Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 30)

Friday, December 30, 2011




Salamat sa mga patuloy na sumusubaybay ng series na ginawa ko. Ganun din sa mga silent readers na nagbabasa rin ng series ko. Nawa'y kung merong mga GRAMMAR FLAWS kayo na makikita especially this EPISODE, ipagpaumanhin ninyo na lang kasi first time ko lang magsulat.

Sa pagkakataong ito, gusto ko munang sabihin sa inyo na every new year, lagi kong naalala si Cheney maybe because of her memories with her every new year na lagi kaming magkasama. Well Cheney, kung nasaan ka man ngayon, I hope you'll be safe there. Patrick and I will never forget you!! I LOVE YOU, CAKIE!!

Salamat din sa mga:

Kaibigan ko, kaklase ko sa block section ng MBA sa PLM, mga ka-officemate ko na habang tina-type ko ito ay binabasa ng patago ang nobela ko, sa bestfriends ko at mga barkada ko, at higit sa lahat, kay Patrick na siyang naging dahilan para makapagsulat ako ng ganito. (Sino siya?! Well... Secret!! Hehehehe..)

Siyempre, sa mga avid readers na palaging nagko-comment ng nobela ko:
Sina Dada, jac, mArk, mcfrancis, j.v, -Ram, makki, Nujum, LightRundle, Erion, boy jazz, coffee prince( number one fan ng novel ko! Thanks ulit ah!!) Kuya Nitro, mga anonymous readers (mga mentor ko pagdating sa grammar and spelling) Ross ram, salamander, jeh, Aqua16, Sen Janus(Don't worry, i will post some of my missing parts of my story ASAP, but not now..) dark_ken(Ano na kaya nangyari sa last series niya? Hindi na ako updated eh..) jasper.escamillan, Ernes_aka_jun, Magno, Jay aka Jcoi, BourbonConan, chris018, jayfinap(in-add ako sa account niya at isa sa mga idol ko pagdating sa series) zenki, Ronn, ogie8906, at si JhayCie. Guys.. Sana nagustuhan ninyo ang story ko!!!



ANY COMMENTS, OPINIONS AND VIOLENT REACTIONS ARE AFFABLY WELCOME!!!

(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

Any commonality to any individual, place, or written works are absolutely COINCIDENTAL.

DISCLAIMER: The author withholds all his prerogatives to the work, and requests that in any use of this material that his rights are purely respected. No part of this story maybe reproduced or transmitted in any form or by any means: replicating, copying, duplicating or otherwise, without the prior consent or permission of the author himself.

To visit my accounts, just get me in track here, AyT?!:

Blog: http://pinnohy.blogspot.?com/

FB: http://www.facebook.com/pINNOHy

TWITTER: @pINNOHy (just follow me and I'll follow you back!!)

SHIH' NIN KUAI LE mga ka-BNH!!

----------------------------------------------

Part 30

"Ah.. Eh.. Uhm.. Si Lei!! Si Lei kasi eh.."

"Ano ito? Lokohan? Dude wag mong isama kapatid ko rito, wag mo siyang gamitin para pagtakpan yang kasalanan mo!"

"Sige na Jacob, aamin na ako!!"

"Ano?!"

"Si Patrick, ako at si Patrick ay iisa!! Want the proof? Here!!"

Tinaas niya ang kwintas sa loob ng damit niya. Hindi ko alam sa puntong yun kung ano ang gagawin. Biglang bumilis ang pagtibok ng puso ko, not just because napagod ako sa kakatakbo, but because unti-unti ko nang nakikita ang resulta ng ginagawa kong imbestigasyon. Napakapit ako sa pantalon ko ng hindi oras.

"Ang kwintas ni Patrick!! Hindi!! Imposible!! Hindi ka si Patrick!!

"Sige, makinig ka sa akin, to make the story short, nagsimula yun ng dahil kay Lei."

Kinuwento niya ang lahat simula nang nagkita kami hanggang sa pumunta siya sa abroad para mag-aral. Sa puntong yun, hindi ko ramdam ang galit o panghihinayang sa buhay ko. Pati na rin ang mga tanong kung bakit hindi siya nagparamdam ng maraming taon. Balewala na yung lahat! Nakita ko na rin sa wakas si Patrick! Hindi ko na pinatapos ang kwento hanggang sa umiyak ako ng dahil sa tuwa, tuwa na nakasama ko na
sa wakas ang pinakamamahal ko si Patrick.

Agad ko siyang hinawakan sa labi para huminto siya sa pagsasalita. Dinama ko ang kanyang labi sa daliri ko. Ang lambot. Bigla kong kinuha ang mukha niya at sabay tinapat sa mukha ko. Ang bango ng hininga niya. Naalala ko ang kanyang pabango na yun ang ginamit niya sa akin noong bata pa kami. Walang duda, siyang siya talaga!

"Jacob, I want to apologize for everything I have done to you! It wasn't my intention to went abroad! I love you and that's the reason why I did it! Can we start all over again?"

"Psst.. Patrick! I know! Sige uumpisahan natin ang pagmamahal na nawala sa atin sampung taon na ang nakakaraan! Pwede ko bang malasap ang halik na na-miss ko sa'yo?"

Hinalikan ko siya. Ang lambot ng mga labi niya. Ramdam ko sa hininga niya ang init na dumadampi sa mukha ko. Ibang-iba kay Cheney! Siya nga talaga si Patrick.

"From now on, I will never leave you!! Mahal kita Jacob and that's the reason why I'm here. Let's bring the past back for us!"

Ang bango ng hininga niya ang dahilan para lumaban ako ng halikan sa kanya. Medyo matangkad siya sa akin kaya napatingala ako ng di oras. Hinawakan niya ang ulo ko habang hinahalikan ko siya. Hinawakan ko rin ang nagbabakatang mga dibdib niya. Habang nakalapat ang mga labi namin, unti-unting bumabalik sa akin ang aming mga nakaraan. Ang nakalipas sa buhay namin. Ang masasayang sandali at higit sa lahat ang halik niya na tumatak na sa isipan ko.

"Pwede samahan mo ako ngayong gabi, Jacob! Gawin na natin ang naudlot nating pagmamahalan! Wag ka munang umuwi! At ibibigay ko sa'yo ang lahat!"

Sumama ako sa kanya. Ti-next ko si Faith para sabihin sa kanya na hindi na ako babalik sa NSTP, pinasuyo ko siya na pirmahan niya muna ang pangalan ko sa attendance sheet para may attendance ako.

Sa wakas ay nakita ko na si Patrick. Ang pagmamahalan namin na sampung taon na nawala sa buhay naming dalawa ay mag-uumpisang muli. Salamat na lang at umuwi siya at bumalik sa piling ko. Wala na akong ibang mahihilingin pa sa buong buhay ko.

Gabi. Mag-aalas sais y media. Sabay kaming pumunta sa condo niya para matulog at masolo ni Patrick sa unang pagkakataon. Wala dun ang ka-boardmate niya kaya malaya siyang gawin ang gusto niya. Kinuwento niya sa akin na kababata niya si Lei sa ibang bansa at yung babaeng pinsan na kasama niya ay ang namatay na mahal ko, si cakie. Alam niya ang masaklap na balita tungkol kay Cheney, in fact, nandun siya noong kasama niya ang mommy niya sa burol ng kanyang pinsan. Yun yung araw na sinabi sa akin ni Tita Susan na mommy niya na dumating siya na wala ako. Siyempre, nandun din siya sa libing. Siya yung lalaki na nakita ko sa sementeryo na nakatago sa sumbrero at shades. Ayaw niyang sabihin na nasa bansa siya dahil gusto niya na masupresa ako. Tinanong ko rin sa kanya kung bakit niya ako sinusundan araw-araw at ang dahilan daw ng lahat-lahat ng iyon ay para mabantayan daw niya ako at mag-serve na rin daw as angel to mine.

Bigla kong naalala si Lei. Siguro ito ang dahilan kung bakit siya lumalayo sa akin. Gusto niya na maging masaya ako. Naawa tuloy ako sa baby bro ko pero, kahit anong mangyari, ituturing ko siyang kapatid at bestfriend ko habang buhay.

Agad kaming pumunta sa condo niya. Malamig. Maliit ito pero maaliwalas tignan. Pinaupo niya ako sa double deck niya. Naramdaman ko ang lamig dahil nakatapat sa akin ang aircon, pero balewala na yun. Nagpaalam siya sa akin na maliligo siya habang pinahiram niya sa akin ang PSP na galing pang abroad.

Habang hinihintay siyang matapos ay napukaw sa akin ang picture na nasa study table niya. Kinuha ko yun at tinignan. Hinawakan ko ang salamin ng picture frame niya at inalala si Patrick. Ang gwapo niya talaga. Galing siyang abroad pero nakakapagsalita siya ng tagalog. Matalas siyang mag-English na tulad ni Lei at Cheney. Napansin ko ang unique niyang mga dimples sa ilalim ng magkabilang mga labi. Ang cute niya. Para siyang babae kung tutuusin.

Ang violet notebook ang dahilan kung bakit ako naghinala sa kanya na siya si Patrick, at hindi akong nabigong tuklasin yun sa kanya. Ang kwintas na letrang P na nakalagay ang pangalan ko sa gitna ang naging dahilan para makumpirmang siya talaga ang tunay na mahal ko. Talagang napakahiwaga ng pag-ibig. Siguro ito na ang sinasabi ng mommy niya na Destiny. Destined to become one.

Biglang dumating si Jan ng nakasaplot ang twalyang puti sa bandang ibaba. Napukaw ako sa kanyang kabuuan. Ang gulo ng buhok niya pero mas bumagay pa lalo yun sa kanya. Ang mamasa-masang kaanyuan niya at ang unique na killer dimples ang naghatid sa akin para mangilabot at namangha sa napaka-gwapo niyang kaanyuan. Nakita ko rin ang nangangalit na dibdib. Talagang ang sarap humiga sa mga matitigas at nagsisiumbukang dibdib. Ang utong nito na mamula-mula at parang munggo na may buhok sa bandang ibaba ang nagpapatayo sa aking alaga sa ibaba. Ang ganda ng ng kanyang physical attributes! Para siyang manikin na lalaking nakikita ko sa mall.

Bumaling ako sa bandang ibaba. Sa wakas ay matitkman ko na rin ang naka-umbok na patayong papunta sa kanan. Nakaka-amaze! Hindi na ako nagtumpik-tumpik pa. Tumayo ako at humarap sa maamo niyang mukha.

"This is gonna be our night! Lagot ka sa akin ngayon, Patrick!"

Ngumiti sa akin si Patrick. Nakita ko ulit ang dimples niya sa magkabila ng labi niya. Ang cute! Para siyang si Mikee Cojuangco.

Ito na ang oras para sa akin na ibigay ang lahat para sa kanya. Ang gigil at pagtitimpi ng sampung taon ay magagamit ko na sa kanya ngayon.

Hinalikan ko siya kaagad. Isang nag-aalimpuyos na halik. Agad kong diniinan gamit ng aking kamay ang ulo niya habang hinahalikan sa bibig. Tulad ng ginawa ko kay Lei, ang isang umaalimpuyos at galit-na-galit na halik ang ibinigay ko sa kanya. Napaungol siya ng hindi oras. Hindi ko tinantanan ang halik sa kanya. Siyempre, gumati rin siya. Hinawakan niya ang batok ko at inihiga sa kanyang kama. Patuloy pa rin ang pagpapalitan ng mga umaalimpuyos na halik. Ramdam ko sa loob na sinisipsip niya ang laway ko at nararamdaman ko rin sa loob ng labi ko ang kanyang dila na patuloy na pagkiliti sa kaloob-looban ng bibig ko. Sa sobrang gigil ay nasabunutan ko siya ng hindi oras, pero parang mas nagustuhan pa ata. Habang hinahalikan, ramdam ko sa ibaba ng puson ko ang kanyang nangangalit na alaga. Ang laki at ang haba. Agad kong hinawakan yun habang hinahalikan at sa puntong yun ay narinig ko ulit ang kanyang nakakalibog na ungol.

Inihiga ko siya. Agad na hinalikan ko siya palibot mula ibaba ng baba hanggang sa leeg at punong tenga. Mamasa-masa ang kanyang leeg dahil sa mga halik ko. Tinigil ko ang paghahalik sa kanya at pinagmasdan ang kanyang mukha. Nakapikit siya. Siguro ninanamnam niya ang bawat halik ko sa kanyang leeg. Itinuloy ko ang paghalik sa kanya, pero sa puntong yun, ibinaba ko ang halik.

Mula sa dibdib na parang unan hanggang sa ibaba malapit sa pusod ko siya hinalikan. Bawat hagod ng dila ko sa kakisigan ni Patrick ang nagbibigay ligaya sa kanyang pakiramdam . Pagkatapos nun ay pinuntirya ko ang kanyang mala-munggong mga utong. Mamula-mula ito na parang kay Lei pero may buhok ito sa bandang ibaba. Hinalikan at sinipsip ko yun na parang sumisipsip ng maasim na kalamansi. Nang di nakuntento ay kinagat ko ng bahagya ang kanyang mga utong at agad siyang napaungol. Ginawa ko yun sa magkabilang utong ng Patrick ko.

Bumaling ako sa kanyang ibaba pagkatapos. Tinanggal ko ang tuwalya sa pagkakasaklob. Nakita ko ang buong katawan ni Jan. Ang ganda! Parang work of art! Ang kanyang mga binti ay binabalutan ng buhok. Balbon siya kung tutuusin. Bumaling ako sa nangangalit niyang alaga. Ang puti! Wala kang itim o kalyo sa gilid ng kanyang sandata. Naalala ko tuloy ang sandata ni Lei, maliit ng konti yung sa kanya kung ikukumpara kay Lei na ga-mineral water ang taba. Agad kong hinimas yun gamit ang mga palad ko. Binalot ko ito ng aking kamay pagkatapos. Tinaas-binababa hanggang sa paulit-ulit kong ginagawa yun sa kanya.

"Oh!! Jacob!! I feel the intense of your sensation! C'mon just give it a suck!"

Tulad ng sinabi niya, his wish is my command!! Dinilaan ko ang kanyang batuta hanggang sa naramdaman ko ang pre-cum na sumasama sa bibig ko. Ang sarap! Maalat-alat ito! Iba sa lasa ni Lei. Habang ginagawa ko sa kanya ang taas-baba movement ng pagsasalsal ko sa kanya gamit ang aking bibig ay kaagad na tinignan ko ang kanyang mukha. Ang gwapo ni Jan. Bagay sa kanyang mala-anghel na mukha na tulad ni Lei na nakapikit habang kagat ang labi nito. Bigla niyang hinawakan ang ulo ko. Pinahinto niya ako saglit sabay kadyot sa aking bunganga. Sunod-sunod ito, hanggang sa unti-unti akong nakakaramdam ng sakit sa dulo ng bibig ko. Hindi ko na lang yun pinansin at nag-focus sa ginagawa sa akin ni Patrick. Halos magkasya yung alaga niya sa akin kaya malaya siyang ipasubo ang lahat sa bunganga ko.

Matagal siyang labasan. Siguro ginawa namin yun ng 30 minutes. Nang nilabasan ay agad kong nilunok ang lahat at walang tinira kahit isang patak. Kalasa niya ang dagta ni Lei. Sa puntong yun ay agad kong niluwa ang kanyang batuta at kita sa kanya ang mamula-mulang ulo at mamasa-masang katawan nito. Biglang naengganyo ako. Hindi pa siya nakuntento. Pinaharap niya ako sa kanyang harapan. Bumaba siya sa kama. Pinataas niya ang dalawang binti ko gamit ang mga kamay at ginawa ko naman yun. Dumapa siya sa akin. Kaagad niyang hinalikan at dinila-dilaan ang butas ko. Bigla akong nakiliti. Hindi pa siya nakuntento at pinasok niya ang hintuturo sa butas ko.

"Aw..Teka Patrick, anong gagawin mo! Baka masaktan ako!!"

Wala siyang narinig. Dinere-derecho niya ang pag-labas pasok sa butas ko at dinila-dilaan. Kahit masakit ay ininda ko na lang. Naalala ko tuloy na nangako ako sa kanya na ibibigay ko ang lahat sa kanya kahit ang butas ko. Tiniis ko na lang.

Pagkatapos ay itinapat niya ang sandata niya sa butas ko habang nakasandal at hawak-hawak ang mga binti ko paitaas. Nakakangawit pero inisip ko na lang na gagawin ko 'to sa kanya. Kay Patrick na matagal ko nang minahal. Isusuko ko ang lahat, pati ang buhay ko.

Kumuha siya ng baby oil at ipinahid sa ulo ng batuta niya at pati na rin sa butas ko. Dahan-dahan niyang pinasok ang kanyang ari sa nag-iisang butas ko. Ang sakit! Parang pinupunit ang pagkatao ko! Umulos ako ng bahagya sa harap niya pero hinawakan niya ako.

"Jacob ko, gagawin natin ito para sa sampung taon na pangungulila natin sa isa't-isa! Panatag naman akong kakayanin mo ito, di ba?!"

Tumungo na lang ako. Hinawakan niya ang binti ko at unti-unti niyang pinasok ang kanyang batuta. Ito ang kauna-unahang gagawin ko sa buong buhay ko, siya ang magbibinyag sa aking mga butas at panatag akong gagawin yun para sa kanya.

"Arrrrrrgggghhhhh..... Oh!! Hmp!"

Napakagat ako. Nakita ko na nakapasok na ang ulo nito sa butas ko. Para akong napuruhan sa ginawa niya. Ramdam ko rin na nagdudugo ang butas ko. Hindi siya nakuntento, dinahan-dahan niyang pinasok sa loob ko ang kanyang patola hanggang sa..

"Oh.. Patrick!! Dahan-dahan lang! I'm in pain!! Ang sakit!!"

Agad niyang hinawakan ang bibig ko. Binigyan niya ako ng halik sa bibig at nagpatuloy sa pagpasok sa aking kaloob-looban. Nang pinapasok niya ang kanyang ari, nakaramdam ako ng nginig. Bigla akong kinabahan,hanggang sa pinasok niyang lahat ang sandata ng swabe sa butas ko.

Binigyan niya ng banayad hanggang sa pabilis ng pabilis ang pag-indayog sa butas ko. Kahit malamig sa loob ng kwarto niya ay ramdam ko ang init at pawis na dumadaloy sa mukha ko. Nakaramdam ako na parang namamanhid ang mga paa ko. Binaba ko ng konti at sinampay yun sa balikat niya. Hinawakan niya ang binti ko at pinangpatuloy ang pagbabayo sa butas ko. Naramdaman ko na para akong nadudumi. Parang nawawasak ang kaloob-looban ng katawan ko. Tiniis ko na lang yun para sa kanya.

"Oh.. Geez!! I'm coming!!"

Lalabasan na ulit si Jan. Binilisang niya ang pagkadyot sa aking butas. Napapikit ako. Hindi ko na talaga kaya ang sakit na nararamdaman ko sa kanya. Hanggang sa naramdaman ko ang bulwak ng kanyang dagta sa kaloob-looban ng aking pagkatao. Naramdaman ko ang init ng kanyang dagta. Huminga siya ng malalim at hinalikan ako. Tinanong niya ako kung ok ako pero hindi ko na lang siya kinibo.

Tumalikod siya at tumuwad. Ako naman daw gumawa ng ganun sa kanya. Syempre kailangan kong gumanti sa ginawa niya sa akin. Ipinasok ko ang masikip niyang butas ng dahan-dahan na laway lang ang tangi kong pampadulas. Nang naipasok ko ang lahat ay hinawakan ko ang mga pisngi ng kanyang pwet at binayo siya ng tulad ng ginawa sa akin. Habang binabayo, ramdam ko ang pagtulo ng kanyang dagta sa binti ko. Agad na ipinahid ko gamit ang aking hintuturo at napansin na may dugo ito. Mukhang napuruhan ata yung butas ko sa kanya at nang dahil dun kaya nangigil ako at binayo ng napakabilis ang kanyang likod.

"Oh!! Hmmm.. I'm horny Jacob!! C'mon fuck me harder! Oh!!"

Napaungol si Jan. Isinagad ko ang sandata ko sa kanya at binigyan ng matinding pagbayo sa likod. Naglalaban ang mga muscles sa loob niya at ramdam ko na parang sinasakal ang alaga ko. Binilisan ko ang pagkadyot hanggang sa nilabasan ako at bumulwak sa kanyang loob ang aking tamod.

Natapos ang aming pagtatalik nang hinalikan niya ako sa labi. Isang huling nag-aalimpuyos na halik. Pagkatapos ay tumayo siya. Pansin ko sa mabalbon niyang binti ang tamod ko na bumababa. Walang dugo ito, tulad ng sa amin ni Lei. Pumunta siya sa CR para maligo ulit. Hinintay ko siyang matapos hanggang sa ako naman ang sumunod. Sabay kaming natulog na magkayakap sa isa't-isa at ipinangakong ipagpapatuloy muli ang pag-ibig na nawala sa amin ng mahigit sampung taon.

Kinabukasan, kasama ako ni Patrick na pumunta sa eskwelahan. Hindi ko mailakad ang mga paa ko, kasi sa bawat paglakad ko, sabay kong nararamdaman ang hapdi at sakit ng ginawa ni Patrick sa akin. Para tuloy akong pilay na naglalakad. Buti na lang at nandito siya para alalayan ako.

"Jacob ko, pwede, ako na lang ang magpapasan sa'yo. Mukha ka kasing nahihirapan eh!"

"Loko-loko! Kasalanan mo kasi Ito eh! Pasalamat ka Patrick, mahal kita!!"

"Sus.. Para hindi magalit ang Jacob ko, hahalikan na lang kita."

Bigla akong hinalikan ni Patrick. Dapat ay sa pisngi kaso nung napatingin ako sa kanya ay biglang dumampi yung labi niya sa labi ko, kaya hindi ko tuloy maiwasan na mamula sa ginawa niya.

"Boom! Nakita ko yun!! Kayo ah!! Siguro kayo na?!"

Si Lei. Nagulat kami na binati niya ako. Parang wala siyang problema. Ano kaya ang kinain nitong baby bro ko at bakit niya kami binati ng ganun.

"Ah.. Baby bro!! Me sasabihin ako sa'yo.. Sa atin lang tong tatlo ah!! (kinuha ko ang tenga niya at binulong sa kanya ang sikreto.) Kami na ni Jan!! And guess what?! Siya pala yung nawawala kong si Patrick!!"

Bigla siyang huminto sa paghinga. Mukhang nabigla siya sa sinabi ko.

"Ok ka lang?!"

"Ah, eh.. Magsaya tayo!!! (sabay kuha sa kamay namin at tumalon) halikayo bilis!! Let's celebrate now!! Meron na akong big bro ulit!! Dalawa na big bro ko!!"

Agad kong tinignan sa mata si Lei. Mukhang masaya siya. Pinigilan ko siya sa ginagawa niya.

"Baby bro.. Stop this! Hindi ka ganyan! Pwede ba, wag kang plastic!"

Bigla siyang nanahimik. Yumuko siya sa akin. Hinawakan ko ang kamay niya habang hawak naman ni Jan ang balikat ko.

"Hehehehe.. Masaya ako! Masayang-masaya ako sa inyo!! Sabi ko na nga sa'yo Jan, bibigay din siya sa'yo eh!! Halika na bro!! Magsaya tayo!! Ano ba!!"

Inawat ko si Lei at sinampal. Nanahimik siya. Hindi siya si Lei na kilala ko! Masakit sa part niya dahil minahal ko siya, pero nakita ko na si Patrick! Kailangan niyang tanggapin ang katotohanan na hanggang magkapatid lang kami!

"Tama na Lei!! Hindi Ikaw si Lei na kilala ko!!"

Bigla siyang nanahimik. Napaupo siya sa amin at yumuko.

"Dream come true para sa yo Kuya ito ngayon. Pasensya na kung nagiging ganito ako ngayon. Wala akong magagawa. Mahal mo si Patrick eh!! Sino ba naman ako? Kapatid mo lang ako!! Best friend mo lang ako!! Hindi ako si Patrick!!"

Umiyak si Lei. Nakita ko ang bawat patak niya na pumapatak sa baba. Kinuha ko siya at inakap.

"Baby bro!! Mahal ka rin ni Kuya!! Teka, ganito, ite-treat ka nga lang ni Kuya, ano ba gusto ng baby bro ko? Ah.. Ibibili kita ng maraming maraming maraming snickers para lang yun sa'yo!!"

"Kuya please! Just let me go!! I don't wanna see you and Jan here! Please!!"

Hinawakan ako sa kamay ni Jan. Niyaya niya akong umalis. Mukhang wala na akong pag-asa na patahanin ang baby bro ko.

"Baby bro, aalis lang si big bro ah!! Basta, if you're ok, just text me!"

Umalis kami na nag-aalala kay Lei. Mukhang nasaktan ko siya sa ginawa ko sa kanya.

Ilang araw ang lumipas at naging mas sweet kaming dalawa ni Patrick. Sa bandang huli, unting-unting tinanggap ni Lei ang katotohanan na hanggang kapatid lang ang tingin ko sa kanya. Kahit masakit sa part naming dalawa, basta, kuntento naman kami na nahanap namin ang kaligayahan sa piling ni Patrick at sa pagiging big bro sa baby bro ko.

Samantala, nalaman na ng barkada ang katotohanan sa aming dalawa ni Jan. At first, in denial kami pero later on, sinabi ni Jan sa kanila ang totoo na si Patrick at siya ay iisa. Agad nilang tinanggap ang katotohanan dahil expect na nila ang magandang chemistry naming dalawa.

Tumagal yun ng ganung sitwasyon hanggang second year ng college namin.

Napag-usapan namin ni Patrick na gawing baby namin si Lei at pumayag naman siya. Mas masaya daw pag tatlo ang kuya ni Lei. Samantala, sinasamahan ni Hiro palagi si Lei para magpa-body build dahil may potential daw siyang maging model kung papalakihin ng konti ang katawan nito. After six months of working, na-achieve naman ni Lei ang ganda ng katawan, mas maganda at mas malaki compare sa akin. Hindi na rin siya nagsasalamin. Ang dating lampayatot at mahinang si Lei ay mas gumuwapo at mas naging habulin ng babae sa campus. Naging model pa nga siya ng globe telecom commercial last 2006 kaso may mga kasama lang siyang model na tulad niya.

Napansin ko rin ang pagbabago ng ugali ni Patrick. Buti na lang at laging nandiyan si Lei para suportahan ako. Kahit tanggap na niya sa sarili niya na mahal ko si Jan ay handa daw siya na maghintay sa akin habang-buhay. Lagi rin siyang nagso-sorry sa akin. Hindi ko alam pero sa tingin ko, may tinatago siyang lihim sa akin.

Nagbago ang pagtingin ko kay Jan noong August, 2006. Biglang lumayo ang loob ko sa kanya nun. Kilala ko ang Patrick noong bata na pingmamalaki ako especially sa mga kaibigan at mga magulang niya, pero hindi niya ginawa yun. Para akong basura na pinababayaan niya at mas pina-priority ang mga kaibigan nito kaysa sa akin. Mahal niya ako, pero hindi ko ramdam yun sa kanya. Naging seloso siya at laging nananakit. Minsan nakakaranas din ako ng pagpapahiya niya sa akin sa harap ng maraming tao at palagiang minumura.

Minsan, nakita niya akong kausap si Lei, agad siyang nagselos sa akin. Pinagbuhatan niya ako ng kamay at nagtangkang gaganti siya sa ginawa ko sa kanya.

Gabi nun nang pauwi ako ng bahay. Kagagaling ko lang sa eskwelahan at may tinapos lang akong practice para sa play namin sa World Literature. Nagmano ako kay daddy nang biglang...

"Halika nga!"

Sinampal niya ako. Nalaman na niya ang relasyon ko kay Patrick. Napahawak ako sa parte ng mukha ko na sinampal niya.

"Dad?! Bakit?!"

"Gusto mong malaman, gusto mo?! Tangina anak! Bakla ka!! Nakakadiri ka!! Umalis ka rito sa pamamahay ko! Wala na akong ibang anak sa buhay ko!"

"Dad, let me explain first! I don't wanna compromise this much!"

"Ayaw mong lumayas ah?! Teka, tuturuan kita ng leksyon!!"

Ginulpi ako ni daddy! Nalaman niya na may relasyon kami ng dahil kay Patrick! Sinabi niya ang namamagitan sa amin. Galit ang namayani sa utak ko nung nalaman ko na siya ang nagsabi ng pinaka-kinatatagong kasarian ko. Hinding-hindi ko siya papatawarin sa ginawa niya!

"Dad!! Mahal kita! Ayaw kong masira ang respeto ko sa'yo! Bakla ako Oo, aaminin ko yun! Wala akong ginawang masama!"

"Anak! Pinahiya mo ako!! Para mo akong sinapak sa mukha sa ginawa mo sa akin! What I wish most is a good family for your future! Gusto ko na magkapamilya ka! Gusto ko na magkaroon ako ng apo!! Pero nasan na?! Nawala na ang lahat ng yun dahil sa makamundo mong pagnanasa!! Ang masama, sa kapwa lalaki pa!!"

Hindi ako nagsalita. Umalis ako sa harapan niya habang umiiyak at inayos ang mga dadalhin para makalayo sa kanila. Ang sakit!

Kinuha ko ang bag ko, cellphone ko, at mp3. Umiiyak akong nililigpit ang mga gamit ko at dinala na rin pati ang ala-ala sa akin ni Patrick.

Agad akong sinipa ni dad sa binti. Minamadali niya akong palayasin! Wala naman akong ginawang masama ah?! Nagmahal ako, yun lang!

Patuloy pa rin ako sa pag-iyak, hanggang sa nakita ako ni mommy at niyakap.

"Anak ko, yun ba yung Patrick na minahal mo? Anak! Ayaw ko sa kanya!! Siya ang may dahilan kung bakit nagagalit ang daddy mo sa'yo.!"

Nakita ako ni daddy, binato niya ako ng flower base na maliit sa noo sa sobrang gigil niya sa akin.

"Honey, tama na!! Nasasaktan na yung anak mo!!"

"Isa ka pa!! Pagtatanggol mo yang anak mong bakla! Wala kang pakialam sa akin ah! Asawa lang kita!!"

"Tama na!!"

Nagulat ako dahil sinalo ni mommy ang palo ni daddy na dapat ay tatama sa akin.

"Anak Sige na!! Umalis ka na!! I-text mo na lang ako kung saan ka makikituloy!"

Agad kong kinuha ang Jansport na pang mountain bag. Medyo mabigat kaya dali-dali kong binuhat yun. Sa puntong yun, hindi ko alam kung saan ako pupunta. Sinubukan kong tawagan si Patrick pero ayaw niyang sumagot. Pinapatay niya lagi. Bakit kaya sinabi ni Patrick ang tunay kong pagkatao sa daddy ko? Paniwala ko, hindi selos yun eh!! Bakit niya ginawa yun?

Umalis ako sa bahay na umiiyak. Naglalakad ng hindi alam kung saan papatungo. Sinaksak ko ang noo'y kaka-charge pa lang na mp3 sa tenga ko at nagpatugtog.

Habang naglalakad, nakaramdam ako ng hilo. Siguro, natamo ko yun nang pinukol ako ng flower base ni daddy sa akin. Habang inaalala ang nangyari sa akin kanina, naramdaman ko ang unti-unting pagdaloy ng luha ko sa aking mga pisngi.

Gusto kong lumapit sa mga kaibigan ko, kaso, ayaw ko silang ma-istorbo sa gabing ito, lalo na kay Lei. Nasaktan ko na nga siya pagkatapos hihingi pa ako ng tulong sa kanya, Oo, inaamin ko, ma-pride ako, pero nasa lugar naman.

Wala na akong ibang malalapitan kaya nagpasya munang matulog sa tabi ng simbahan at dun munang pansamantalang matulog.

Itutuloy..

Read more...

Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 29)

Thursday, December 29, 2011




Salamat sa mga patuloy na sumusubaybay ng series na ginawa ko. Ganun din sa mga silent readers na nagbabasa rin ng series ko. Nawa'y kung merong mga GRAMMAR FLAWS kayo na makikita especially this EPISODE, ipagpaumanhin ninyo na lang kasi first time ko lang magsulat.

Pasensiya ulit kung hindi ako nakapagpost ng matagal dahil nasa Puerto Galera kami kasama ko kuya ko with Patrick...

Salamat din sa mga:

Kaibigan ko, kaklase ko sa block section ng MBA sa PLM, mga ka-officemate ko na habang tina-type ko ito ay binabasa ng patago ang nobela ko, sa bestfriends ko at mga barkada ko, at higit sa lahat, kay Patrick na siyang naging dahilan para makapagsulat ako ng ganito. (Sino siya?! Well... Secret!! Hehehehe..)

Siyempre, sa mga avid readers na palaging nagko-comment ng nobela ko:
Sina Dada, jac, mArk, mcfrancis, j.v, -Ram, makki, Nujum, LightRundle, Erion, boy jazz, coffee prince( number one fan ng novel ko! Thanks ulit ah!!) Kuya Nitro, mga anonymous readers (mga mentor ko pagdating sa grammar and spelling) Ross ram, salamander, jeh, Aqua16, Sen Janus(Don't worry, i will post some of my missing parts of my story ASAP, but not now..) dark_ken(Ano na kaya nangyari sa last series niya? Hindi na ako updated eh..) jasper.escamillan, Ernes_aka_jun, Magno, Jay aka Jcoi, BourbonConan, chris018, jayfinap(in-add ako sa account niya at isa sa mga idol ko pagdating sa series) zenki, Ronn, ogie8906, at si JhayCie. Guys.. Sana nagustuhan ninyo ang story ko!!!



ANY COMMENTS, OPINIONS AND VIOLENT REACTIONS ARE AFFABLY WELCOME!!!

(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

Any commonality to any individual, place, or written works are absolutely COINCIDENTAL.

DISCLAIMER: The author withholds all his prerogatives to the work, and requests that in any use of this material that his rights are purely respected. No part of this story maybe reproduced or transmitted in any form or by any means: replicating, copying, duplicating or otherwise, without the prior consent or permission of the author himself.

To visit my accounts, just get me in track here, AyT?!:

Blog: http://pinnohy.blogspot.?com/

FB: http://www.facebook.com/pINNOHy

TWITTER: @pINNOHy (just follow me and I'll follow you back!!)

HAPPY HOLIDAYS mga ka-BOL!!

-----------------------------------------------

Part 29

Dali-dali kong binuksan ang violet notebook hanggang...

"Jay, si Lei, si Lei, tumawag dito! Kinakamusta ka niya?!"

Si mommy, narinig ko ang boses ni mommy. Hindi na daw nagtatampo sa akin si Lei. Sana tama ang naririnig ko.

Agad kong kinuha ang telepono sa baba at kinausap si Lei.

"Oh, baby bro ko, bakit ka napatawag?"

"Kuya! Nami—"

"Oh bakit?!"

"Nami-miss kita! Tandaan mo kuya, I'll do this just for you! I want you to find the true happiness in your heart, sana maintindihan mo ako. Mahal na mahal kita!"

"Baby bro, don't say that! Your big bro really loves you more than anything! Teka kinausap mo ako ngayon, so it means we're now Ok?"

"......"

"Baby Bro?! Are you still in line?"

"Ku—... Ku—.. Kuya, mahal kita!!"

Yun ang last call niya sa akin pagkatapos. Bigla akong
naguluhan na naman sa sinabi sa akin ni Lei.

Pumanik ako sa itaas at binalikan ang violet notebook na kinuha ko kay Jan. Habang nakatingin sa notebook ay biglang bumilis ang pagtibok ng puso ko. Bigla akong kinabahan, pero sa puntong yun, may kasamang excitement at bewilderment. Mukhang luma na at napaglipasan na ng panahon ang notebook. Nakita ko rin na nagpe-fade na yung kulay ng notebook siguro dahil sa mga patak na parang natuluan ng tubig. Agad kong hinawakan ang notebook. May nakita akong date sa harapan, from January-December, 1997. Mukhang annual diary ito.

Unti-unti kong binubuksan ang notebook, may dedication at nakalagay ang pangalan ko na parang sulat ng bata.

"Jacob, this is for you! I still do love you!"

Nang binaba ko ang tingin sa baba ng notebook ay may nakita akong ikinagulat ng buong pagkatao ko.

"- Patrick"

Si Patrick! Siya ang nagsulat nito. Napansin ko ang circular shape na patak ng tubig na natuyo sa mga pahina niya. Hindi na ako nagtumpik na buksan pa yun. Tinignan ko isa-isa ang page. Puro iisa lang ang message.

"Sorry Jacob!! I still do love you!! Sorry Jacob!! I still do love you!!
Sorry Jacob!! I still do love you!!"

Yun lang! Nakakaasar, pero napansin ko na iba-iba ang kulay ng ballpen every month. Merong kulay black, blue, red at violet. Luma na ang bawat page ng notebook at napansin ko na sa bawat page niya ay may nakikita akong faded na particles ng tubig na dahilan para mabura ang mga nakasulat sa notebook. Minsan marami, minsan konti.

Hanggang sa naalala ko ang mga pira-pirasong mga napulot ko nung una sa bahay ni Lei, pangalawa sa starbucks habang kumakain kami ni Jan at nitong huli, sa quantum habang kumakanta kami nung first day of school.

Kinuha kong lahat yun. Nang nakita ay tinignan ko ang mga date. Yung isa, August 15, yung isa naman, August 17 at ang panghuli, ay August 18. Agad kong hinanap sa notebook ang mga date na yun at laking gulat ko na nadiskubre ko. Punit at wala ang mga page nun! Kaagad kong dinugtong ang bawat isa sa notebook at talagang sumakto ito.

"Si Patrick!! Siya ang gumawa nito?!

Ang bewilderment ko ay mas lalong lumalim. Si Patrick na minahal ko ng buong buhay ko ang gumawa nito? Agad kong tinignan isa-isa ang mga page kung mayroon siyang sulat sa akin pero wala talaga, hanggang sa nakita ko ang date ng September. 14, 1997.

Puro danak ng dugo. Dugo na nanuyot na at nangitim sa paglipas ng panahon. Bakat pa yun hanggang sa ibang pahina. Pinilit kong inalala ang date sa buhay ko kung ano ang nangyari hanggang sa..,

"Yung tape! Tama! Yung cassette tape! Naalala ko na! Yun yung date na nagpaalam sa akin si Patrick!"

Bigla akong nagulat at napaiyak sa natuklasan ko. Si Patrick na minahal ko ng buong buhay ko ang gumawa ng lahat ng ito! Bakit may mga dugo sa date na yun? Nagtangka ba siyang kitilin ang buhay niya? Yun ang araw na napatunayan kong mahal ako ni Patrick sa kabila ng paglayo niya sa akin. Kumpleto na ang lahat! Unti-unti ko nang nalalaman isa-isa na si Patrick ay bumalik na ng bansa! Hahanapin ko na lang siya, pero sino? Si Jan kaya?

Dumating si mommy sa kwarto at kaagad kong pinunasan ang mga luha ko gamit ang manggas sa kaliwang bisig ko.

"Anak, kakain na, Teka, umiiyak ka ba?!"

"Ah mommy, wala lang to, napuwing lang ako!"

"Bumaba ka na't feeling ko gutom lang yan!"

Sumunod ako. Nandun pa rin ang pakiramdam ko sa mga nadiskubre ko. Si Patrick na nagsulat ng violet ng notebook ay nasa bansa na! Kailangan ko siyang makita! Kailangan ko siyang mahalin ulit!

Inalala ko ang mga text sa akin ng mysteryosong lalaki. Mukhang siya nga talaga si Patrick! Isa na lang ang kailangan ko para mapatunayan kung mahal niya ako, yun ang pagkikita namin sa isa't-isa at makita ang kwintas na suot-suot niya.

Agad ko siyang tinext sa CP ko para i-set ang pagkikita namin.

"kung ikaw tlga c Patrick, kailangang mgkita tau. Sunday, June 12, 2005 @ puerta parian in intramuros. wag u mawawala!"

Pagkatapos nun ay pumunta ako sa mesa dala ang CP ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito na si Patrick. Kailangan ko na lang siya makita.

After 25 minutes, natapos na kaming kumain ng hapunan. Agad na niligpit ko ang pinagkainan at sinabayan ko na rin ang paghuhugas. Nang natapos ay bumalik ako sa CP ko. Nakita ko na may mukhang nagtext. Binuksan ko ang inbox at napansing nagreply siya.

"hindi na kailangan. Just so you know that I'm here, I'm completely contented with it. Don't worry, time will come you'll find me. You don't need to hurry anything."

Yun ang text niya sa akin. Ayaw niyang makipagkita. Napaka-mysteryosong niya! Kung may pagkakataon lang na gantihan to sa ginagawa sa akin, siguro, nagantihan ko na 'to ng 'di oras.

Inantok akong bigla habang binabasa ang text message niya, pumunta ako ng CR para maglinis at para makatulog na rin ng maaga.

Kinabukasan, nakita ko si Jan, mag-isa lang siyang nilalakad ang daan papuntang MapĂșa. Kinamusta ko siya at ganun din ang ginawa niya sa akin. Tinanong niya kung nakita ko raw yung notebook na nasa bag niya dahil nawawala raw yun, pero hindi ako sumagot. Mahirap na at baka mabuko ako.

Tinignan ko ang ID niya na nakasabit sa leeg niya. Mukhang hi-tech kesa sa ID ko na simple lang. Kukunin ko na sana kaso biglang dumating si Gelo. Pinakilala ko siya sa ka-schoolmate ko. Kinuha ni Gelo ang ulo ko at sabay nagbulong.

"Siya ba?! Puta ka bro! Ang gwapo niya! Nakakalibog!"

"Loka!"

Bigla akong niyaya ni Gelo habang nagpapakilala siya kay Jan. Umalis ako na bigong nakita ang ID niya. Well, hindi ko kasi alam ang tunay na pangalan ni Jan, kaya may hinala ako na baka siya si Patrick.

Tumagal ang klase ko sa loob ng pitong oras. Pagkatapos ay niyaya kong kumain kasama si Gelo, nang may napansin akong isang lalaki. Oo, siya na naman! Pero this time, naka-itim na pants at t-shirt na hapit sa katawan niyang maskulado. Naka shades din siya na itim at naka cap na kulay green na bumagay sa mukha niyang mestiso.

"Siya bro, yung nakaitim! Ayun oh! Siya yung nagmamatyag lagi sa akin!"

"Bro, haba ng hair mo talaga! Biruin mo tatlong lalaki ang nasa paligid mo! Bilib na talaga ako sa'yo bro! Eto ka eh! Oh! Eto ka sa itaas ko!!"

Loka to! Nag-ambisyosa na naman! Well naging malanding bisexual lang to since nagkahiwalay sila ni Michael eh, pero anyway, habang kausap ko si Gelo ay napansin kong nawala sa tingin ko yung lalaking mysteryoso na laging nagmamamanman sa akin. Saan kaya nagpunta yung mokong na yun? Biglang dumating sa aming harapan si Jan na mukhang pagod na pagod.

"Teka, dude, bakit ka na namang hinihingal?"

"Ah eh.. Baka di ko kasi kayo maabutan eh, that's why I run abruptly towards you. "

"Sus.. Sige Jacob.. Baka makaistorbo ako! I'm ought to go!"

Umalis si Gelo sa amin. Hinanap ko si Lei kay pero mailap pa rin daw ang Baby bro ko sa akin.

Pumunta kami sa tambayan ng mga taga-Lyceum sa harap ng monumento. Tambay daw muna kami ni Jan habang sinusubukan naming kausapin si Lei. Dumating si Joseph sa amin.

"Oh.. Joseph! Musta tol!"

"Oh.. Kasama mo pala tong si Jan"

"Ay Oo, sinamahan niya ako para makausap si Lei. Mailap pa rin siya bro eh! Bakit kaya?!"

Tumingin sila Jan at Joseph sa isa't-isa. Pagkatapos ay nagpaalam siya agad sa amin dahil may pupuntahan pa siya.

Naghintay kami ng ilang minuto para hintayin si Lei pero hindi talaga siya lumabas. Agad na pumanik kami sa itaas para tumambay.

Napansin ko kaagad sa kanya ang ID niya. Gusto kong malaman kung ano ba talaga ang pangalan niya. Kinuha ko yun hanggang sa napansin ko ang pamilyar na pangalan sa buhay ko.

FRANCISCO, JAN PATRICK V.

Kapangalan niya si Patrick! Ayun yung nakita kong pangalan sa Christmas Card na binigay niya sa akin. Napatulala akong bigla sa harapan niya habang pingmamasdan ko ang kanyang ID.

"Jay, are you OK?! Hoy!!"

Hindi ko siya pinansin. Napatingin ako sa mga mukha niya. Ang maamong mukha niya ang naghatid sa akin para kilatisin ang mukha ni Patrick sa mukha ni Jan. Media hawig! Bigla akong napaisip, siya nga ba talaga si Patrick? Kailangan kong mag-imbestiga pa.

Sa unang hakbang ng aking pag-iimbestiga, kailangang malaman ko na siya yung taong sumusunod palagi sa akin. Pangalawa yung number ng mysteryosong nagpapanggap na Patrick, at panghuli, ang kwintas niya. Kailangan kong makitang suot niya yun para mapatunayang siya si Patrick.

Kinuha ko ang number ng CP niya. Ibinigay niya sa akin. Globe subscriber siya kaya ligtas siya sa una kong pag-iimbestiga. Ang gamit na number kasi ng mysteryosong lalaki ay Sun, kaya ligtas siya dun sa hinala ko. Agad kong kinuha yun at si-nave sa phonebook ko. Ang susunod na step ay ang paghuli sa lalaking sumusubaybay sa akin.

Bumaba kami ni Jan para kumain sa Mc. Do. Habang umoorder ng pagkain, nakita ko sa labas si Lei, kaagad na pumunta ako kay Lei para kausapin siya.

"Lei!! Baby bro!! Saan ka pupunta?!"

Hindi ako pinansin ni Lei. Lumayo siya sa akin na parang dumaan lang sa harapan ko. Tinawag ako ni Jan para magsimulang kumain.

"Jan, you know what! I'm all fed-up!! Suko na ako sa kapatid ko!! Why is he like that? Hindi siya namamansin!"

"Jay, never mind him. Masakit pero in the long run malalaman mo rin ang katotohanan."

Boom! Isang clue! Ang katotohanan! Yun ang una kong gustong malaman. Two points na ako. Kailangan ko pang mag-imbestiga. Hinding hindi ko isusuko ang pag-iimbestiga ko kung ano at sino sa kanila si Patrick! Lalaban ako!

Hindi ko na lang kinibo si Jan para hindi siya makahalata. Ibinaling ko ng tingin ang kwintas na nakatago sa t-shirt niya.

"Hey, dude, pwedeng patingin ng necklace mo?"

Hindi niya ako pinansin. Hindi ko pala alam na nakapasak sa kanya yung malaking headphone sa ulo niya.

Talagang napukaw ako ng necklace na suot niya. Tinignan kong mabuti yun kung me comparison ba yun sa necklace na binigay sa akin ni Patrick nun. Kaagad niya akong nakitang tinitignan ang bandang leeg niya.

"Is there anything wrong?!"

"No, nothing! Let's eat!"

Ngumiti ako at kaagad na humarap sa mukha niya. Gwapo nga siya pero parang mas malakas ang dating ni Lei kesa sa kanya. Napatingin ako sa dibdib niya na bakat na bakat sa muscle type na t-shirt! Ang ganda! Kailan ko kaya matitikman ang kanyang mga dibdib. Parang ang sarap matulog at isandal ang ulo ko sa mga nagbabakatang dibdib niya.

Pagkatapos naming kumain ay sabay kaming umuwi. Buti na lang at nakauwi ako ng maluwalhati dahil wala akong nakitang mysteryosong lalaki na nakamasid sa akin.

Kaagad kong ni-review ang mga natuklasan ko kanina. Una ang pangalan ni Jan na hawig sa pangalan ng totoong Patrick. Pangalawa yung number niya na iba dun sa number ng mysteryosong lalaki at ang pangatlo, ang nakatagong necklace sa muscle type na t-shirt nito. Konti na lang, Patrick!! Konti na lang!

Kinabukasan, kasama ko si Gelo na mag-lunch sa canteen ng PLM. Kinuwento ko sa kanya ang tungkol sa pag-iimbestiga ko kay Patrick.

"Bro, sa tingin mo, si Jan ba at si Patrick ay iisa?"

"Well bro, I have a feeling that he is! Pero don't be too easy! Manmanan mo si Jan para malaman mo talaga ang totoo. Teka, ano pala gagawin mo just in case you discover that Jan is Patrick?"

"Well, bro, ibabalik ko yung pagmamahal na nawala sa amin. Mahal ko siya eversince kaya kailangan kong ibalik ang lahat for almost 10 years we not have been together."

"Tama ka! Saludo ako sa'yo bro!! Pero teka, pwede ba, akin na lang yung baby bro mo. Ang gwapo niya kasi eh! Mas gwapo pa kay Jan!"

"Hindi!!"

Bigla kong naalala si Lei. Oo nga! Baka makalimutan ko yung namamagitan sa amin ng baby bro ko. Mahal ko rin siya kaso, kailangan kong ituloy ang pagmamahalan namin ni Patrick kaya baka siguro hanggang magkapatid na lang kami.

Lumipas ang ilang minuto at oras na rin. Medyo nakakapagod ang maghapong nasa eskwelahan. Sinamahan ako ni Gelo na umuwi ng bahay. Pagdating sa bahay ay biglang nagtext sa akin si Joseph. Sa di inaasahang pangyayari, nabura ko sa phonebook ko ang number ni Jan. Gusto ko pa naman siya i-text para kamustahin si Lei. Mukhang kailangan ko tuloy ang tulong ng baby bro ko, kaya tinanong ko sa kanya kung ano ang number ulit ni Jan.

"baby bro, pasuyo nmn. Kunin q no. ni Jan sau. Nabura q kc eh. Sana wag n u mgtampo sa akin. I love u baby!!"

Nasa gate na ako nang biglang nagtext sa akin si Lei.

"kuya. ok lng s kin un. khit anong mngyari, mahal pa rin kita ha! eto no. Niya. 092367755**"

Agad akong nagtext sa kanya para magpasalamat, pagkatapos ay agad na si-nave ko ang number ni Jan. Nagtaka ako noong sine-save ko ang number niya ay ayaw tanggapin ng phone ko dahil laging nagna-"number is already exist". Ibig sabihin meron nang naka-save na number sa phonebook ko. Hinanap ko sa phonebook ko ang number na yun at nagulat ako sa natuklasan ko.

Ang number na binigay sa akin ni Lei ay number pala ng mysteryosong lalaki na nagpapanggap na si Patrick na si-nave ko. Ibig sabihin, si Jan yung nagpapanggap na mysteryosong lalaki na nagte-text sa akin. Ibang number ang ibinigay niya sa akin para siguro hindi ko mahalata na siya ang lalaking laging nagmamanman sa akin. Hindi pa rin ako kumbinsido sa natuklasan ko. Kailangan kong mahuli siya sa aktong siya ang lalaki na nagmamanman sa akin.

Muli kong ni-review ang mga natuklasan ko. Ang tunay na pangalan ni Jan, ang kwintas na nakatago sa t-shirt niya, at ang number niya na kaparehas ng number ng mysteryosong lalaki. Isa na lang ang kukumpleto sa hinala ko, at yun ang maaktuhan ko siya na sumusunod sa akin at ang kwintas ni Patrick na suot niya.

Isang araw pagkatapos, sabado nun. June 12, 2005. Nagbukas ako ng Facebook account dahil na-hacked ang account ko sa Friendster. Hindi ko alam kung sino ang nag-hacked kaya napagpasya kong wag nang mag-sign up sa Friendster dahil palaos na rin ito. Nakita ko nun na nasa friend pending request si Lei. Ibig sabihin, nag-sign up si Lei sa bagong social network na ako lang ang nagturo sa kanya, kaya kaagad kong inaccept ang pending niya. Habang nagta-type ay biglang pumasok sa isip ko ang pangalan ni Patrick. Agad na ti-nayp ko ang pangalan niya sa search area sa itaas ng Facebook at nagulat ako sa resulta. Si Jan nga! At mukhang sa US pa kinuhanan yung profile pic. niya. Tinignan ko ang information niya. Taga Jacksonville, Dallas siya at naninirahan na sa Pilipinas ng ilang buwan lang. Hindi nakalagay ang b-day niya pero kaparehas sila ni Lei ng zodiac sign, Sagittarius.

Marami aking gustong malaman kay Jan. Bakit nasa kanya ang violet notebook na nakapangalan kay Patrick. Bakit magkapangalan sila nung first love ko? At bakit parehas yung number niya sa lalaking mysteryosong nagpapanggap na si Patrick? Talagang isa na lang clue at mapapatunayan ko na ang katotohanan sa likod ng bago kong kaibigan, si Jan.

Lunes nun ng naglilinis kami ng mga kaklase ko sa gilid ng US Embassy para sa NSTP namin, nakita ko na naman ang lalaking nagmamanman sa akin. This time, naka kulay grey na t-shirt na muscle type. Ang ganda ng katawan niya pero, habang tinitignan ko siya ay bigla kong naalala si Jan. Ganyan ang laging sinusuot ni Jan kapag pumapasok siya sa MapĂșa kasama si Lei eh. Nakamanman siya sa akin hanggang sa napansin na rin ni Faith yung lalaki na nakatingin sa akin.

"Jacob, pansin ko, parang kanina ko pa nakikita yung lalaking yun na pinapanood yung ginagawa mo? Wala ka bang planong sitahin siya sa ginagawa niya? Nakakatakot kasi yung tingin niya sa'yo eh, parang papatayin ka niya?!"

"Huwag mo siyang pansinin, mahuhuli ko rin siya pagdating ng araw. Maghintay ka lang."

Hindi ko pinapahalata na naglalakad ako papunta sa harap niya. Napansin yun ni Faith kaya sinita ko siya para wag akong pansinin. Sakto at hindi siya nakatingin, mukhang may ka-text kaya ginamit ko na ang pagkakataon para mahuli ko siya.

Nang nasa harapan na niya ako ay kaagad na tumakbo siya papalayo sa akin. Tumakbo rin ako. Kumaripas ako ng pagtakbo hanggang sa nakapunta na ako sa Museo Pambata at nakalagpas na ng Luneta. Hindi ako sumuko, hanggang sa na-corner ko siya sa gilid ng Luneta.

"Talo na ako!! Sige na!! Susuko na ako!!"

"Eh susuko ka rin pala eh.. Puta!! Pinapahirapan mo pa ako!"

"Aamin na ako!"

Bigla niyang tinangggal ang sumbrero, pagkatapos inayos niya ang buhok niya na parang bagong gising ang style. Pagkatapos ay tinanggal niya ang salamin sa mata at nang natapos ay tumingin siya sa akin.

"Jan?! Anong ginagawa mo dito?!"

Itutuloy..

Read more...

Beautiful Andrew : Chapter 12

Wednesday, December 28, 2011


Hindi alintana ni Andrew ang gutom at pagod sa kakaiyak, ilang beses na niyang pinaulit ulit ang video ni Carl at paulit ulit parin siyang humahagulgol, ang boses ni Carl ang para bang nagaalo sa kanyang paghihirap, ngunit kasabay din nito ay ang bigat ng kanyang kalungkutan sa tuwing napagmamasdan niya ang taong minamahal.

Dapithapon na ng mahimasmasan ng kaunti si Andrew, tumayo at lumabas siya sa kwartong iyon ng may kasiguraduhang mga hakbang. Tila wala sa sariling umakyat sya sa hagdanan at hindi pinapansin ang mga taong bumabati sa kanya, hindi niya ginamit ang elevator dahil sa bawat hakbang paakyat ay tila ba lumalapit siya sa kung nasaan si Carl, na sa bawat tunog ng kanyang mga yabag ay nagbibigay ginhawa sa bigat na kanyang dinadala.

Narating niya ang makipot na bakal na pinto, pinihit niya ang hawakan at dahandahang binuksan, sinalubong siya ng kulay dalandan na sinag ng papalubog na araw, ni hindi siya kumurap ng tumama ito sa kanyang mata, mula sa di si kalayuan ay natanaw niya ang anino ni Nel na nakaupo sa swing sa may gazebo, nakayapos sa kanyang mga tuhod at nakatanaw sa papalubog na araw. 


May mga ibong nagsisipagdapo sa patay na puno na tumatabing sa araw mula sa bintana ng cottage ni Carl, malungkot na napangiti si Andrew at mula sa kawalan ay tila ba narinig niya ang mga tinuran ni Carl “even death has it’s own beauty…that tree, though dead, adds beauty to the sunset, it adds beauty to every goodbyes.” Ngayon lang napagtanto ni Andrew na sa simula palang ay palihim ng ipinaparamdam sa kanya ni Carl ang kalagayan.

Pumasok siya sa cottage, tulad parin ito ng dati… sa bawat sulok nito ay buhay na buhay si Carl, mula sa nakabukas na bintana ay ang pakalat na sinag ng papalubog na araw dahil natatabingan ito ng mga ibon. Natigilan siya ng makita niya sa maliit na mesa sa tapat ng bintana ang isang urn, makinis ang kulay abong marmol na alam niyang naglalaman ng mga abo ni Carl, sa tabi nito ay isang papel na pinatungan isang halamang nasa maliit na paso. Kinuha niya ang papel at doon ay ang sulat kamay ni Nel

He wished to be here to watch the sunset upto the day of his burial.”

Napatanaw siya kay Nel sa labas, hindi parin ito nagbabago ng pwesto, patuloy lang ito na nakatitig sa kawalan, napakagandang pagmasdan ang pagtama ng sikat ng papalubog na araw sa kanyang katawan, halos anino lang niya ang nababanaag niya at ang paligid ng katawan nito ay tila nagiilaw dahil sa tama ng liwanag nito. Napadako muli ang mata niya sa papel na hawak at doon ay napansin niya ang marka ng putik mula sa mga kamay ng nagsulat, kamay ni Nel. Napadako ang mata niya sa maliit na halamang nakapatong sa sulat kanina, may bulaklak itong kulay puti, bagong tanim… basa ang lupa, at bigla siyang natigilan ng mapagtanto niyang iyon ang halaman ni Carl.

“Andrew, when the stone falls…it doesn’t mean that the flower will fall too.” naalala niya ang sinabi ni Nel , ngayon naintindihan niya kung bakit puro putik ang mga kamay nito.

Nanginginig ang mga kamay na hinawakan niya ang puting bulaklak ng halamang iyon, sumilay ang matipid na ngiti ng kanyang maalala ang pagaalaga ni Carl sa halamang ‘yon at ang birong usapang hindi niya nakakalimutan.

“This plant will bloom orange, or perhaps yellow…yes, I like it yellow.”
“Tangek! Adik ka talaga, puti at at violet lang ang kulay ng bulaklak ng halamang yan.”
“Hahaha..I know, but I want this one to bloom in pale yellow, that’s why I think this one is special”
“E ano naman ibig sabihin niyan sayo pag namulaklak nga yan ng dilaw?”
“Sus..tinatanong paba yon? Syempre it means…” tumingin ito sa kanya at ngumiti ng nakakloko “it means you are my Beautiful Andrew” sabay halakhak nito ng matutunog na tawa.
“Tarantado!” ngunit hindi niya din mapigilan ang matawa, “halika na nga, baka lamukin ka pa d’yan.”

…at ang kasunod na usapang kung saan una niyang nakitang naging seryoso ng ganon si Carl.

“Do you believe in miracles?”
“oo naman…bakit ikaw, naniniwala ka?”
“Oo…I do believe in miracles, everyday is a miracle, life is a miracle itself…even you, Beautiful Andrew…you’re a miracle.”
 “Have you found your miracle, Carl?” 
“Probably…Have you seen my miracle?”  “You have miracles, huh? Ano yun aber?” “That’s for you to find out, you’ll know it’s my miracle when you saw it…”

Napangiti si Andrew ng maalala ang kalokohang iyon, nakatitig siya sa mga puting talulot ng halaman.
“It’s white Carl, you lose… does that mean that I am not your Beautiful Andrew?” iginawi niya ang tingin sa marmol na urn, kinakausap si Carl. Wala ng luha sa kanyang mga mata dahil ramdam niya na buhay na buhay si Carl sa lugar na iyon, kahit papano ay naibsan ang lungkot na kanyang nararamdaman kahit alam niyang pansamantala lamang ito.
“You should have been here, para makita mo na hindi ito kailanman magiging kulay dilaw o orange…sabi ko sayo eh, puti ang kulay ng bulaklak nito…p-parang ikaw, hindi kana kailanman babalik”
Sa pagkabigkas sa mga salitang  iyon ay may kung anong bikig sa kanyang lalamunan ang namuo,
“Carl, If you’re here please give me some signs…tell me you’re happy now kung nasaan ka man ngayon, give me signs for me to let you go…” nangingilid na muli ang kanyang mga mata.

Mula sa bintana ay pumasok ang malamyos na ihip ng hangin at dumampi sa kanyang pisngi, napatanaw siya sa labas ng bintana kung saan ay biglang nagsiliparan ang mga ibon mula sa patay na puno, nakita niya si Nel na napalingon sa punong nasa likuran. Napakaganda ng tanawing iyon, nawala ang pagkakatabing ng mga ibon sa sinag ng papalubog na araw, bumaha ang liwanag nito sa kabuuan ng loob ng cottage.

Bumuntung hininga siya at ibinalik ang tingin kay ‘Carl’ at sa halaman…natutop niya ang bibig at namangha sa nakita. Tuluyang bumalong ang mga luha sa kanyang mga mata, sa nanginginig na mga kamay ay binuhat at niyakap niya si ‘Carl’, at ang unang patak ng kanyang luha ay sinalo ng mga talutot ng bulaklak…na sa tama ng sinag ng papalubog na araw ay tumingkad ang kulay nitong… kulay dilaw.

“I’ve seen you’re miracle, Carl…I Love You and I will always be… your Beautiful Andrew.”

oOo
WAKAS

Read more...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

  © Blogger template Brownium by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP