DAglat presents: TEE LA OK part 4

Daglat Series presents

Tee – La - Ok

Ikaapat na Bahagi: /ee-ka-a-pat/ - /na/ - /ba-ha-gee/

Letter D

“Sige, dun ka na sa loob matulog.” suhestiyon ni Harold kay Gabby. “Samahan ko na sina Sean dito sa labas.” habol pa ng binatang nasa katawan ni Gabby.

“Pero…” tanggi sana ni Gabby.

“May electricfan dun sa loob, kesa dito sa labas na sa lupa ka hihiga at malamok.” sabi pa ni Harold.

“Remember you have my body so, dapat ingatan mo iyan sa mga kagat ng insekto and huwag mo masyadong pinapapawisan at pinapabaho.” paalala ni Gabby kay Harold.

“Anung pinapalabas mo?” tanong ni Harold.

“Tabi na tayo sa loob matulog.” diretsong sagot ni Gabby.

“Alam mo, sa lahat ng mga kasama, ikaw lang ang matutulog sa loob ng bahay. Paano mo naman naisip na kasya tayo sa loob? Ikaw nga ipapasiksik na lang kita duon tapos mag-iinarte ka pa.” sabi ni Harold.

“So, kung ayaw mo eh di sasamahan kita magdamag!” sabi pa ni Gabby.

“Bahala ka nga!” asar na sabi ni Harold.

Hindi nagawang makatulog ni Gabby sa buong magdamag. Kinabukasan ay maagang naghawalay sina Gabby at Harold, pumasok na sa opisina si Harold na nasa katawan pa din ni Gabby at si Gabby naman na nasa katawan ni Harold ay pumasok na sa eskwelahan.

“Kamusta na Harold?” simulang bati kay Harold pagkadating niya sa classroom. “Talagang nagiging socialite ka na dude!” sabi pa nito.

“Yeah! I really need transformation!” sagot naman ni Gabby.

“And look! Spokening dollar ka na ah!” komento pa ng binata na nakangisi.

Hindi alam ni Gabby kung bakit magaan ang pakiramdam niya sa kaklaseng ito ni Harold. Iba kasi ang dating at angas nito kung ikukumpara sa iba. Simple manamit pero may dating, calm ang personality at may itsura din naman.

Read more...

The Best Thing I Ever Had - (Part 7) Two Is Better Than One

Note: Thank you po sa mga nagbabasa ng story na to. :) Eto na po yung part 7. Sorry po kung mejo maikli lang. hindi po kasi ako makapag-isip ng mabuti.anyway, sana po nag-eenjoy kayo while reading the story. sana po magustuhan niyo. enjoy reading!

두 사람은보다 나은

---------------------------------------------------

Nag-umpisa ng ipakilala ang dalawang team. Palakpakan at hiyawan ang mga tao. Nasa black team si Ram. Nakita ko pa siyang kumakaway at tumingin sa akin ng nakangiti.

Assuming ka talaga teh! feeling mo naman sa'yo nakatingin!

Che!

Mukha namang magagaling yung mga teammates niya. Hindi ko alam kung bakit pero may parte sa sarili ko na gusto silang manalo.

Grabe ang landi mo talaga teh!

Tumigil ka nga! Inggit ka lang!

Hoy excuse me, mas marami akong papa sa'yo.

Oh talaga? Sige nga isa-isahin mo.

Hindi na nakasagot ang boses. Tumawa ako. Napansin ito ni kuya Marco.

"Oh bakit ka tumatawa?" ang pagtatakang tanong ni Marco.

"Ah eh, wala, may naalala lang ako." palusot ko na lang.

Nginitian na lang ako ni Kuya Marco.

Ipinakilala na rin ang kabilang team. 

"And here's their opponent! The White Team!" sabi ng announcer.

Hiyawan ulit ang mga tao pati na sina Macky at Marco.

"Go Van!" sabi ni Macky.

Nagtaka naman ako bigla. Van? Sinong Van ang tinutukoy nito? Agad kong tiningnan ang mga players ng white team at laking gulat ko ng makita ko ang isa sa mga players.

Si Kuya VAN! Nanlaki ang dalawa kong mga mata ng makita ko siya. Naka jersey siya na white and then basketball shoes.

Parang may hinahap siya sa mga audience.

"Van! Nandito siya!" sigaw ni Kuya Marco sabay turo nilang dalawa ni Macky sa akin.

Huh? Anung nangyayare?

Nagkita ang mga mata namin at parang nabuhayan ang istura ng mukha niya nung makita niya ako.

Conceited much??? grabe ang kapal mo talaga teh!!

As I've said earlier, inggit ka lang!

O sige na! Ikaw na maganda! Ikaw na!

Tumakbo si Kuya Van papunta sa kinaroroonan namin. "Bunso! Buti naman dumating ka!" ang masayang masaya niyang bati sa akin. Binigyan niya ako ng mahigpit na hug.

Wow! Kilig to the max ka na naman! Ang haba talaga ng hari mo teh!wait lang aasug lang ako baka matapakan ko hair mo.

Hindi na ko magsisinungaling, kinilig nga ako. Pero slight lang huh!

Naku! Slight pa raw kunyari! Eh halos mamatay-matay ka na sa sobrang kilig jan!

"Salamat Marco, Macky!" sabi ni Kuya Van.

"Wala yun, sabi ko sa'yo eh, sasama samin yan!" sabi naman ni Macky.

"Huh? Wait lang" tinanggal ko ang pagkakayakap niya sakin. "Bakit ka nag-th-thank you sa kanila?" ang tanong ko na may bonggang pagtataka.

"Kasi, nakiusap sa amin si Van na isama ka daw namin dito. Buti na lang pumayag ka kaagad kung hindi kakaladkarin kita papunta dito. joke!" sabi ni Macky sabay tawa ng dalawang mokong.

"Ah so kakunchaba pala kayo ng mokong na to. Lagot kayo sakin mamayang dalawa." ang mataray na sabi ko sa kanila.

"Mokong na cute." sabay pa-cute ni Kuya Van.

"Cute? ang sabihin mo, pa-cute! Nakakata-cute ka kaya!" sabay tawa ko ng malakas.

Pinisil niya ang pisngi ko. "Ummm! ang cute cute talaga ng bunso ko! Pakiss nga si Kuya!" 

Akala ko nagjo-joke lang siya nun. Pero HINDE! hinalikan niya ko sa pisngi!. Nagulat talaga ako sa ginawa niyang iyon. Buti na lang, walang nakakita kungdi si Macky lang at Marco. Hindi ako makapag salita. Nakangiti siya sa akin. Tumingin ako kila kuya Marco. Nakangiti lang si Marco at Macky nama'y parang kinikilig na hindi ko malaman.

Grabe teh!!! I'm gonna die! OMG! OMG! OMG!!!!! grabe! IKAW NA TALAGA!

Grabe hindi ko alam ang gagawin ko! Hindi ko alam kung paano ko magrereact. Baka pag mali ang reaction ko, baka kung ano isipin nila. bahala na!

Tinulak ko ang noo ni kya Van. "Umm! Bakit mo ginawa yon?" sabi ko sa kanya.

"Ewan. Hmmm..lucky charm I guess??" sabi niya.

"Abnormal ka talaga kuya Van hanu?" tumawa na lang ako kunyari. Syempre hindi ko dapat ipakita na naapektuhan ako kasi baka kung anung isipin nila Marco.

Patay ka sakin Kuya Van mamaya.

Ayyiiiee!! anung gagawin mo? gagantihan mo rin siya ng halik?! sa lips?!

Gaga! tumigil ka nga!..On the second thought,.Pwede rin!. ayy! ano ba tong sinasabi ko? arrggghh! erase erase!

"Tol tara na magsisimula na yung game!" ang pangyayaya ng kateam-mate ni kuya Van.

"O sige," aalis na sana si kuya Van, "Ay teka lang pala." Tinanggal niya ang singsing niya sa kamay niya at kinuha niya ang kaliwang kamay ko. Isinuot niya sa daliri ko ang singsing.

Wow! Kasalan na!

Bugak! Kasalan? Ni hindi pa nga nag-po-propose kasal na agad? and isa pa, hindi pa nga nanliligaw kasal na agad?

Ewan ko.pero alam ko, kinikilig ka na ng bonggang bonggang major major!

Shhh! Wag mo ko ilaglag!

"Ano to?" tanong ko sa kanya.

"Uhhmm. Sa'yo muna para hindi mawala." Ngumiti siya sa akin. Hinalikan niya ako sa noo. "Wish me luck bunso." at umalis na siya para pumunta sa team niya.

Habang tinitingnan ko siya papunta sa team niya, bigla kong napansin si Ram. Masama ang tingin niya kay kuya Van. Pagkatapos ang tumingin siya sa akin at malungkot ang mukha niya.

Bakit ganun siya makatingin? Nakita kaya niya na hinalikan ako ni Kuya Van? Nagseselos kaya siya?

Nagseselos?Grabe! Eh Bakit naman siya magseselos? Ang kapal mo talaga teh!

Ayy oo nga noh. sorry naman. eh bakit ba kasi ganun siya makatingin. Tuloy ang iniisip ko, parang nag-seselos siya.

Anyway, so the game started. Sa first quarter, lamang ang team nila Ram. Sa second, lamang naman ang team nila kuya Van. Sa third, tie na ang scores nila. Now, sa fourth quarter, 6 seconds na lang nang natitira. lamang ng 2 points ang team nila Ram. Sa team nila kuya Van ang bola. Kinakabahan ako dahil baka matalo sila. Nagsimula na silang gumalaw muli. Pasa dito, pasa don. 5 seconds na lang. 4..3..2. nagshoot si kuya Van..1...

"3 POINTS!" sigaw ng announcer.

Naka 3 points si kuya Van. Hiyawan lahat ng tao. Nag puntahan na lahat sa gitna para mag celebrate. Nagkamayan ang mga players ng magkabilang team. Ng sina Kuya Van na at si Ram ang magkakamayan, bigla akong kinabahan. Iniabot ni Kuya Van ang kamay niya. Nagulat ako ng biglang suntukin ni Ram si Kuya Van. Biglang nagkagulo ang mga tao. Gumanti ng suntok si Kuya Van. Tumakbo ako papunta sa kanila. Sinubukang awatin ng mga tao ang dalawa.

"Kuya tama na!" sigaw ko.

Naipaglayo silang dalawa, katabi ko si Kuya Van. "Ano bang problema mo ha?" ang galit na galit na tanong ni kuya Van kay Ram.

Hawak hawak ng dalawang ka-teammate ni Ram ang kanyang mga braso. In a split of a second, biglang nakawala si Ram at akmang susuntuking muli si Kuya Van. Hindi ko naman alam kung bakit pero bigla akong pumagitna sa kanilang dalawa. Tinaamaan ako sa gilid ng noo ko. Ang lakas ng suntok ni Ram at dahil sa lakas ng suntok niya, bumagsak ako sa sahig at tumama ang ulo ko dito. Naririnig ko pang tinatawag ni kuya Van ang pangalan ko pero bigla na lang nag-black ang paligid.

At iyon ang huli kong naalala.

----------------------

Until the next episode,

Av.

Read more...

STRATA presents: Bulong ng Kahapon 5

STRATA presents

BULONG NG KAHAPON

PART 5 – Ang Wakas

“Gising ka na pala hijo!” nakangiting bati ng isang hindi pamilyar na mukha kay Arman.

“Sino po kayo?” tanong ng binata sa kausap.

“Ako’y nagligtas sa’yo mula sa bangin.” kwento nang matanda.

“Bangin?” tanong ni Arman.

“Nakaligtaan kang iligtas mula sa nabanggang bus dahil nagtuloy-tuloy ka sa bangin na malapit sa kubo ko.” sagot ng matanda. “Alam mo bang hindi ka na halos humihinga nang makita kita.” pagbabalita pa nito.

“Salamat po kung ganuon.” sagot ni Arman at muli niyang naalala ang pakay sa lugar na iyon.

“Huwag ka na munang bumangon. Hindi ka pa lubusang nakakabawi sa sinapit mo.” tutol nang matanda ang makitang nagpupumilit umayo si Arman.

“May kailangan po akong hanapin.” sagot ni Arman.

“Tutulunga kita hijo, ngunit hayaan mo na munag makabawi ka ng lakas para naman hindi ka kung mapaano na lang.” wika nang matanda.

“Salamat po.” sagot ni Arman. “Arman nga pop ala.” pakilala pa ng binata.

“Tawagin mo na lang akong Lolo Mencio.” sagot nang matanda.

“Kailangan ko po talagang hanapin si Mercedes.” saad pa ni Arman.

“Matutulungan kita hijo at mabilis mong mahahanap si Mercedes basta ba’t hayaan mo munang dito ka mamalagi. Hindi pa lubusang gumagaling ang mga bali mo sa katawan at mahihirapan kang bumiyahe at lumibot.” paalala pa ng matanda.

“Pero Lolo Mencio…” tututol pa sana si Arman ngunit biglang nanakit ang likod niya. “Aray…” pagdaing pa ni Arman.

“Sabi ko sa iyo!” sabi nang matanda. “Huwag lang mag-alala dahil may ituturo ako sa iyo para naman hindi ka mainip.” lahad pa nito.

Namangha si Arman nang makita niyang kausapin ni Lolo Mencio ang alaga nitong pusa. Manghang-mangaha ang binata dahil totoong kapani-paniwalang nagkakaintindihan ang tao at ang pusa.

“Bakit ganyan ka makatingin sa akin apo?” tanong nito kay Arman.

“Nauunawaan po ba talaga ninyo ang pusa?” hindi makapaniwalang tanong ni Arman.

“Oo naman hijo! At iyan ay isa lang sa mga bagay na ituturo ko sa iyo.” saad nang matanda.

Hindi alam ni Arman kung ano ang magiging reaksyon. Halu-halo na ang problema niya ay idadagdag pa niya si Lolo Mencio kung totoo ba ang sinasabi ng matanda.

“Phillip! Hindi kita kayang iwanan at ayokong magkahiwalay tayo pero ayoko namang itakwil ako ng pamilya ko dahil sa pagsama ko sa iyo. Ito na nga ba ang kinakatakutan ko sa lahat, ang pagdating ng araw na ito.” bulong ni Arman sa sarili saka napabuntong-hininga.

“Bakit apo?” tanong ni Lolo Mencio.

“Wala po.” sagot ni Arman. “Mercedes! Saan ka naman ba nagtungo? Pinag-aalala mo ako. Hayaan mo, hahanapin kita sa oras na umayos ang pakiramdam ko.” wika ng diwa ni Arman.

Kinagabihan –

“Lolo, wala po ba kayong kasama dito?” tanong ni Arman habang kumakain sila ng hapunan.

“Ako lang ang mag-isa sa buhay.” wika nang matanda.

“Talaga?” hindi makapaniwalang tanong ni Arman.

“Oo apo!” sagot ng matanda. “Buhat nang maligaw ako sa bundok Banahaw ay hindi na ako umalis pa dito. Paminsan-minsan nama’y lumalabas ako para magtungo sa bayan subalit babalik din naman ako kaagad.” kwento pa ng matanda.

Isang buwan na nanatili si Arman sa kubo ni lolo Mencio at hindi niya lubos maisip na matututo siya ng mga mahikang akala niya ay sa mga nababasang kwento lang mangyayari. Hindi niya lubos maisip na totoo pala ang sinasabi ng matanda sa kanya. Ngayon nga, tulad nang pangako nang matanda ay tutulungan niya si Arman na hanapin si Mercedes at sa tulong nang mahika ay madali niyang natunton kung nasaan ang dalaga. Nalaman niyang nasa kalapit na nayon lang nila ito nagtatago.

“Sige po Lolo Mencio.” paalam ni Arman saka nagmano sa matanda.

“Mag-iingat ka apo.” wika ng matanda saka may ibinigay kay Arman.

“Ano po ito?” tanong ni Arman.

Read more...