


Simula nung dumating ako sa bahay, ang sungit sungit na niya sa akin..Pag may tinatanong ako, sasabhin niya, "Bakit ba ang kulit kulit mo? Ang dami-dami mong tanong!"

Anyway, buti na lang ay may nagtour sa akin..Si Harvey..Siya raw ang assigned para magtour sa mga transferries..

"Hi! You must be Sam Wilson,. I'm Harvey del Rosario.." iniabot niya ang kamay niya sa akin.

"Hello, nice to meet you." sagot ko naman. Kinamayan ko siya.

Mabait si Harvey..Gwapo siya actually..Matangkad, moreno, maganda ang built ng katawan, mapula yung mga labi niya, may brown na mga mata, matangos ang ilong. Malakas din ang appeal..Pero siyempre, hindi ako nagpatukso, may boyfriend na kaya ako..

Buti naman alam mo na dapat wag ka magpatukso.


Siyempre! Ako pa?!

Inilibot niya ako sa buong campus. Inexplain ang mga rules, student code of conduct, pinakilala ako sa mga school administrators, principal, sa dean, sa lahat! Naikot nga namin ang buong school eh!

Sa unang class ko, College Algebra, nagulat ako na kaklase ko pala si Harvey..Parehas pala kami ng course na kinuha,..Nakahabol naman ako kaagad sa mga topics dahil naintindihan ko ito kaagad..Mataas naman kasi ang mga nakuha kong grades sa math nung highschool pa ako..

Natapos ang mga morning subjects ko at lunch break ko na..Pumunta ako ng canteen at bumili ng pagkain..Hindi naman ako gutom kaya napagpasyahan kong magsandwich na lang and then bumili ng iced tea,.Nakakita ako ng isang bakanteng table malapit sa bintana..Ewan ko ba, favorite spot ko yung somewhere malapit sa windows..Anyway, so ayun naupo ako..Kumakain ako ng biglang may kumalabit sa akin..Paglingon ko,

"Hey Sam!" nakangiti niyang bati sa akin.


--------------------------------
Until the next episode,
Sam.






contact me @:
FB : vince_blueviolet@yahoo.com (message na lang po kayo, say your blogger name or sabihin niu n lng po na nabasa nio tong story na ito sa site na ito.)
YM : binz_32@yahoo.com

Read more...

Without You 4

Hello there... I'm back from the final exams... hectic week nga eh...

Thank you nga pala sa lahat nang bumasa at nagsusubaybay nang Without You, malapit niyo na pong marinig ang theme song nito, soon. Bati portion na, Thanks to Miss D., inspiration po kayo talaga, sir Jayson thank you din po sa pagsubaybay at gabay, Jayfpina na parating nakaabang sa site ko, kina Russ, Rue, joseph, joed12 at sa mga anons... hi sana subaybayan ninyo rin.

Bukas ay post ko din ang baby sister nung story nato sana magustuhan ninyo din.

Website: urikido.bogspot.com

Email: uri_kido10@yahoo.com

4th Installment and don't mind to leave a comment, i would highly appreciate it :)

Magsisi ba si Caleb sa mga nagawa niya ngayong nandoon na si Sophie? o madadagdagan pa ito dahil kay Enzo.?

Chapter 4: You Know, You Now

Unknown Number: Hi ö

Caleb: Hi din naman! Si Caleb nga ito, sino po ba sila?

Unknown Number: Sophie toh… still remember me :)

Caleb: Oh, kaw pala Sophie, Namiss kita bigla ah. Kamustah na?

Sophie”,): Mabuti naman ako. Ikaw kamusta na?

Caleb: Heto bumabawi sa school dahil nahumaling na sa pagsasayaw… hehehe. Siya nga pala nakita kita

kahapon sa stage kaya mas lalo pa akong ginanahan sumayaw.

Sophie”,): Bolero!

Caleb: Kinikilig ka naman…

Sophie”,): :)

Napangiti din ako sa huling text niya nang mapansin ako ni Felix

“Shoti (bunso), parang adik ka kung makangiti ah, uuy Yǒuyī gèrén ràng nǐ de wéixiào (may nagapapangiti sa kanya)” pangungulit ni Felix.

“guess who texted, mga tao talaga di magpapalibak, parang patay na patay talaga ito sa akin ah” Sabi ko naman

“Aba at ang yabang mo na best ha, makakakita ka din nang katapat mo” sabi ni Isa.

Parang nabuhusan na naman ako nang malamig na tubig, nagmamayabang na naman ako sa akin kinalalagyan noon. Hindi ko naman sinasadya pero ganyan talaga ako minsan, mahirap amuhin kapag yabang na ang umiiral sa akin. Naging balisa na naman ako sa buong magdamag, hindi na ako pinansin nang mga kaibigan ko alam nila kapagbalisa ako hindi ako nagpapakadistorbo.

Inuwi ako ni Felix sa bahay, paglabas ko nang kotse niya ay hindi na ako nagsalita pa maliban sa thank you. Naghubad na ako nang suot. Hinarap ko ang malaking salamin nang cabinet ko, naka brief lang ako noon kaya kitang-kita ko ang buo kong katawan. Naghanap ako nang mapupuna sa sarili ko, sa katawan ko, sa pagkatao ko. Pero wala akong makitang mali, sabi nga nila para na akong diyos, ang hindi nila alam ang tinitingala nilang diyos ay parang musmos na naghahanap nang pag-aaruga, naghahanap nang mga taong makakaapreciate kung sino siya at kung ano ang kaya niyang gawin para sa iba.

Alam kong hindi ako perpekto, may kulang sa akin, isang pagkukulang na hindi ko alam kung kalian mapupuno, hindi ko alam kung kalian magiging buo. Pinatong ko ang aking kanang kamay sa aking dibdib malapit sa puso. Dito, dito ako may pagkukulang, ito ang Kryptonite ko, ito ang dahilan kung bakit ako nagiging kung ano ako. Di ko alam pero bakit magulo, napaka gulo.

At biglang nag ring ang phone ko, isang text message.

Enzo.NDC: gising pa?

Caleb: oh, kakarating ko lang sa bahay!

Enzo.NDC: ah. Anu gawa mu ngayon?

Caleb: Nakahiga ako… bakit mo naman natanong.

Enzo.NDC: Ah. Anong suot mo?

Nagulat ulit ako sa sinabi niya sa text pero ngayon, parang nilibugan ako sa sinasabi niya, naiimagine ko nlng kung paano niya ito sabihin ay may dulot nang kuryente sa buo kong katawan, I will play your game Mr. Perez.

Caleb: Naka brief lang ako, kulay puti.

Enzo.NDC: oooh!!! Nang iinit ka ba ngayon?

Caleb: medyo! Ikaw ba nag iinit ngayon?

Enzo.NDC: Oo! At gusto kong magpalabas nang init, gusto mo tulungan tayo para mas Masaya!

Tama ako, napakalibog nitong si Enzo pero may dapat akong malaman kung bakit niya to ginagawa, at sa kapwa lalaki niya pa. Pero noong mga panahong iyon kinikilabutan na ako sa ginagawa ko, first time ko iyon ang makipag flirt sa text lalong-lalo na sa isang lalaki.

Caleb: Um Pare? Bakla ka ba?

Natagalan siya bago magreply, parang na offend siguro sa natext ko sa kanya. Pagkalipas nang ilang minuto.

Enzo.NDC: Hindi pare, trip-trip lang to, mas nakakalibog diba, aminin mu.

Tama nga siya, mas nakakalibog nga naman ang ganito dahil kinakabahan ka sa pwedeng kahahantungan nnang mga ginagawa mo.

Caleb:u-uhm, hinihimas ko yung alaga ko, gusto mo ikaw maghimas?

Enzo.NDC: basta ikaw din ang hihimas nong sa akin.

(Medyo maselan ang bahaging ito… email nyo nalang ako kung gusto ninyong basahin to J)

Kinilabutan ako pagaktapos nang takbong iyon, parang hindi ako, bakit ko ginawa iyon? Bakit ko ba nagustuhan iyon? Ano nga ba ako? Maraming gumugulo sa isip ko, hindi ako makatulog buong gabi at buong magdamag akong nagiisip sa kung anu man ang nangyari sa amin ni Enzo.

Hanggang sa umaga ay hindi ko magawang makapag-isip nang mabuti, 5/20 lang ang nakuha kong score sa quiz, napagalitan pa ako dahil late akong dumating, talagang bumagabag sa kalooban ko ang iniisip ko.

Kumakain ako mag-isa sa loob nang canteen kagaya nang parati kong ginagawa at nagyon nakatingin sa malayo malayong malayo, hindi ko din naman alam kung ano ang tinitignan ko. Nang biglang may lumagay nang kung anong bagay sa harapan ko, nang tiningnan ko ito “Hot fudge sundae?” tapos tiningnan ko ang taong may hawak nito, si Sophie.

Ang ganda niya ngayon, mas maaliwalas ang mukha niya kapag nakangiti, mas nahuhumaling ako sa mga kinikilos niya. Binigyan ko lang siya nang mapupungay na ngiti.

“Ayan nakangiti kana! Mas gusto kong nakangiti ka lalo kang gumagwapo?” sabi ni sophie na parang galak na galak, umupo ito sa harap ko, napansin kong may “caramel sundae” din siyang hawak.

“Pano mo nalaman na gusto ko to?” tanong ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako, nang ma realize ko na marami pala siyang alam sa akin, sinabayan ko na siya sa pagtawa. Sa sobrang lakas nabulabog naming ang ibang nakaupo sa tabi nang table namin.

Ngiti ngiti nalang ang ginawa namin habang kumakain nang ice cream, aaminin ko nagging anti depressant ko din ang sweets especially itong “Hotfudge sundae”. Naramdaman ko talaga na meron nang namumuong magandang pagsasamahan sa aming dalawa.

“Uummm…. Sophie?”

“Yes?”

“SOCCER PLAYER ka ba?”

“Ha? Paanu mo naman nasabi yan?”

“Ang lakas kasi ng SIPA mo.. sa PUSO ko.”

Hindi makapaniwala si Sophie sa narinig niya, namula agad ang pisngi niya at mukhang nahihiya na sa pinagsasasabi ko.

“uhm… I better be getting back to class, may quiz pa kasi ako sa major subject ko eh” she said habang tumatayo sa kinauupuan niya.

I grabbed her hand while standing up, a gesture na ayaw ko pa siyang pakwalan sa masayang kuwentuhan na iyon. “Was it something I said? May masama bas a sinabi ko?”

She gave me a smile, yung ngiti na parati ko nang napapanaginipan kapag natutulog ako sa klase, ang ngiting hinahanap hanap ko sa tuwing nag-iisa ako. “ugh… anu ka ba.. hindi kaya. Sweet mo nga eh”

“uhm, Sophie…” gusto ko nang sabihing parang mahal na kita pero bakit di ko magawa? “… Pwede ba?”

“Anu yun Caleb?”

“Pwede ba kitang ligawan?” stupid ka ba? Bakit mo naman sinabi yun. Baka kung anu ang isipin niya. I saw the shock in her face when she heard what I said. At ang pag-iba nang mukha niya na parang magagalit. Winaksi niya ang kamay kong nakahawak sa kanya.

“Hindi porket alam mong mahal na ma… I like you that much eh mabibilog mu na ang utak ko Mr. Tan. Wag mo akong itulad sa ibang babae diyan na magpapaka puta para sayo, I thought you were different pero kagaya ka rin nila, and I thought wrong.” Nasambit niya na may halong galit, lahat ay nagtitinginan na sa amin. Bigla siyang maiyakiyak na umalis.

Hiyang hiya ako sa lagay ko na yun, in a public place, at halos lahat sa school ay kilala ako. Worst case scenario na para sa akin ang mapahiya ako nang ganoon. Pero hindi yun ang dahilan kung bakit napahinto ako sa kinagagalawan ko, kundi ang bawat salita na lumabas sa bibig niya. Tagos hanggang buto, tama nga naman siya sa dinamidami nang babaeng niloko ko sino na ang magsisiryoso sa akin.

Huli na nang makita ko ang iba sa mga kasmahan ko sa pagsasayaw, na nasa kabilang table. Tumayo si Hera at niyakap ako, lahat sila nagsitayuan at yumakap sa akin. Napangiti naman ako bigla.

“Anu ba naman kayo? Bakit tayo nag da dramahan dito?” sabi ko na medyo confused sa mga nangyayari.

Kumalas sila sa pagkakayakap. “Ok ka na?” tanong ni Janice. “Seryoso ka ba talaga?” tanong ni Janelle. Tumango lang ako na nagsasabing oo.

“Tutulungan ka namin” sabi ni Teo at Blitz nang sabay.

Sophie’s POV

“Eh gaga ka naman pala girl eh? Bakit mo ginawa iyon? You and I na matagal mu nang gusto yun.” sabi nang babaeng nasa harap ko na kanina pa putak nang putak.

Nakaupo ako sa staircase nang building namin, matapos ang nangyari sa canteen hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. “Hindi ko nman talaga yun sinasadya eh, nabigla lang ako…” sabi ko na mangiyak ngiyak.

Tinabihan ako nang isang lalaking kanina pa pabalik-balik sa kinaroroonan namin. “Alam mu best, wag mo nang ipagkaila na hindi mo na siya kayang mahalin kasi may iba ka nang minamahal” sabi niya na may pakidat pa.

“Aba maghunos dili ka Jay, si Caleb Tan yung pinag-uusapan natin ditto, eversince nakita yan nitong si Sophie sa may art exhibit nang mga religious artifacts dito sa school… at last year pa yun ha” sabi noong babae.

“Finny, Stop it na, ayoko nang marinig ang sasabihin ninyong dalawa ok. Nasasaktan lang ako sa pinag-uusapan natin” sabi ko na medyo nagagalit na.

“Ewan ko sayo Sophie, ikaw tong patay na patay tapos ikaw tong may malakas na loob na baustedin siya and worst, in public pa kaya. Naku anu nalang yung image mu sakanya niyan?” sarkastikong pananalita ni Finny.

Si Jay at Finny ang super bestfriends ko noong nakatungtong na ako sa college. Tama nga si Finny wala na akong mukhang maihaharap pa kay Caleb, wala na ang taong gusto ko sana maging akin. At ito ay dahil sa katangahan ko.

Lumipas ang mga araw, wala akong ni text na natatanggap sa kanya, wala nang masiglang “GoodMorning” at napaka sweet na “GoodDreamz… SweetNyt!”, wala narin sigurong pag-asa na magpapakita siya sa akin.

One day I decided na uuwi muna sa probinsya naming pero pinigilan ako ni Finny, sasamahan ko daw siya mag malling, Wala na akong choice kasi libre daw niya at gusto kon g kumain nang “Caramel Sundae” kasi depressed na talaga ako noon.

Tinext niya ako na makipagkita sa SM sa may event center. Timing din naman na walang event ngayon kaya wala akong hiya na pumagitna. Tinetext ko na kung nasaan siya hindi siya nag rereply. Nang biglang may batang lumapit sakin at binigay niya sa akin yung “Caramel Sundae” niya.

“Pinabibigay po ni Hot Fudge!” sabi nung bata. Nabigla naman ako at napatingin sa palibot, hinahanap ang taong tinutukoy noong bata. At biglang tumugtog ang isang napakapamilyar na tunog.

J.R.A. - By Chance (You & I)

Then bigla nalang may sumayaw sa harap ko, yung NDC… lahat sila nandoon, pero nasaan si…

“Let’s make it happen” may nagsalita sa likod ko.

“Ca-Ca-Caleb?” then biglang nag pause ang lahat nang sumasayaw. Na para bang nag stop ang buong mundo ko.

“Seryoso ako nong sinabi kong liligawan kita” sabi niya in the sweetest way I could ever imagine. Yung hazel brown eyes niya na nangungusap sa akin, yung lips niya na gusto kong halikan and that perfect nose, but where are those perfect smile, yun na lang ang kulang at mapapa-oo mu na ako Caleb.

“Let me e-“ sabi ko nang bigla niyang pinigalan ang bibig ko nang kanyang napakalambot na kamay.

“You are snobby, clumsy, boyish, unfashionable, very simple… but those eyes behind those glasses that makes me wish that stars won’t shine anymore because they are there. That long hair that caresses your body which makes it more profound in my vision. Its your undying endevour to make me notice you all day that makes you more special because you are the only one who knows all of me fro the outside… and I want you to be the one who will know me more from the inside out. Ikaw lang sophie”

Yun yung mga salita na tumagos sa puso ko, and I admit I am now officially inlove with Caleb.

“You Know?” I asked.

“Yes, and It’s You Now!” he said kasabay nang hinihintay kong smile.

“Okey. Pumapayag na ako” he then hugged me tight. And he kissed me on the forehead, it felt like Kryptonite for me, it was my one true weakness.

Lahat ay biglang sumayaw ulit at maraming taong nanonood ang nagpapalakpakan. Tinakluban naman ako nang hiya sa sarili, at nakita ko sina Finny at Jay.

“Congrats pare, masuerte ka diyan sa kay Sophie… alagaan mu sana, mahal naming yan” Jay said. Na parang may tonong galit, hindi ko maintindihan pero galit nag alit ang tono niya

“Don’t worry pare, mamahalin ko dn siya nang higit pa sa buhay ko” sabi ni Caleb. Masaya namang tugon niya.

“Aba, so anong akala mo? Tayo na? Nope. Manligaw ka muna gaya nang sinabi mu.” Sabi ko sa kanya na bigla naman pinag-iba nang mood ni Jay.

“Sisimulan ko na ngayon” sabi ni Caleb, at bigla itong lumuhod saka kinuha ang kamay ko at bingyan ako nang charm bracelet na walang charms.

“Anu to?”

“Every week pupunuin ko yan nang charms ko, para palagi mong maalala kung sino ako para sayo, and this would be the first” bigla niyang nilagyan nang ice cream charm ang bracelet.

Sweet. Yun ang conclusion ko sa charm niya and I’m expecting more Caleb wag mo akong bibiguin.

Caleb’s POV

Days have passed and I’m still consistent with courting her, araw-gabi kaharap ko ang phone ko at hinihintay ang text niya, parang langit ang nararamdaman ko pag kasama ko si Sophie.

Pero may isa akong problema, Si Enzo. Parati kaming nauuwi sa Sexting at parang nahuhulog na ang loob ko satwing nagtetext kami sa isa’t isa. Panu toh? Bakit ganito? Naguguluhan na ako.

Lumipas ang mga buwa, at medyo bumagal na ang takbo nang aking panliligaw dahil hindiko magawang pagsabayin lahat and my studies and the student government nang school at saka yung pagsasayaw.

Dumaan ako sa locker room nang mga boys nang marinig ko ang isang pamilyar na boses.

“Ah, wala yang si Caleb Tan nay an, mas matinik yata ako dun…”

Teka nga hindi kaya si…

Abangan...

Read more...