Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 17)

Salamat sa mga patuloy na sumusubaybay ng series na ginawa ko. Ganun din sa mga silent readers na nagbabasa rin ng series ko. Nawa'y kung merong mga GRAMMAR FLAWS kayo na makikita especially this EPISODE, ipagpaumanhin ninyo na lang kasi first time ko lang magsulat.

I want to apologize for the late posting of this episode due of some wedding preparations last week for my one and only Tita who was so dear to me eversince childhood, and hitherto, I want to dedicate this episode for her.. Wish you luck to your wedding last Sunday Tita!! I love you!! :))

Salamat din sa mga:

Kaibigan ko, kaklase ko sa block section ng MBA sa PLM, mga ka-officemate ko na habang tina-type ko ito ay binabasa ng patago ang nobela ko, sa bestfriends ko at mga barkada ko, at higit sa lahat, kay Patrick na siyang naging dahilan para makapagsulat ako ng ganito. (Sino siya?! Well... Secret!! Hehehehe..)

Siyempre, sa mga avid readers na palaging nagko-comment ng nobela ko:

Sina Dada, jac, mArk, mcfrancis, j.v, Erion, coffee prince( number one fan ng novel ko..) Kuya Nitro, mga anonymous readers (mga mentor ko pagdating sa grammar and spelling) Ross ram, Aqua16, Sen Janus(Don't worry, i will post some of my missing parts of my story ASAP, but not now..) dark_ken(fan ako ng novel niya..) jasper.escamillan(nag-iwan pa ng number sa akin, don't worry, I'll text u if I have some spare time Hahaha!!) Ernes_aka_jun, Magno, Jay aka Jcoi, chris018, jayfinap(in-add ako sa account niya at isa sa mga idol ko pagdating sa series) zenki, ogie8906, at si JhayCie. Guys.. Sana nagustuhan ninyo ang story ko!!!

ANY COMMENTS, OPINIONS AND VIOLENT REACTIONS ARE AFFABLY WELCOME!!!

(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

Any commonality to any individual, place, or written works are absolutely COINCIDENTAL.

DISCLAIMER: The author withholds all his prerogatives to the work, and requests that in any use of this material that his rights are purely respected. No part of this story maybe reproduced or transmitted in any form or by any means: replicating, copying, duplicating or otherwise, without the prior consent or permission of the author himself.

To visit my accounts, just get me in track here, AyT?!:

Blog: http://pinnohy.blogspot.?com/
FB: http://www.facebook.com/pINNOHy
TWITTER: @pINNOHy (just follow me and I'll follow you back!!)

---------------------------------------------

Part 17

Sabay kaming pumunta ni mommy at Lei sa simbahan ng Sto. Niño de Tondo. Habang naglalakad ay napansin ko ang mga tambay na umiinom. Parang last na sa mga buhay nila kung uminom ang mga hunghang na mga kababata ko.

"Tagay ka muna, Jay!! Ito naman oh.,. Paskumpasko kaya walang tanggihan ah!!!" sabi ng sa mga tambay sa labas.

"Pano naman akong di tatangi sa inyo eh Pasko naman.. Tsaka isa pa, bihira ko na kayong hindi nakakainuman!!" sagot ko.

Kinuha ko ang maliit na baso sa kanila. Nang tipong iinumin, agad na inagaw ni Lei ang baso ay biglang sumimangot.

"Sige, You just dare me to be angry at you, or else, you'll never see me anymore! Paskong-Pasko, and we're about to attend the mass, not having mingling with them!! " Sagot ni Lei habang nakasimangot na nakaharap sa akin.

Ang cute ni Lei. Para siyang nanay na sumusuway ng anak. Biglang lumaki ang mga mapupungay na mata ng kinakapatid ko. Gusto ko sana siyang halikan sa labi kaso andaming tao sa labas, kaya tinapik ko, gamit ang kanang kamay ang balikat nito.

"Ano ba kayong dalawa diyan, Halika na!! Baka nagsisimula na yung misa, ayaw ko pa namang magpahuli sa misa tulad nito!" Sigaw ni mommy habang nakapamewang sa amin sa malayo.

Sinoli ko ang baso sa kanila at nangakong babawi sa kanila sa bagong taon. Ipinakilala ko sa kanila si Lei at biglang may kumuha ng number ng CP sa kanya. Agad kong tinitigang masama si Lei at hinatak paalis sa mga tambay sa amin. Para kaming mag-jowa kung iisipin. Ngumiti si Lei sabay smack sa left cheek ko ng panakaw.

Magkaholding hands kaming pumunta kay mommy, buti na lang and she's not aware of that. Tumawag ng sasakyan si mommy sabay sakay naming tatlo. Pagdating sa simbahan, sumalubong sa amin ang dami at sangkatutak na mga taong gustong makinig ng misa. pumuwesto kami sa gilid malapit sa tabi ng Plaza Rodriguez at dun nakinig. Panakaw na tinitignan ako ni Lei sabay kuha sa kanang kamay ko. Ngumiti siya sa akin sabay sabing: "MERRY CHRISTMAS, KUYA!! I LOVE YOU!!"

Magkaholding hands kami habang nakikinig ng misa. Napansin kong si mommy ay tutok na tutok sa nagsesermong pari habang kaming dalawa ay malayang nagagawa ang gusto. Maganda ang porma ni Lei. Halos nakataas lahat ng buhok niya gamit ang bench wax na binili niya. Para talagang may kulay ang buhok niya kapag naiilawan pero all natural iyon. Suot pa rin niya ang kulay itim na batman t-shirt na hapit na hapit sa medyo payat nitong katawan. Namumula ang ilong niya. Ang tangos ng ilong niya ang nagbibigay ng paalala sa akin ng comparison ng mukha ni Cheney na hindi ko talaga maalis na isipin. Namumula din yung tenga niya. Siguro dahil sa lamig ng panahon. At higit sa lahat, ang isa sa mga nagustuhan ko kay Lei, ay ang kulay hazel brown niyang mga mata at mapupungay kung titignan mo siya.

Noong kalagitnaan ng pagbibigay ng peace be with you ay hindi ko napansin na nawala si Lei sa tabi ko. Hinanap ko siya at nakita kong nakaluhod pala siya sa amin habang kami ay nakatayo. Mukhang mataimtim siyang magdasal. Dumating ang pagdadasal niya sa puntong bigla siyang lumuha at umiyak. Agad kong hinimas siya sa likod para ipadama sa kanya na nandiyan lang ako sa tabi niya.

"Cheney!! Cheney!! Kaya mo yan!! Wag mo akong iiwan!!" biglang sabi ni Lei habang nagdadasal.

Nagtaka ako at kung bakit niya sinabi iyon. Maganda pa naman ang kundisyon ng katawan ni Cheney at we are standing still in our relationship. Bakit kaya niya sinabi ang mga ganung pananalita? Nang mahimasmasan ay agad kong itinanong sa kanya kung bakit niya sinabi ang mga ganung pananalita.

"Baby bro, anong sabi mo? Why did you uttered Cheney to your prayers? Does she has something that I need to know? Please, tell me!!" sabi ko sa kanya.

"Ah.. Eh.. Hmmm ( sabay tingin ng malayo para makapag-isip ng dahilan.) just because of her condition right now.."

Kulang sa impormasyon ang nakuha ko sa bawat pananalita ni Lei sa akin. Hindi ko mahinuha!! Mahirap i-read between the lines!! Anong meron si Cheney? Bakit napaka discreet niya pagdating sa kalagayan ng GF ko? Anong meron sa kanya? Hay naku!!

"Hindi ko basta pwedeng sabihin sa'yo ang lahat-lahat, Kuya! Malalama't-malalaman mo rin sa takdang panahon." sabi ni Lei.

Gusto kong malaman ang dahilan. Bigla akong kinabahan ng hindi oras! Anong meron kay Cheney na kailangan kong malaman?

Pinalipas ko ang pagda-doubts ko about Cheney. I don't wanna ruin this day ever!! I decided not to think of her coz I don't wanna missed the sermon that was made by our priest. Lumipas ang Christmas Mass na marami akong katanungan na kailangan ng maliwanag na kasagutan.

Lumipas ang Pasko ng napakabilis. Si Lei ay mahirap pa ring basahin ang bawat galaw at kilos siguro dahil nasa kanya ang katotohanan. Mukhang nakakahalata na ang Baby Bro ko!! Samantalang napansin ko na medyo madaling mapagod si Cheney simula nang dumadaing ng hilo nito last Christmas Eve.

-----------------

Bagong Taon at mukhang tatanda na naman kaming lahat!! Ang mga barkada ko ay nagdecide na mag text flood ng message sa CP ng Happy New Year para sumabog din pati yung mga lumang CP na gagamitin nila para dun. Si Cheney ay pumunta sa amin para mag-celebrate ng bagong taon. Si Lei ay hindi pinayagan ng Tita niya dahil may hinihintay siyang tawag mula sa mga magulang sa overseas. Tumawag na kanina si kuya sa amin sabay kinamusta si mommy at daddy. Samantala, pinapasok ko sa loob ng kwarto namin ni kuya si Patrick, ang alaga kong shitsu para hindi ma-stressed sa putukan mamaya.

Sumapit ang alas dose na kayakap ko si Cheney sabay halik sa mga labi ko. Parang iyong time na yun ang pinakamasaya dahil nasolo ko si Cheney. Kasi every New Year ay lagi siyang nasa kanila at hindi lumalabas para abangan ang fireworks every new year. Kinuha ko ang wine glass sabay cheers sa kanya.

"Happy New Year Cakie!!" sabi ko sa kanya habang nakayakap at tumitingin sa Fireworks Display sa labas.

"Those fireworks... Isn't it amazing?! I hope this wouldn't be the last. If I could!!" sabi niya sa akin habang mahigpit niyang kinakapit ang bewang ko sa bewang niya.

"Don't say that, my cakie!! Ano ka ba!! Mahaba pa ang buhay mo!! And I have a feeling that you'll be with me until this coming year that in any moment will start." Sabi ko sa kanya.

"Ok cakie, I will hold that words!! Don't worry, as soon as I am here with you, lagi kitang aalagaan at mamahalin tulad ng pagmamahal mo kay Patrick." Sabi ni Cheney.

"Halika na, let's go inside and celebrate this day with my relatives!!"

Niyaya ko si Cheney sa loob para makisalamuha sa mga pinsan ko, mga pamangkin ko, at even sa mga kuya ko. Sabi nila, sana si Cheney na nga ang makatuluyan ko. Sana kami na daw ang nakatakda!! Niyakap ni Cheney si mommy sabay punta kay daddy at bineso. Samantalang ako, biglang lumapit sa akin si Kuya Jasper, sinundan bago ako na bunso, sabay nag-high five at tinulak gamit ang kamay na pinang-hi five niya sa kanyang dibdib.

"Bro, Happy New Year!! Na-miss din kita ah!! Ang laki mo nah!! The last time I saw you was last 2002 and you were just 13 back then, and you're now in front of me, growing up!!" sabi ni kuya Jasper sa akin.

Si kuya Jasper ang sumunod Kay kuya Kenneth. Mark Jasper ang totoong pangalan niya. 24 years old na siya at kakakasal lang sa asawa nito, si Ate Elaine. Nagtatrabaho siya as Senior Marketing Officer ng Ayala lands sa Makati. Graduate siya ng BS Marketing sa Lyceum of the Philippines University noong second year high school ako. Matalino din siya katulad ko, biruin mo ba naman, ang napangasawa ni Kuya Jasper ay anak ng isang negosyante na may-ari ng isang sikat na whitening soap. Tulad ko, naging bisexual din siya, kaso discreet at walang balak magkanobyo ng lalaki. Sabi daw niya, gusto niyang magkaroon ng anak at para madagdagan ang naghihilo naming angkan. Siga siya kung tutuusin dito noong sa amin pa siya nakatira. Lagi niya kasi akong ipinagtatanggol sa mga kaaway ko, lalo na sa grupo ni Greg, yung nagsisiga-sigaan sa lugar namin.

"Hoy, Jasper, Baka masaktan yang kapatid mo, aba'y kabata-bata pa'y gusto mo nang puruhan ire!!" Sabi ni Ate Elaine.

Si Ate Elaine ang asawa ni Kuya Jasper. 22, maganda siya at maputi. Tulad ng nobya kong si Cheney. Lumaki siyang nasa kanya na ang lahat. Looks, Brains and even Talents! Naging contestant siya ng MTV( Masayang Tanghali, Bayan ng Channel 2, katapat ng Eat Bulaga dati) sa Calendar Girl at siya ang nanalong first placer. Taga- Batangas siya ( specifically, in Tanauan) at hindi siya marunong mag-ingles tulad naming magkakapatid. Siya ang isa sa tagapagmana ng isa sa mga sikat na whitening soap ngayon at Senior Marketing Staff naman siya doon sa kumpanya nila.

Masaya ako dahil last 2002 lang sila nakapag-bagong taon sa amin. Bago pa lang sila noon, at ngayon ay kasal na sila.

Tinawag ako ni Cheney para asikasuhin ang mga magulang ko. Maganda si Cheney ngayong gabi. Parang artista! Bumagay sa kanya ang kulay pula niyang T-shirt at fitted na maong, na simpleng-simple para sa kanya.

"Sana maging katulad ako ni kuya Jasper, Sana makapag-asawa ako nakatulad niya, and I hope it might be you!!" sabi ko sa kanya.

Hindi siya sumagot sa sinabi ko. Agad siyang pumunta kay Ate Elaine at nakipagkwentuhan siya dito, samantala, pinuntahan ako ni Kuya Jasper sabay bigay sa akin ng isang Colt 45 na beer.

"Is she the luckiest girl you wanna marry?" sabi niya sa akin habang nakatingin kay Cheney.

"Well, definitely!! She is.. You know what, kuya, I owe all my life to her. I was loved by someone from the past, and you know, he just leaved me with no formal goodbyes. Siya ang nagturo sa akin to stand still with my emotions and mostly, she has taught me how to move on with my past and to live with her as my present."

"Well bro, very good!! I like your spirit! I just then, realized how much you love Cheney over Patrick!! I hope this wouldn't change time after time!!"

"Thanks, kuya!!"

Biglang may tumawag sa CP ko at nag-missed call pala si Lei. Nagulat din ako dahil umabot sa 167 text messages ang na-recieve ko. Hindi ko alam kung matataranta ako o itatapon ang CP ko!! Totoo nga ang sinabi sa akin ng mga loko-loko kong mga kaibigan na magpapasabog sila ng CP! Grabeh!!

Nang lumipas ang isang oras pagkatapos ng New Year ay agad nagpaalam si Cheney sa akin dahil biglang sumakit ang ulo nito. Inihatid ko siya sa kanila na nakapasan sa likod ko tulad ng mga koreanovela na napapanood ko sa TV. Agad niya akong hinalikan sa lips pagkatapos kong ginawa iyon sa kanya.

"Magpagaling ka ah!! Napapansin ko na medyo nanghihina ka at nahihilo one of these days ah? Baka buntis ka?!" sabi ko na pabiro kay Cheney habang naglalakad pasan siya sa likod.

"Hello!! Kung buntis ako eh.. Dapat sinabi ko na sa mga magulang at kapatid mo noh?!! Para isahang announcement na lang!!" sabi niya sa akin habang nakatingin siya sa harapan ko.

"Ikaw naman, hindi ka na mabiro!! Basta, magpahinga ka ng maigi ah!! I love you, cakie!!"

Inihatid ko si Cheney sa kanila ng pagod na pagod. Ikaw ba naman ang magpasan eh, Hindi ka kaagad mabibigatan sa kanya?! Well anyways, iyon ang istorya ng Christmas at New Year na memorable sa akin. I spent my Christmas with Lei and New Year naman with Cheney.

----------------

Pangalawang linggo ng January, 2005. Apat na linggo bago ang much awaited JS prom, agad akong nagising dahil sa alarm ko sa CP ko, mag-aalas 5:30 na ng umaga. Agad akong bumangon para gisingin si mommy para magready na rin para sa family business namin. Medyo inaantok pa ako. Nagtext sa akin si Lei at mukhang napuyat na naman dahil sa kakabantay kay Tiffany na mukahng may sakit. Male-late daw siya.

Bumangon ako at nag-unat. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin sa gitna ng aming kwarto malapit sa pintuan palabas. Tayo-tayo ang buhok ko. Parang style na buhok ni Lei. Kaso angat siya sa akin dahil me kulay ang buhok nito na kulay reddish-brown na itim. All natural iyon at siya lang ang kakilala ko na nagpo-possessed ng ganung buhok!

Pagkabukas ko ng bintana sa labas ng kwarto ay biglang nanuot sa buong katawan ko ang lamig na dulot ng winter season sa ibang bansa. Bigla akong nag-chill kaya nagdecide na lang ako na isarang muli ang bintana.

"Mom, Kamusta ang business natin? Medyo malakas ba?"

Iyan ang unang tanong ko kay mommy habang nagluluto ng aming kakainin sa almusal na iyon.

"Buti naman anak at nagkaroon ka ng idea para tanungin sa akin iyan. (Sabay tingin sa akin habang ngluluto habang dinuduro ang syanse sa akin) kunsabagay, kapag nagretired na ako ay ikaw na ang magmamanage ng water station natin.(Balik sa ginagawa) Well as if now, ok pa naman.."

"Well, nagkaroon lang ako ng concern kasi nung last time na nagkuwento sa akin si kuya Elmer about our business he just told me na medyo nagkakaroon daw ng problema,(Sabay higop ng kape ng bahagya.)."

"Oo nga anak, medyo bumaba ang sales natin, pero expect ko naman iyon kasi hindi pa panahon ng paglago ng sales, maybe this time, after January, baka tumabo tayo." sabi ni mommy habang nagluluto ng pagkain.

Pagkalipas ng limang minuto ay natapos magluto si mommy. Longganisa at scrambled-egg na hinaliuan ng kamatis at sibuyas. Naglagay ako ng sawsawan sa gilid ng pinggan namin ni mommy at sabay kumain. Sa kalagitnaan ng pagkakain namin ay biglang dumating si Patrick, yung shitsu na ibinigay sa akin ni Cheney last 16th birthday ko. Agad kong hinimas ang balahibo nito at agad na inutusang bumalik sa kwarto at hindi naman niya akong binigong sundin ako.

"Si Cheney, Kamusta kayo? Balita ko medyo nagiging masakitin siya this past two weeks ah?!" tanong ni mommy sa akin habang kumakain.

"Oo nga mommy eh, ayaw daw niya na tino-tolerate ko siya. Kaya daw niyang pumasok sa school kahit na lagi siyang nahihilo."

"Naku, kailangang magpa-check up siya para malaman ang findings kung bakit siya nagiging ganun. Teka iho, (sabay tingin sa mga mata ko ng diretso.) May nangyari ba sa inyo ni Cheney last Christmas or New Year?! Ikaw ah?! You have a lot of explanations today!!"

"Mom, stop being so paranoid!! Walang nangyari sa amin ni Cheney last holiday occasions."

Bigla akong nabilaukan nang biglang sinabi sa akin ni mommy. Buti na lang at may kape sa gilid ng pinggan ko kaya medyo nahimasmasan ako ng kaunti. Well actually, wala naman talagang nangyari sa amin ni Cheney. In fact, ayaw na ayaw niya na mag-sex kami this past months dahil sa hilo na dinadaing niya.

Natapos kaming kumain na bigla akong tinawag ni Cheney sa labas. Niyaya niya akong sumabay sa kanya dahil baka mag-collapse siya habang papunta sa school. Tapos na siya. Pinaupo ko muna siyang sandali at niyayang kumain ng almusal pero tinanggihan niya iyon. Hinalikan ko siya sa labi at sabay akong nagtungo sa CR para maligo. Makalipas ang ilang minuto ay natapos ako. Agad akong tinanong ni Cheney tungkol sa sulat sa ilalim ng lamesita namin sa gitna ng sofa.

"Cakie, I had noticed this letter under here and I supposed you had never tried to open it." Sabi ni Cheney habang hawak-hawak niya ang sulat na sa tingin ko ay last Christmas pa na envelope.

"Oh, geez!! I forgot!! I have done a lot of important things to accomplished this past months at nawala sa isip ko na basahin yun. Baka mamaya sa school, babasahin ko."

Ibinigay ni Cheney ang letter sa akin. Agad kong sinama iyon patungo sa taas at agad na sinilid sa bag-pack ko. Kinuha ko ang uniform ko na nakasampay sa itaas at isinuot sa katawan ko. Kinuha ko ang Lacoste-booster for men na binili sa akin ni kuya Kenneth noong nasa Dubai siya, at sabay spray ko sa katawan ko. Amoy na amoy sa mula sa itaas ang pabangong nagbabalik sa akin sa nakaraan namin ni Patrick. Pagkatapos niyon ay nagpulbos ako at sinabayan ko na hilamusan ang mukha nang dahan-dahan para kumalat sa buong mukha ko ang pulbos. Nang tumingin ako sa salamin at na-satisfy sa mga nakita ko ay agad kong kinuha ang bag-pack sabay baba sa kinaroroonan ni Cheney.

Itutuloy....

Read more...

The Best Thing I Ever Had - Season 3 Episode 10

Author's Note: I would like to thank all the people who supported this story..Maraming maraming salamat po sa lahat ng tumangkilik nitong akda ko simula pa nung una..Nakakatuwa kasi I never thought na maraming magbabasa nitong story kong ito, coming from a sixteen year old amature writer..Hindi niyo po alam kung gaano ako kathankful at kung gaano niyo po ako napapasaya sa mga comments niyo..Thank you thank you po talaga sobra!!! I love u all!!! mwah!!!


I would like to thank the following :
Jack , zenki ,Mars ,kushu, Jayfinpa, mj, wastedpup, Roan, Rue, russ , MArc , R3b3L^+ion , jm , dada ,  Darkboy13 , jm ,Ace , mhei , jojie (and ur friend hehe) , royvan24 , mc , warren , patrick , Icy , Jasper Paulito , Mark Gonzales , superman , kenji , -SLUSHE_LOVE- , -jj- , -RL , John143 , Jaceph Elric , mcfrancis , eman_cruz , xndr , allan , joed , alejandro, senn. At sa lahat ng anonymous and silent readers ng MSOB and LOL. :)
Siyempre I would like to thank my kuyas : 
kuya Jam, kuya Daren, kuya kenken, kuya Win, kuya jamespot, kuya Liger, kuya Lance , kuya Harvey, kuya kambal ko , kuya dendenpot , kuya kenji , kuya jennor , kuya Jeffrey, kuya jm, kuya Vince(love u!).
salamat din sa mga bestfriends kong sina Coleen and Macky! Thanks girls! Love ya! :D
And lastly, I would like to thank the 2 persons who made all of this possible, kuya mike and kuya jayson

sa mga ndi ko po nabati, maraming salamat po and mwah!!! :D

anyway, eto na po ang finale!! enjoy reading!

Episode 10 - Everyone is Meant to Say Goodbye - The Finale

SAM WILSON

“I’m Sav..your other twin brother..” sabi ng lalaking nasa harap ko na kamukhang kamukha ko.

“Ano?! Kakambal din kita? I thought dalawa lang kami ni Sai,..” sabi ko…Bakit hindi nila ako pinakilala sa kanya??

“Matagal na tayong magkakilala..” sagot naman niya.

Teka, coincidence lang ba ito? Bakit niya nasagot yung tanong ko? Eh nasa isip ko lang naman yung tanong ko?

“Dahil nababasa ko yung iniisip mo Sam..” sagot ulit niya,.

Biglang nanlaki ang mga mata ko.. “This is so creepy…”

“Wala pa yan,..meron pang mas creepy jan..” sabi niya ng nakangiti,.

Sh*t ano ba to?? Bakit ganito…natatakot na ko…Boses? Boses? Asan ka?

Pero walang sumagot na boses..sa halip, si Sav ang sumagot.

“Nandito ako..sa harap mo Sam..” sabi niya.

“Ano??” nagtatakang tanong ko.

“Hindi mo ba nakikilala ang boses ko?” sabi niya.

Nagi-isip ako.. Pamilyar nga ang boses niya, pero hindi ko lang matandaan kung saan ko narinig..

Nagbuntong hininga siya.. “Ano ba teh?! Nakakaloka ka huh! Chuchugiin na kita jan eh!”

Nagulat ako sa narinig ko.. “Ikaw?!” sabi ko.

“Tumpak teh! Ang slow mo huh! Kung hindi pa ko magsalita ng ganito hindi mo ko makikilala!” sabi niya.

“Ikaw yung boses sa utak ko…pero…pero paano?”

“Okay, ieexplain ko sayo..Halika.” yaya niya sa akin..

Inabot niya ang kamay niya sa akin, hinawakan ko naman ito.. Pagkatapos ay bigla na lang nagliwanag ang paligid. Nasilaw ako sa liwanag kaya tinakpan ko ang mga mata ko, ng mawala ang liwanag, nakita ko na lang na nag-iba ang paligid..nasa ospital kami..nakatayo kami sa tapat ng nursery..May tatlong bata na nasa loob..

“Si Sai yan..” Turo niya sa isang malusog na bata.

“Ako yan..” turo naman niya sa baby sa gitna na may iba’t ibang apparatus na nakakabit sa katawan.

“Ako tong huli?…” tanong ko..sabay turo sa isa pang baby na katulad ng nauna, ay may mga apparatus din na nakakabit sa katawan..

“Oo Sam..ikaw yan..” sagot niya.. “Parehas tayong mahina ang puso nung pinanganak tayo..Si Sai lang ang malusog at maayos nung pinanganak..”

Napatitig lang ako sa 2 baby..Nakakawa nga silang tingnan..Maya maya, biglang dumating si Papa..Nakatingin siya sa mga baby..tahimik lang siya, maya maya’y nag-umpisa nang pumatak ang kanyang mga luha..Habang nakikita ko si papa na umiiyak, parang gusto ko siyang yakapin..

“Papa..” sabi ng isang bata na lumapit kay papa.

“Si kuya ken…” sabi ko.. Nasa apat o limang taon pa lamang siya noon..Nakilala ko siya kaagad dahil hindi nagbago ang ichura niya, lumiit lang, tapos mas cute..

Binuhat siya ni papa.. “Look Kenny, these are your little brothers, Sai, Sav, and Sam..” sabi ni papa sabay turo sa aming tatlo..

“Sam!!” sabi ni kuya Ken..

Parang nanlambot yung puso ko..Ewan ko..kasi pangalan ko yung binanggit niya..Naiyak ako..

“Baby pa lang tayo, mahal ka na talaga ni kuya Ken..” sabi ni Sav.

Hindi na ko nakasagot..nakatitig lang ako kila papa at nakangiti habang pumapatak ang aking mga luha..

“Papa, what’s that?” tanong ni kuya sabay turo sa mga tubong nakakabit sa aming katawan..ang cute ng boses niya..

“Uhhm..those things are tubes connected to your brothers’ body to help them breathe..” sagot ni papa.

“hmmm?” sabi ni kuya ken na mukhang litong-lito, mukhang hindi niya naintindihan ang sinabi ni papa..

Natawa na lang si papa at niyakap siya ng mahigpit..

“Can I hug Sam?” tanong ni kuya Ken, na lalo naman nagpaiyak sakin..

“Iyakin ka talaga.” Singit ni Sav.

“Alam mo ikaw, panira ka talaga ng moment!” sumbat ko sa kanya.

“Oh sorry na po..” sabi niya.

“Yes you can hug Sam..You can hug him after he get out of the hospital.” Sabi ni papa ng nakangiti.

“Yehey!” sabi ni kuya Ken..

Nasa ganoon akong pagtitig sa mag-ama ng biglang nagsalita ulit si Sav.

“Namatay ako noong baby pa tayo..Nabuhay ka..nung namatay ako, naging mabuti ang kalagayan mo..mahirap mang paniwalaan,..pero nagsakripisyo  ako para mabuhay ka..dahil gusto kitang mabuhay..ikaw ang bunso namin Sam..sa ating magkakapatid, ikaw ang pinakapinahahalagahan naming lahat..kaya hindi rin ako nagsisisi sa ginawa ko..” pagsasalaysay ni Sav.

Napatitig ako kay Sav..niyakap ko siya ng mahigpit at nag-iiyak sa kanya.. “Thank you Sav..thank you..kuya..”

“Anu ba yan! Ang drama mo! Pati ako naiiyak sayo eh..” sabi niya..

Natawa naman ako sa sinabi niya.. “Utang ko pala sa’yo ang buhay ko..”

“Naku, wag mo na isipin yun..ginawa ko lang kung ano ang dapat..kung hindi ko ginaw ayun, marahil parehas tayong namatay,.” Sabi niya.

“So paano ka naging boses sa utak ko?” tanong ko.

“Nung mamatay ako, hindi talaga ako tuluyang namatay, kasi, kaya ka nabuhay, sumanib ako sa’yo..” sabi niya.

“Ha? Ang gulo naman..” sabi ko sabay punas sa mga luha ko.

“Diba nga mumu na ako dahil nga tigok na ko, para mabuhay ka, pumasok ako sa body mo. Basta! Mahirap iexplain!” sabi niya.

“Hmmm..sa tingin ko mejo gets ko na..” sagot ko.

“Kaya ako’y ikaw,..at ikaw ay ako..” sabi niya.

“Pelikula lang teh?”

“Gaga! Tumigil ka nga! Seryoso ko no!”

“okay.”

Natahimik kaming dalawa..

“Teh, wag kang masyadong seryoso, di bagay sau, nagmumuka kang lesbiana!” bulong ko.

Binatukan niya ako.. “Uuum!! Lesbiana pala huh! Gusto mong bawiin ko buhay mo?! Halika na nga!”

Tumawa na lang ako..Nagliwanag muli ang buong paligid at bumalik na kami sa sementeryo kanina..

“Teka, patay na ba ko?” tanong ko..Kasi, kanina pa kami magkasama tapos ngayon ko lang naalala kung anong nangyari.

“Hindi pa..Buhay ka pa..” sabi niya.

“Kung buhay pa ko, bakit ako nandito?” tanong ko..

“Nandito ka, para papiliin..”

“Papiliin? Papiliin saan?”

“Aalis na kasi ako sa katawan mo..kailangan ko nang pumunta sa langit..” sabi niya.

“Sa langit ka pupunta teh?” sarcastic na tanong ko sa kanya.

Nakatanggap ulit ako ng isang matinding batok.. “Ummm!! Pasalamat ka magkapatid tayo! Kung hindi, naku!!”

Napatawa na lang ako..“So what does that have to do with me?” tanong ko.

“Ikaw ang shunga mo talaga..okay, diba nga parte ako ng katawan mo, so pag umalis ako jan, magiging mahina na yung katawan mo, pwede kang mamatay..”sabi niya.

“Teka, mamatay ako??”

“Oo nga! Paulit-ulit? Parrot teh? O unli lang?”

Napatulala lang ako..

“Pero wait lang..pwede ka pa rin namang mabuhay,..kaya lang may kundisyon..” sabi niya.

SAI WILSON

Ng imulat ko ang mga mata ko, nakita ko ang sarili ko sa isang lugar na kung saan ay puti ang buong kapaligiran.. Wala kang maaaninag na bagay, siguro nga’y walang kahit anong bagay na narito. Lumingon lingon ako sa aking paligid..

“Nasaan ako?” tanong ko sa sarili ko..

Paglingon ko sa likod ko, nakita kong may isang lalaking nakatayo, nakatalikod siya..

Teka, parang kilala kita..

“Sam?” tanong ko sa lalaking nakatalikod..Hinawakan ko ang balikat niya at iniharap siya sa akin..nakapikit siya’t umiiyak..

“Sam!” sabay yakap ko sa kanya.. “I’m sorry Sam…hindi ko sinasadya.. I’m sorry..” nag-umpisa na ring pumatak ang aking mga luha..

Umiiyak siya ngunit ako’y nagulat ng bigla niya akong itulak palayo sa kanya.

“You killed me Sai!” sabi ni Sam. Punung-puno ng galit ang kanyang mga mata habang pumapatak ang kanyang mga luha.. noon ko po lang siya nakitang magalit ng ganoon katindi.. “You killed me!!”

“No Sam..hindi ko sinasadyang masaktan ka..please forgive me..” pagmamakaawa ko sa kanya.

Lumapit siya bigla sa akin at sinakal ako..

“Sam, I can’t breathe!” sinubukan kong tanggalin ang kamay niya ngunit masyado siyang malakas..parang hindi si Sam ang nasa harap ko..

“You’re gonna pay Sai!!!”

Nagising akong niyuyugyog ako ng isang tao.. “Sai! Sai!”

Pagbukas ng mga mata ko, nakita ko si Harvey na nakahawak sa magkabila kong balikat. Kaagad ko siyang niyakap ng mahigpit.. “I’m sorry…I’m sorry…I didn’t mean to..I’m sorry..” at humagulgol ako sa kanya.

Niyakap naman ako ni Harvey.. Tumingin ako sa kanya.. “I’m sorry Harvey..I’m really sorry..”

Pinunasan niya ang mga luha ko at nginitian niya ako.

“Hindi ka galit sa akin?” tanong ko.

“Magalit man ako sa sa’yo ngayon, wala ring saysay kung mag-aaway pa tayo, sa ngayon, kailangan tayo ni Sam..” sagot naman niya..

Medyo gumaan naman ang loob ko sa sinabi niya kahit na alam kong may galit pa rin siya sa akin.. “I’m really sorry Harvey..sa lahat ng ginawa ko…I’m sorry..”

“Bakit mo ba kasi nagawa yun? Wala namang ginagawa sa’yong masama si Sam eh..” sabi niya.

Napayuko ako..

“Nagseselos ka ba?” tanong niya. Inangat niya ang mukha ko.

Tumango ako sa kanya.

“Hindi mo kailangan magselos, sa binibigay na atensyon ng mga tao sa kakambal mo Sai..ilang years niyo siyang hindi nakasama..siyempre gusting mag-catch up ang pamilya mo sa mga oras na hindi nila nakasama si Sam..Hindi yun rin naman ang gusto mo noon pa? Ang makita na ulit ang kakambal mo? Pero bakit mo ginawa to?”

“Kaya nga nag-sisisi na ko Harvey..Mali ako..Naging masama ako kay Sam..hindi naman siya ang may kasalanan ng lahat ng to..Pero siya pa rin ang sinisi ko..Kaya gusto kong manghingi ng tawad sa kanya..at itama ang lahat ng mali ko..sa kanya..at sa iyo na rin..”

Niyakap niya ako..

“Does this mean na okay na tayo?” tanong ko.

“Oo..Just don’t this again..Please??”

Tumango ako.. “Thank you..”

Pumunta kami ni Harvey sa tapat ng kwarto ni Sai..nasa ICU pa rin siya..unstable pa rin siya..Sa labas ng kwarto ni Sam, naroon sina mama, papa, at sina kuya. Nilapitan ko si mama..

“Mama I’m sorry…”

“No anak…I’m sorry..” at pumatak ang luha ni mama.. “Dahil sakin kaya ka nagkaganito..”

“No ma, it’s my fault..I’m sorry..”

“Shh…ako ang may kasalanan..kung hindi ko lang siguro ipinikit ang mata ko, sana nakita kita..kung hindi ko sana hinayaang mabuhay ako sa nakaraan, hindi ka siguro magagalit kay Sam..I’m sorry anak ko..” at niyakap ako ni mama. “I missed my son..”

“I love you ma..” habang umiiyak kaming magkayakap.

“I love you too anak..” at yumakap na rin sa amin si papa at sina kuya..

Gumaan ang loob ko dahil dito..Pero hindi pa rin tapos ang lahat.. Sabi nina mama, Sam had fractures on his legs and arms,tapos nag-internal bleeding pa raw siya dahil sa pagkakabagok ng ulo niya..Hindi ko mapigilang hindi mapaluha habang tinitingnan ko siya..may benda ang ulo niya..pati na rin ang braso niya..Habang tinititigan ko siya, mas nagi-guilty ako sa ginawa ko..

Dapat hindi kosa kanya ibinunton ang galit ko..wala siyang kasalanan.. Lord..iligtas niyo po ang kakambal ko..please..

SAM WILSON

“Kundisyon?” tanong ko.

“Oo..”

“Ano?” tanong ko.

“Mabubuhay ka, pero…pero…”

“Pero????” lumapit ako sa kanya.

“Atat lang teh?” sabi niya.

Binatukan ko siya.. “Umm!! Just go straight to the point!”

“Pero mawawala ang ala-ala mo!” sigaw niya sakin.

“Galit ka?!”

“Hindi, nagpapaliwanag lang..” sabi naman niya.

Napatahimik ako…Nun ko lang narealize na dapat pala nashock ako sa narinig ko..o kaya naman eh, nalungkot..ito kasing si Sav eh, panira talaga.

“Aba at ako pa ang panira huh?” singit niya.

Ayy oo nga pala naririnig niya ang mga sinasabi ko sa utak ko..tanga ko talaga..

“Tanga ka talaga!” sabi niya sabay tawa.

Nakatikim siya ulit ng isang batok.. “Umm!”

“Aray ha, nakakailan ka na!”

“Pwede ba tumahimik ka muna just for once?”

At hindi na siya nagsalita..tumalikod muna ako sa kanya at naupo..tumingin sa malayo,.Mga ilang segundo rin ang nakalipas bago ko maclear-out ang isip ko..

Gusto ko pa rin namang mabuhay…pero mawawala lahat ng ala-ala ko..para na rin akong namatay nun..so dapat ba piliin ko na lang mamatay at sumama sa kanya sa langit? O pipiliin kong magstay na lang sa lupa, at harapin ang kung ano mang mangyayari sa akin doon? Mahihirapan ako..since nga mawawala na lahat ng ala-ala k..and what’s worst is, it’s permanent..wala nang way para maibalik ko lahat ang ala-ala ko..so magsstart na naman ako ng panibagong buhay ko? Sayang naman ang mga masasayang ala-ala diba? Eh kung mamatay na ko, madadala ko lahat ng ala-alang iyon sa kabilang buhay..yun nga lang, malulungkot silang lahat kapag nawala ako..mamimiss ko silang lahat…pero kung mabubuhay naman ako, para na rin akong nawala..nandun nga ang katawan ko, wala naman ang sarili ko…yung totoong ako.. hay..bakit ba kailangan ko pang pagdaanan toh?? Arrgghhhh..

Nasa ganoon akong pag-iisip ng biglang sumingit si Sav.

“Oh ano? Nakapagdecide ka na ba?”

“Mukha ba kong nakapagdecide na? Kita mong isip ako ng isip dito eh!”

“Sorry naman!”

Biglang sumagi sa isip ko si Van.. Ano na kaya ang ginagawa niya ngayon?galit pa kaya siya sa akin??

VAN ROMERO

“Sam please answer the phone…please…”  Ilang beses kong tinatawagan si Sam pero hindi siya sumasagot..

Ang tanga tanga ko kasi! Bakit hindi ko napansin kaagad na hindi siya yung nasa picture? Bakit hindi ko siya pinaniwalaan? Anong klase akong boyfriend!! Arrgggg!! Wala kang kwenta Van!!Wala kang kwenta!!!

Nasa ganoon akong sitwasyon ng biglang mag-ring ang phone ko..

“Hello?”

“Van!” parang pamilyar ang boses niya.

“Harvey?” tanong ko.

“Ako nga.. Did you know about what happened?”

“Oo, alam ko na.kasama mob a si Sam ngayon? I want to apologize to him..” sabi ko..

“Sam’s in the hospital!”

“Ano?!” gulat na tanong ko.. “Anong nangyari sa kanya?!”

“He fell off the stairs..Pumunta ka na lang dito sa ospital.” Sabi ni Harvey.

Sinabi na sakin ni Harvey ang ospital kung saan dinala si Sam at kaagad akong nagpunta roon..Ilang oras rin ang biyahe..Pero ang nasa isip ko lang, ang makarating kaagad kay Sam..Pagkadating ko sa ospital, nakita ko kaagad si Harvey na naghihintay sa akin sa lobby ng ospital.

“Van! Buti naman nandito ka na..” Bati sa akin ni Harvey

“Asan siya?” tanong ko.

“Halika, sumunod ka sa akin.”

At sinundan ko agad si Harvey.. Nakailang ikot rin kami at narrating na namin ang kwarto niya.. nasa ICU pa rin siya..pero makikita mo siya mula sa malaking bintana ng kwarto..nasa labas naman lahat ang pamilya niya..

Hindi ko maiwasang maluha sa aking nakita..nagsimula na akong umiyak at naramdaman ko na lang na may tumapik sa likod ko.. Si kuya Ken..

Ibinigay niya sa akin ang singsing na ibinigay ko kay Sam noon..

Sa pagkakakita sa singsing, lalo akong napahagulgol..Kinuha ko ito at tinitigan..hinalikan ko ang singsing..

Bunso ko…wag kang susuko…nandito lang ang kuya…please bunso..wag mo kong iiwan..mahal na mahal kita…

SAM WILSON

“Ano na?” tanong ni Sav.

“Sandali lang!” sagot ko naman.

“Aba! Anong petsa na teh?!”

“Atat ka naman! Sa tingin mo ba madali para sa akin to ha?!”

Natahimik naman siya..

Nag-isip muli ako…makalipas ang ilang minuto..

“Nakapag desisyon na ko..” sagot ko..

SAI WILSON

Pumunta kaming lahat sa chapel ng ospital para doo’y magdasal..Naiwan si Van kay Sam..alam kong may kasalanan pa ko kay Van.. At nagsorry naman ako sa kanya..hindi niya ako sinagot ngunit inintindi ko na lang siya…sana lang ay mapatawad nila ako ni Sam..

Habang nakaluhod ako sa chapel,.

Lord..alam ko pong marami akong naging kasalanan..sa inyo, sa pamilya ko, sa ibang tao..at lalo nap o sa kapatid ko…sa kakambal ko…sa sarili kong kadugo..Patawarin ninyo po ako...Hindi ko po sinasadyang masaktan si Sam..Hindi ko po sinasadya..I’m not religious..pero sabi nila pag humiling ako sa iyo, ibibigay mo..kakapalan ko na po ang mukha ko..Isa lang naman po ang hinihiling ko..Please let my brother live..please…wag niyo po kunin si Sam sa amin.. Mahal na mahal po namin siya..please Lord..nagmamakaawa po ako sa inyo…Wag niyo po siyang kunin..

Umiiyak ako habang nagdadasal.

VAN ROMERO

Pumasok ako sa loob ng kwarto ni Sam..nakasuot ng mga damit na parang sa mga doctor kapag nag-ssurgery..Nilapitan ko si Sam..hinawakan ko ang kaliwang kamay niya at idinikit ito sa pisngi ko..

“Bunso…si kuya to…” habang tumutulo ang luha ko.. “Kung naririnig mo man ako ngayon,..I’m sorry.. I’m sorry kasi hindi kita pinaniwalaan..I’m sorry kung hindi ako nagtiwala sa’yo..I’m sorry bunso ko..sana mapatawad mo pa si kuya..”

Ngunit wala siyang kahit anong response.

“Bunso ko…wag kang susuko…wag kang bibitiw…wag mo kong iiwan..please…mahal na mahal kita bunso ko…mahal na mahal kita…”

Umiiyak ako doon ng mag-umpisang humingang malalim si Sam..Bigla akong nabahala.

“Sam!”

Tinignan ko yung machine kung saan makikita mo ang heartbeat niya. Mabilis ang tibok ng puso niya, pagkatapos ng ilang segundo’y nagging straight yung line..wala na siyang heartbeat..

“Sam! Sam! NO! Sam!”

Tumawag kaagad ako ng doctor..kaagad namang dumating ang mga doctor…dumating rin ang mga Wilson..

“What’s happening? Sam! Sam!” sigaw ng mama ni Sam.

Nakatingin lang kaming lahat,.lahat ay umiiyak..

Sam please…don’t leave me…please…

Ngunit hindi siya nabuhay…Tumigil na ang doctor..tumingin siya sa amin at umiling..

“Time of death, 3pm.” Sabi ng doctor..

“Sam!!!” sigaw ng mama ni Sam..

“bunso ko!” sigaw ko naman..

Kaagad akong lumapit sa kanya..

“Bunso!! Bakit mo ko iniwan?! Bakit?!!” habang umiiyak ako sa tabi niya..

Umiiyak rin ang mga Wilson..

Biglang lumabas ang mama ni Sai..sinundan naman siya ng asawa nito at ni Sai..

Nilapitan ako ni Ken at hinimas ang likod ko..

“Akala ko ba mahal mo ko?! Bakit mo ko iniwan?! Bunso!!!” humahagulgol pa rin ako habang nakahawak sa kamay niya..

Nasa kalagitnaan kami ng iyakan..ng nagulat kami ng biglang umubo si Sam na parang nasamid at umangat ang ulo nito..Kaagad siyang humigop ng hangin at bumukas ang kanyang mga mata..

“Sam!!!” sabay sabay naming sigaw nina Max at Ken.

SAM WILSON

Para akong nalunod ng magising ako..Pagbukas ko ng mata ko, nakita ko kaagad ang kisame ng isang kwarto..naramdaman kong may mga nakahawak sa akin..pagtingin ko, nakita ko ang mga kuya ko na nakangiti ngunit may luha sa kanilang mga mata, at si Van..

Teka, bakit natatandaan ko pa rin sila? Sav? Sav??

Hiniling ko sa Diyos na huwag na lang kunin ang ala-ala mo..Para na rin hindi ka mahirapan..kapalit na rin ito ng oras na nagkasama tayo..

Thanks Sav…thank you! I love you!

I love you too bunso…pakabait ka ha? Alagaan mo ang sarili mo..pangalawang buhay mo na ito, kaya ingatan mo..

Paano ka?

Aalis na ko..Kaya mo na naman ang sarili mo…

Thank you talaga! Iniligtas mo nanaman ako…Utang ko talaga sa’yo lahat, simula pa nung baby pa tayo..hindi ko alam kung paano ako makakapagpasalamat sa’yo..

Wag mo nang intindihin yun..basta alagaan mo na lang ang sarili mo at ang mama..

Opo..kuya..

Paalam na bunso ko..

Paalam kuya..i love you!

Mahal din kita bunso…mahal na mahal..

Naluha ako sa pag-alis ni Sav...

Napakabait niya,..simula pa nung baby pa kami, isinakripisyo niya ang sarili niya para sa akin..pagkatapos ngayon, hiniling pa niya na wag na lang mawala ang ala-ala ko..Ang bait talaga niya..nakakainis man siya minsan, malambot pa rin talaga ang puso niya..Kungdi dahil sa kanya, wala ako dito ngayon..

Tumingin ako kay Van.. “Kuya..”

Kaagad niya akong niyakap..“Bunso ko!!” ang higpit ng yakap niya.

“Max! Call mama and papa!” sabi ni kuya Ken..

Humarap sa akin si Van at hinawakan ang magkabila kong pisngi..hinalikan niya ako sa noo.. “bunso ko…”

Nginitian ko siya..

Sunod naman akong niyakap ni kuya Ken.. Maya-maya’y dumating na sina mama kasama ng mga doctor.. gulat ang mga mukha nilang lahat.

“It’s a miracle!” sabi ng doctor… “Paanong??” taking taka ang doctor.

“Anak!!” kaagad akong niyakap ng mga magulang ko..

“Ma..Pa..”

Pagkatapos ay sinuri ako ng doctor… “This is unbelievable...” hindi pa rin makapaniwala ang doctor.. “Paano kang nabuhay? You just died!”

Natawa naman ako sa reaksyon ng doctor.

It’s a long story..

Lumipas ang mga araw at unti unting gumaling ang mga sugat na natamo ko.. Himala ring naghilom at gumaling ang mga nabali kong buto..sa loob ko, marahil ay gawa rin ito ni kuya Sav..Alam kong siya ang nagpagaling ng mga ito..

Okay naman kami ni Sai..hindi naman ako nagalit sa ginawa niya..abot nga ang paghingi ng tawad niya sa akin..sinabi ko naman sa kanya na okay na kami.. Dinalaw rin ako sa ospital nina mommy, daddy, Marco, Macky at Coleen.

Dumating na rin ang araw ng paglabas ko sa ospital..Magaling na ang mga sugat ko..pati ang mga pilay ko…ang galing nga eh, ang bilis kong gumaling..Thank you talaga sa kakambal ko na nasa heaven! Hiniling kong dumaan muna sa puntod ni Sav bago kami umuwi..Sinamahan ako nila akong lahat..

Kuya..okay na ko..thank you talaga ha…Utang ko sa’yo lahat..babawi ako sa’yo kuya..promise…

Naiwan kami ni Sais a puntod at nauna na sa kotse sina mama.

“Sam..”

“hmmm?”

“Sorry…sa lahat..” sabi niya..

“Sai..diba napag-usapan na natin toh?”

“Oo pero..gusto ko lnag ulit manghingi ng tawad..ang dami kong kasalanan sa’yo..sorry talaga..”

“Kalimutan na lang natin ang mga nangyari okay? Wag mo nang alalahanin yun..” sabi ko sabay ngiti..

Niyakap niya ako..tinugon ko naman ang yakap niya.. “Thank you Sam..ang bait mo talaga..thank you!”

Habang kayakap ko si Sai, naramdaman ko ang malamig na hangin na umihip..

Kuya Sav..alam kong naririnig mo ko ngayun..gusto ko ulit magpasalamat sa’yo..thank you talaga..

At ayun..okay na kami ng kambal ko..okay na ang lahat..okay na kami ni Van..hindi nga siya umalis sat abo ko nung nasa ospital ako eh..at nung dumating kami sa bahay namin, nandoon din siya, hinihintay ako..magkakasama kaming kumain..magkatabi rin kaming natulog ni Van noon…sa kwarto,

“Bunso ko..” sabi niya habang magkayakap kaming dalawa..

“Yes po kuya ko?”

“Sorry ha…”

“Sorry po saan?”

“Sorry kasi hindi ako naniwala sa’yo noon..na nagpadalos dalos ako sa mga ginawa ko..sorry talaga..”

“Kuya, kalimutan nap o natin yung nangyari noon..Wala na po yun..Wag mo na pong intindihin yun..” Wala na naman kasi talaga sa akin iyon..tapos nay un eh..what’s important is what we have now..

Niyakap niya ako ng mahigpit.. “Thank you bunso..I love you..”

“I love you too kuya ko…”

At hinalikan niya ako sa labi.. at magkatabi kaming nakatulog.

Lumipas ang mga araw, at bumalik na sa dating takbo ang buhay ko..Hindi na masungit sa akin si Sai..actually, sweet na siya sa akin ngayon..kapag may nang-aaway sa akin, siya ang umaaway..silang dalawa ni Harvey. Ay oo nga pala! Sila na! oo! Sila na! O diba bonnga? Masayang masaya pa nga silang dalawa ng ibinalita nila sa akin na sila na.. Kapag may problema silang dalawa, sa akin sila tumatakbo at humihingi ng advice..tinutulungan ko naman sila…

Kami naman ni Van, maayos ang relationship namin..may mga misunderstandings minsan pero naaayos naman kaagad..Ang promise pa nga niya sa akin, kapag naggraduate kami ng college, pupunta kami sa America..dun kami maninirahan at papakasalan daw nya ako doon..

Naging maayos na ang buhay ko..wala ng away..wala ng gulo…naranasan ko ng magmahal..ang mahalin..ang masaktan..ang sumaya..ang malungkot..ang matakot..ang mamatay..ang mabuhay muli..at sa lahat ng karanasan ko..isa lang ang masasabi ko..kahit na ganito ang nagging buhay ko,

THIS IS THE BEST THING I EVER HAD..

-------------------------

Goodbye!

Sam / Av.

 Again, thank you po ulit!!! MWAH!

contact me @: 
fb: vince_blueviolet@yahoo.com
ym : binz_32@yahoo.com

(message na lang po kayo, say your blogger name or sabihin niu n lng po na nabasa nio tong story na ito sa site na ito. thanks!)

Read more...

Hiling Chapter 14

Hiling Chapter 14: Desperate Moments of the Queen

-oO0Oo-

Rina Merioles

Nangyari na ang kinatatakutan ko, nabuntis ako ni byron pero di ko ito ipinaalam sa kanya bagkus ay gusto kong palabasing si DJ ang ama ng bata. Desperado na ako lahat gagawin ko para lang bumalik sa akin si DJ, mahal na mahal ko talaga siya at di ko alam kung anu ang mayayari sa akin kung mawala siya.

Simula ng may mangyari sa amin ay iyon na ang huling beses na nagpakita sa akin si Byron kaya kahit papanu ay nakampante ako at alam ko malaki na ang chances ko na magawa ang mga pinaplano ko. Agad kong pinuntahan si tita Tessa kahit papanu ay nagkataong Family Doctor namin si tita kaya pwede ko siyang kausapin tunkol sa mga plano ko.

Agad akong pumunta sa hospital na kung saan ay may clinic si tita. Pagdating na pagdating ko doon ay natsambahan kong walang pasyente si tita kaya agad ko siyang kinausap tunkol sa kaso ko. Buti na lang at pumayag siyang palabasing si DJ nga ang ama ng batang dinadala ko. 

Napag-pasyahan din naming simulan bukas ang magiging routine check up ko sa kanya para masiguro na rin ang magiging kapakanan at kaligtasan ng bata. Mejo masaya ako ngayon dahil kahit papanu everything is falling into place tanging si DJ na lang ang kulang para makumpleto ang lahat.

Pag dating ko sa bahay ay di ko alam kung anu ang gagawin ko para makumbinse si DJ na siya ang ama ng dinadala ko. Alam ko kulang pa ang pinaghahawakan ko para makumbinse ko siya kaya nag iisip pa ako ng paraan kung papanu ko sa kanya sasabihin.

Di pa ako handa ngayon pero sana makaipon ako ng lakas ng loob para sabihin sa kanya ang lahat.

Kinaumagahan ay napagpasyahan kong mag open ng facebook ko para kahit papanu ay malibang naman ako habang naghihintay ng oras. Mamayang alas 4 pa kasi ng hapon ang napagusapang check up ko kay tita. Laking swerte ko naman talaga at isa si DJ sa mga taong agad kong nakita na naka online kaya agad ko siyang pinadalahan ng PM para sabihin na ang lahat.

^_^: DJ.... we need to talk....

O_O: ??

^_^: DJ......... Buntis ako......

O_O: WTF! Rina wag ka ngang magbibiro ng ganyan!

^_^: im not joking DJ! Almost 2 months na ang tiyan ko! If you need proof fine I’ll give you proof... magkita tayo sa ******* Hospital this afternoon 4pm, schedule check up ko ngayon kay Dra. Francisco!

Di na ako nag PM pang muli sa kanya, ayaw ko naman kasi siyang pilitin na pumunta sa nasabing hospital pero alam ko sa sarili ko at base sa pagkaka kilala ko sa kanya na pupunta siya lalo na sinabi kong anak niya ang batang dinadala ko.

Di na ako mapa kali sa pag hihintay ng oras, di ko kasi alam kung anu ang magiging reaction ni DJ pag nagkita kami mamyang hapon sa hospital.

Para akong isang bata dahil sa walang mapaglayan ang excitement ko para mamaya. Kahit na alam kong malaki ang posibilidad na di maniwala si DJ sa plano ko ay di ko paring maiwasang ma-excite para mamaya.

Dumating ang alas 3:30 ng hapon ay di ko na malaman kung anu ang gagawin ko. Nagkakanda ugaga na ako at di ko na alam kung anu ang una kong gagawin. Alas 3:45 agad akong natapos at umali ng bahay para makarating sa clinic ni tita on time. Eksaktong alas 4:00 ng hapon ng dumating ako sa hospital at agad akong dumiretcho sa kwarto ni tita. Bubuksan ko na sana ang pinto ng marinig ko ang paguusap nila tita at ni DJ sa loob.

“sabi ko na nga ba... alam ko nang maghihinala siya, buti na lang at naunahan ko na si tita” ang sabi ko sa sarili ko

Agad kong binuksan ang pinto at saka nginitian si DJ sabay sabi ng “oh DJ... it’s so good na nakarating ka.... Hi.. Dra.... I hope im not late for my schedule right?”

Pagkatapos ay sabay ngiti sa kanya, ipinakita ko muli kay DJ ang dating ako. Ang mahina at talunang ako ayaw ko man gawin iyon ay kailangan kong gawin para lang makuha ko siyang muli.

“no you’re just in time....” ang agarang sagot ni Tita sa akin

Di ko alam kung anung ihip ng hangin ang na lanhap ni DJ kaya agad itong nag salita ng “im sorry po for being rude, but I have to go..... may gagawin pa po kasi akong iba.. sige po...” pagktapos ay agad na tumayo at umalis

Para sa akin di pa ako kuntento kailangan ko pang gawin ang lahat alang-alang sa magiging anak naming ni DJ.

Sa pag labas ni DJ ay agad na sinimulan ni tita ang check up ko.

“so far so good, mabuti naman ang kalagayan hija kaya huwag kang mag alala. Pero sana kahit sa akin ay huwag kang mag sinungaling. Im ready to do everything for you kaya pwede mo bang sabihin sa akin kung sino talaga ang ama ng bata?” ang agarang sabi sa akin ni tita

Di ko alam kung anu ang isasagot ko pero huli na ako ni tita kaya wala na akong magagawa pa kundi ang sabihin sa kanya ang totoo.

“Si Byron po tita ang totoong ama ng bata, pero tita si DJ po ang gusto ko saka ginahasa po niya ako kaya lang hindi niya alam na buntis ako. Kaya tita please huwag po ninyong sasabihin kay DJ ang tunkol dito. Ang lalm po kasi niya ay siya talaga ang ama ng bata.” Ang sabi ko kay tita

“naiintindihan kita Rina pero sana maintindihan mo rin na karapatan parin ni DJ at ng magiging anak mo na malaman ang totoo, pero hindi ko sasabihin sa kanya yan kasi gusto ko ikaw mismo ang magsabi sa kanya niyan. Huwag mong hayaang umabot sa punto na sa ibang taoi niya malalaman kasi sigurado ako pag yan nangyari ay sigurado akong kamumuhian ka niya at tuluyan na siyang lalayo sayo. Ayaw kong masaktan ka lang sa huli dahil sa ginagawa mo ngayon” ang malumanay na sabi sa akin ni tita. Halatang hindi talaga siya kumbnsido na plano ko pero at least siya na mismo nagsabi sa akin na hindi niya sasabihin kay DJ ang kanyang natuklasan.

Agad naman akong umalis pagkatapos ng check-up at pag uusap namin ni tita, para akong binagsakan ng langit dahil sa kanyang sinabi, bigla akong natauhan pero desisdido parin akong ituloy ang plano ko at walang kahit na sino ang pwedeng humadlang sa akin.

Lumipas pa ang mga araw ay lahat ay umayon sa plano ko walang ibang nakaka alam ng sikreto ko at si DJ naman ay alam ko namang napilitan na lang na sumunod sa lahat ng gusto ko. Wala na akong magagawa doon pero mas ok na ito kesa wala alam ko balang araw ay matututunan niya ulit akong mahalin.

Nasa ika 8 bwan na ng aking pagbubuntis at nababahala ako sa kalagayan ko dahil sa kambal ang magiging anak ko, pero bakas parin sa sarili niya ang pagiging irritable lalo na pag tunkol sa magiging mga bata ang pinag uusapan, nagdududa na ako na baka alm na niya ang totoo.

Sumapit ang ka-buwanan ko di ko na alam ang gagawin ko dahil sa masakit na at nag spotting na ako.

“DJ!!!!” ang sigaw ko dahil sa alam ko anu mang oras lalabas na ang mga bata

Pero walang DJ na lumapit sa akin pinilit kong bumaba at doon ko siya nakita na lasing at tulog sa may sala kaya muli akong sumigaw

“DJ!!!!!!!!”

“anu ba!!! putang ina naman oh.. diba ako pwedeng matulog ng di ka sumisigaw diyan!!” ang bulyaw niya sa akin

“DJ manga....nga....nak na...... ako....” tapos sabay kapit sa may upuan dahil sa panghihinang nararamdaman ko

Dahil naman sa narinig ay batid kong kahit papanu ay nataranta din siya kaya agad niya akong inakay at saka inalalayan para makasakay kami papuntang ospital.

DJ Fernandez

Diskompiyado parin ako sa mga pinagsasabi sakin ni rina na ako ang ama ng batang kanyang dinadala. Alam ko sa loob na may mali at di ko anak ang batang kanyang dinadala pero wala akong pruweba tungkol dito kaya kahit labag sa kalooban ko ay sumunod na lang ako. Isa pa pinagbantaan na rin ako ni kuya Jethro na puputulin niya ang sustentong pinapabigay sa akin nila momy pag di ko pinanagutan ang bata. Maging ang mga magulang ni rina ay pinagbantaan na rin ako ng masama kung sakaling di ko panagutan ang bata.

Lumipat ako sa flat ni rina para na rin makampante ang lahat pero labag parin sa kalooban ko ang aking ginawang paglipat dahil nga sa di ko mahal si rina at malakas ang kutob kong hindi ako ang ama ng bata.

Simula noong huling beses na nakipag chat sa akin si Lix ay hindi na siya muli pang nagparamdam sa akin, ang sakit sa kalooban na pagkaitan ka ng pagmamahal ng taong mahal mo.

Lumipas ang panahon at ang pagmamahal ko kay felix ay unti-unting napalitan ng galit dahil sa kanyang pag iwan sa akin.

Galit na ako sa lahat ng tao maging kina KM at EJ dahil sa tuwing nakikita ko sila ay naalala ko lang si Lix at ang sakit na nararamdaman ko sa pag iwan niya sa akin.

Wala nang araw na di ako umuuwi ng hindi lango sa alak, sa simula ay halos araw araw akong inuulan ng sigaw ni rina dahil na rin sa kanyang paglilihi pero pilit ko lang iyong ininda.

Sumapit ang ka-buwanan niya pero wala parin akong pakialam kung anu na ang kanyang kondisyon kahit na kaunting pagkaakmusta man lang sa kalagayan ng bata ay di ko ginawa.

Narinig ko na lang ang kanyang pag sigaw pero di ko ito pinansin akala ko kung anu nanaman ang kanyang gusto kaya di ko na siya muli pang pinansin.

Sa pangalawang pagkakataon na pagsigaw niya adoon na ako nagising at napabulyaw sa kanya dahil sa napakalakas ng kanyang pag sigaw samantalang nasa katabi na lang niya ako kaya napasigaw ako sa kanya ng malakas.

DooN ko na lamang napansin ang kanyang panghihina at pamumutla dahil sa papalabas na pala ang bata.

Kahit na labag sa kalooban ko ay di ko parin makuhang balewalaain ang kanyang sitwasyon, tutal sa kanya naman ako galit at hindi sa bata kaya kahit papanu ay inasikaso ko siya sa oras na iyon, pero hindi ko maipapangako na mamahalin ko siya pati ang bata ng buo.

Pagkarating naming sa ospital ay agad din naman kaming inasikaso ng mga nurse at doktor. Sa buong oras ng kanyang paglabor ay hindi ako pumasok ng kanyang warad bagkus ay nasa labas lang ako ng kwarto at naghihintay hanggang sa sumpit ang oras ng paglabas ng bata ay hindi parin ako pumasok sa delivery room.

Makalipas ang ilang oras ay lumabas na ng delivery room ang doktor at saka ibinalita sa akin na isang malusog at kambal ang aming naging anak at pareho itong lalaki.

Maging ako nabigla sa sinabi niya dahil na rin siguro sa hindi ko binigyan ng panahon na alamin ang lahat tunkol sa kanyang pag dadalang tao kaya di ko alam na kambal pala ang kanyang anak.

Nakita ko ang dalawang bata na magkatabi sa nursey at para akong muling nabuhay ng nakita ko ang mga inosenteng mukha ng kambal.

Napag desisyunan naming ni Rina na pangalanang Daniel Michel at Laniel John Fernandez. Labag man sa akin pero para na rin siguro sa kapakanan ng mga bata ay gagawin ko na rin ito tutal ito na lang siguro ang natitira sa akin.

_

Lumipas pa ang panahon at sumapit ang unang kaarawan ng kambal at doon ko na natutunang mahalin ang magkapatid pati na rin si rina.

Ok na sana ang lahat hanggang sa may dumating na di inaasahang bisita, siyang naging dahilan para mawala ulit ang unti-unting namumuong pagmamahal ko kay rina alang-alang sa mga bata.

Rina Merioles

Lumipas ang panahon at nararamdaman ko na rin na kahit papanu ay gumagaan na ang kalooban ni DJ sa mga anak ko pero di parin niya magawang mahalin ako ng buo.

Lumipas pa ang panahon at sumapit na rin ang unang kaarawan ng aking mga anak, nandoon si DJ sa tabi ko at pinaninindigan ang pagiging ama sa mga anak ni Byron, andoon din si kuya Jethro ang kuya ni DJ, sina momy at dady pati na lahat ng mga kaibigan kamag anak namin ay nadoon. Akala ko magiging maayos na ang lahat hanggang sa dumating ang isang hindi inaasahang bisita.

Itutuloy.....

Read more...