Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Chapter 2)

Firstly, I just wanna thanks to kuya Jay for giving me much compliments about this story.

Maraming Salamat po sa mga readers na nagbasa ng pinakaunang chapter ng series ng kwento ko. First time ko lang po kasi akong nagsulat ng ganito kaya sana po ay magustuhan ninyo. Any comments and violent reactions are welcome here, so happy reading!!

(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

----------------------------------------------

Part 2 

"Mom, I want this, the letter on his first name and in the middle is my name encrypted. I want this!" Nagmamakaawang sabi sa kanyang mommy.

"Why do you have this style? Saktong sakto sa pagbibigyan namin niyan ah?!" Sambit ng pagtataka na may halong pagkahalina sa kwintas na napili ng anak.

"Ah.. Eh, ma'am, sa ano po. Sa dati po naming costumer eh.. Ahm.. Ibubulong ko na lang."

Agad na binulong ng saleslady ang dahilan kung bakit mayroong ganung style ng kwintas. Ngumiti siya sabay tapik sa mga braso nito. Agad na binili ni Tita Susan ang kwintas para sa isang importanteng tao sa buhay nila. Nang makuha, nagsuggest pa siya na kung maaari ay magpasadya ng isang kwintas na parehas sa kwintas na pinili ng anak niya sa kanya, pero ibinulong niya sa saleslady Kung anong letter. Pumayag naman ang saleslady at agad sinimulan ang paggawa nito. 

Hinintay namin ang paggawa sa necklace na pinagawa ni Tita sa Saleslady kaya napagdesisyunan ng Mommy ni Cheney na bumili muna sa department store. Andaming laruan!! Sobra!! Parang anlaya kong tunguhin ang bawat sulok ng tindahan ng laruan na parang nasa paraiso ka ng mga ito. Agad na nagtungo si Cheney kay Hello Kitty, samantalang kami ay tumungo naman ni Patrick sa Children's Toys. Kotse-kotsehang de remote, mga lumilipad na helicopter na nakokontrol, mga nagsasalitang robot, at kung anu-ano pa!! Wow!! Ang saya-saya!!

Sinundan ko nang tingin si Patrick, nagtungo siya kay batman. Mga miniature type na laruan pala ang gusto nitong amerikanong hilaw na ito. Pumunta ako at nakita ko na may napusuan agad siya. Ang galing niyang mamili, si Batman na kasama ang sasakyan niya ang pinili nito. Ginulat ko siya at sabay talon nito na akala mo ay nanalo ng lotto. Sinakal niya ako pero lokohan lang sa leeg at sabay smack sa lips ko. Teka, nakakahalata na ako ha!! Pangatlo na niyang ginagawa sa akin Ito kanina pa nang nasa bahay at sa sinehan (ako pala gumawa sa kanya sa sasakyan, kaya may isang puntos na ako!! Hahahaha!!) Nang biglang may nakakita sa aming salesman na kinilig. 

"Bagay kayo, mga iho!! Isang mukhang Chinoy at Fil-Am!! Sana paglaki ninyo kunin ninyo akong ninong, ay ninang pala ah?!"

Bakla din pala ang siya. Siguro tatanggapin ko na bakla ako kung naging kami ni Patrick. Siya Lang ang lalaki sa puso ko, na kahit musmos pa lang ako ay siguradong-sigurado na ako sa pakiramdam ko sa kanya. Niyaya ko siya na hanapin si Cheney at natiempuhan ko siya na kasama ang mommy niya sa cashier. Nakabayad na pala sila, kaya inihabol ko ang laruang pinili ni Patrick. Dumating din pala sa harapan namin si Tita Susan na dala ang ipinasadya niyang necklace para sa especial na taong pagbibigyan nila. Nagyaya na si Cheney na umuwi ng bahay kaya wala na kaming ibang dahilan pa, kundi, umuwi na lang.

Gabi na kami nang natapos sa mga binili at umalis kami ng punong-puno ng mga pangyayaring hinding hindi namin makakalimutan. Halos isang oras lang ang biniyahe namin pauwi sa amin at sa bahay nila Patrick. 

"Wag kang mawawala sa Sept. 14 ah!!" Sabi ng mommy ni Patrick habang nagmamaneho.

"Ano pong meron?!"

"Maliit na salu-salo. Ahm.. To be specific, despedida party."

"Aalis na po kayo?!"

"Oo, dalawang linggo lang kami ni Patrick sa Pilipinas, pero si Cheney, dito na siya for good,"

"Ba-ba-ba... Bakit naman po?" tanong ko na parang may babagsak na mga luha sa mata ko.

"Iho, don't be sad, nandyan naman si Cheney to support you eh. Mag-aaral this October si Patrick sa Dallas kaya kailangan na kami agad bumalik. Well anyway, magbibigay naman kami ng mga updates namin eh, so worry no more, iho!!"

"Eh pano po yung friendship naming tatlo, namin ni.. Ni.... 

Pat—."

"Ni Patrick ko, wag mong alalahanin yun, mahal ka nun!!"

Bigla akong nagulat sa mga sinabi ni Tita sa akin habang natutulog ang iba. Buti na lang at walang nakikinig sa amin.

"Ha?! Ano po? Kami po ni Patrick?!" tanong ko sa kanya.

"Simula ng nakita ka ng anak ko sa simbahan last time na nagsasakristan siya, he already know that you're a light in shining armor to him. Me kung anong liwanag sa mga mata niya nang nakita ka niya for the first time. He had just said to me that he's quite sure, he's in love with you, kaso ayaw lang niyang ipahalata sa iyo. Laking Amerika kasi siya eh. I'll admit to you, sa yo, at sa mommy ni Cheney na Bisexual ang Daddy ni Patrick. Bading in short, pinaramdam niya sa anak niya ang pagiging katulad niya dahil introvert silang dalawa. Ayaw makipaghalubilo sa iba. Kaya, maagang tinanggap namin ang pagiging bisexual niya despite of his young age."

"Ga-ganun po Ba?!"

Biglang lumiwanag ang lahat-lahat sa akin. Bakla si Patrick. Biglang nandiri ako noong una, pero nang tumagal ay naintindihan ko siya. Hindi naman siya especial child, o  autistic, pero bakla lang siya. bigla akong tumitig sa mga mata ni Patrick na nakahiga sa mga binti ko. Dama ko ang lungkot sa sinabi sa akin ni Tita Susan. Hinipo kong muli ang mga mukha nito hanggang biglang bumagsak ang isa sa mga patak ng luha ko sa kanya. Nang naramdaman niya iyon, ay bigla rin siyang lumuha. Mas maraming luha pa sa akin at sabay niyakap ako ng napaka- higpit at humagulgol.

"Sorry Jacob!! I love you!! I don't  wanna missed the chance of not having with you in my life, but that's the fact. I'm doing this because I believe, you will wait for me, I'm sure.. Please tell me you feel the same way that I feel for you right now! I'm holding your words.. So please!!"

Matindi ang yakap sa akin ni Patrick na para akong masasakal, pero wala na iyon para sa akin. Sa mga musmos naming edad, Hindi mo inaakala na mangyayari sa amin ang tulad ng nangyarari sa mga matatanda. Umiiyak ako at napansin kong napaiyak na rin si Tita Susan habang nagmamaneho. Bahala na!! 

"Mahal na rin kita!!" sabay punas ko sa mga luhang bumabagsak sa mga mata ko tungo sa pisngi ng kababata kong minahal ko na rin.

"Tama na, Please, don't be too emotional. Pati rin ako, napapaiyak sa inyo." Sabi ni Tita Susan habang nagmamaneho.

Magkayakap kaming binabagtas sakay ng kotse nila ang daan patungo sa mga bahay namin. Pinunasan ko ang mga mata at pati na rin ang namumulang pisngi nito dahil sa emosyon na bumuhos sa aming dalawa, at ganun din siya sa akin. Naisip ko ang sinabi sa akin na "Puppy Love" na istorya ng dalawang bata na nagmamahalan, against the world. Isang iglap na sa buhay naming dalawa, may mga pagbabago. Makakayanan kaya naming harapin ang pag-ibig sa gitna ng aming mga musmos na pag-iisip?

Lumipas ang isang linggo sa pag-iibigan namin ni Patrick. Asaran, iyakan, naglalarong minsan ay nakahubad, naliligo ng sabay-sabay na kasama si Cheney, na pangkaraniwan lang para sa mga musmos naming pag-iisip. Minsan sa buhay ni Patrick, nakaranas siya ng karamdaman dala na rin siguro ng pinaghalong init at ulang hatid ng panahon. Nandun ako para ipadama sa kanya ang suporta ng isang nagmamahal at ng isang kaibigan. Binigyan ko siya ng isa sa mga paborito naming chokolate, 

"Snickers.. Want some?!"

Kinuha niya iyon sa kabila ng pagbabawal ng mommy niya na kumain ng matatamis dahil kasabay ng lagnat niya ang tonsillitis na ngpapahina ng musmos na kaanyuan. Isinandal niya ang ulo nito sa uluhan ng higaan niya sabay bukas sa ibinigay ko na parang first time niyang makakakain ng ganun. 

"Thanks!! I would rather love to taste this! It's been a month since I didn't taste it much good!!"

Kasabay ng pagkain niya ng snickers, ibinigay ko ang basong may laman ng tubig para mabanlawan agad ang tamis na hatid ng snickers na kinain niya. Humirit pa siya ng isa pero hindi ko na siya pinayagan sa mga pagkakataong iyon. Dumating kaagad si Tita Susan dala ang oranges na binili niya sa divisoria. Buti na lang at alerto kaming itinago ang balat ng snickers sa bulsa ko. At sabay ngiti na akala mo ay inosente at walang kamuwang-muwang na mayroong ginawang masama sa kanya.

Dumating ang puntong nagtampo na sa amin si Cheney dahil kami ang palaging magkasama ni Patrick. Agad akong kumuha ng snickers sa bulsa ko para ibigay sa kanya at nang iniabot ko sa kanya ang chokolate, biglang  naaninag ko sa kanya ang ngiti dulot ng matamis na chokolate. 

Inakap niya ako at biglang hinalikan sa pisngi. Nagulat ako dahil iyon ang unang halik sa akin ng isang batang babae na natuwa sa ibinigay ko sa kanya. 

"Thanks Jacob!!"

Niyakap niya ako pagkatapos at bigla akong dumistansiya sa kanya. Ayaw kong bigyan ng pakahulugan ang mga yakap ni Cheney sa akin. Mahal ko si Patrick kaya ko lang iyon nagawa.

Gumaling si Patrick bago ang pagbalik nila ng mommy niya sa Amerika. Naghanda ng maliit na salu-salo si Tita Susan at niyaya ako kasama ng Mommy ko na pumunta sa kanilang despedida  party. 

"Mom, ayaw kong pumunta, ikaw na lang!!" 

Hindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon. Mahirap para sa akin na umalis si Patrick sa buhay ko. Oo, ilang linggo lang silang namalagi dito, pero para sa akin, iyon  ang mga pinaka espesyal na  araw na dumating sa buhay ko. Natuto akong magmahal. Naging kaibigan sa mga dayo at ituring na mga kamag-anak sila. Si Patrick, siya lang ang buhay ko!! Kaya ikamamatay ko ang paglayo niya sa akin. 

Hindi talaga ako pumunta. Mag-aalas 7:30 ng gabi nang nakita kong lumabas sa bahay nila si Patrick. Sakto at mukhang may bibilhin si Mommy sa labas kaya bumaba ako para ikandado ang gate. Tumingin ako sa gate nang nakita kong papalapit na si Patrick sa bahay namin. Bumalik ako sa loob at pinabayaan ko ng bukas ang bahay namin. Pumasok siya, salamantalang ako ay nagkukumahog na naghahanap ng paraan para pagtaguan siya. 

"Jacob?! Are you still here, C'mon, I'm inviting you to our Despedida Party!! Please come!"

Ayokong makinig sa kanya. 

"Jacob, Yoo-Hoo!!" 

"I'll not go with you! Please get out!!" Sigaw ko na nanginginig na parang maya-maya ay babagsak na naman ang luha ko.

"Please Jacob, I'm begging you!! I just want you to go with me!! I love you!!"

"Ayaw ko nga sabi eh!! Please let me alone!! You Just get out!!

Lumabas ako para itulak si Patrick para makalabas. 

"Hey you, what do you want in my life? You love me, then you'll go miles away after?! What's the used of loving me if you're about to leave?  I'm all disappointed To you, because you ruined my life, you neglected my feelings to you!! So better get off here!! And I don't wanna see you again ever!!" 

Ewan ko ba?! Galit ang namayani sa akin kaya ko nasabi lahat ng sama ng loob ko sa kanya. Agad naman siyang bumuwelta ng dahilan.

"Jacob, please!! Let me explain before you judge me. I love you just the way you are!! Even before!! I know that at this point, you're fierce with the intense emotions of angriness, but please!! Let me just put my side on this way!! I'm leaving you not just because I don't love you or whatsoever. I'm leaving you because I want to fulfill myself to become somebody, isn't that a selfishness but I think, that's the only and absolute way for me to consider. I love you with all my heart, even miles away! I hope you'll gonna listen to me for once and for all." paliwanag ni Patrick na umiiyak habang sinasabi ang mga salitang unti-unting tumatatak sa isipan ako.

"After three years, I'm gonna make it up to you!! I'll visit you here for as much as I could! I can get you in touch every hour, every day!! Wag ka nang magtampo sa akin! I'll go outside of the country for me to take my responsibility as a son, and I'll take on my responsibility to you as my one true love after this obligations and I hope, you will wait for me till the day come I'll arrive."

Ayaw kong makinig sa kanya. Nawala na nga ang mga kuya ko sa buhay ko pagkatapos, mawawala pa siya! What's the used of every moments we shared if all of these will ended up  nothing at all!! Lumapit siya kaagad sa akin at tumingin sa aking mga mata. Kinuha niya ang isang cassette tape sa bulsa niya pagkatapos at kanya niyang agad kinuha ang radyo para iparinig sa akin ang nilalaman ng casette tape. Umupo siya sa sofa namin at sabay sinaksak ang plug sa saksakan at saka inilagay sa loob ang tape. 

"I hope you will listen to this!!"

Agad niyang pinindot ang play button ng radio-cassette. Narinig ko ang minus-one na kantang "Remember me this Way" na hango sa movie ni Casper. Hanggang sa may nagsalita habang pinapatugtog niya ito.

"Sharing moments with you would be the most precious moments I have with for all of my life. I thank God that I found a special someone who I treasure most. I finally found my missing piece to you. I will never let this next into nothingness. Your great value to my life is one that added to my inspiration not to surrender, but to stand still by my own. You build my character into a great foundation, nobody can eradicate it. I know, in some point you're angry at me, that I'm so selfish to what I used to decide. I hope you understand me. I love you, no matter how far the distance we're apart. My decision of leaving you doesn't mean we're all ending up our fortress relationship. Life goes on, but the mere fact you're still in my heart, it will just be the same again.  If we were about to grown up someday, I hope you realize that how far I am longing to see you, it will never change everything. I don't want to say my Goodbyes to you, rather, I just want to tell you that no matter how far I'm right now, my love for you will ne'er perish as time goes by."

Natapos ang kanta na puro chorus na ang naririnig ko. Pinalapit niya ako sa harapan niya at my dinukot ulit sa pantalon niya. Isang box na kulay pula. At nang binuksan ay agad akong nagulat sa mga susunod na pangyayari.

"First time that I saw you crying in the church, there was a feeling something in my mind that you're gonna be my first and last affection. I am also fascinated knowing that you gave me and Cheney a ring, as a sign of our friendship, and now, I am here, in front of you to take this necklace to you as a sign of our endearment to each other and I hope you will wear this." anyaya niya sa akin habang kinukuha ang kwintas sa loob ng box.

Ang ganda ng kwintas. Nandun ang unang letra ng pangalan ko pero noong sinuri kong malapitan ay may nakaukit na pangalan niya sa gitna. Agad kong itinanong iyon at iyon daw ay simbolo di-umano, ng sarili ko at ang pangalang nakalagay sa unang letra ng pangalan ko ay ang pangalan niya na sa puso ko lang dapat nakatatak.

"Isn't that so beautiful. Jacob? I know that was so expensive but for me, you are priceless. I was able to picked that up because I just want you to know that you're always be my Jacob and I'm always be your Patrick."

Gawa sa tunay sa silver ang necklace. Parang panlalaki ang style. Noong una ay ayaw kong tanggapin, pero dahil aalis na si Jacob bukas ng umaga ay daglian kong tinanggap ng buong puso.

Inilagay niya sa aking leeg ang kwintas. Ramdam ko ang hininga niya sa mga leeg ko. Tumayo ako at pumunta sa may salaminan upang kilatisin ang ganda at elegante ng kwintas. Nagniningning ito lalo na pag natatamaan ng liwanag. Tinanong ko si Patrick kung mayroon itong kapares at agad niyang nilabas mula sa loob ng t-shirt niya ang kwintas na letter P naman na naka-engrave ang pangalan ko. 

Agad na lumapit sa akin si Patrick at hinalikan niya ako. Napapikit ako at unti-unti kong ninanamnam ang sarap ng bawat pintig ng labi niya sa labi ko. Napaiyak ako. Unti-unting bumababa ang pawat patak ng luha ko sa mga pisngi niya sabay punas niya gamit ang hinlalaki niya sa kaliwa. Agad niyang inilabas ang dila niya sa loob ng labi niya at agad na pinasok ito sa mga labi ko. Hindi ako nagpatalo at pinatulan ko din siya ng ganoong halik. Hanggang sa napaupo ako sa sahig at bumaba siya para ipagpatuloy ang paghahalik niya sa akin. 

"So, C'mon and let's celebrate now to our party?! It could have been the last!!"

"Ok!!"

Pumunta kami sa bahay nila. Kaunti lang kami. Nang ako'y papasok ay natiempuhan ko na nag-uusap si Tita Susan at Mommy ko habang nagluluto naman ng barbecue ang mommy ni Cheney. Naghanap kami ng mapaglilibangan. Naglaro kami ng super nintendo( old version ng PSP na sinasaksak pa sa TV.)  at naglaro ng tekken. Ang saya ng gabing iyon.

Natapos ang party na lahat ay pagod. Si mommy ko ang naglilinis habang sina Tita Susan ay inihahanda ang pagkain para I-take home namin. Samantalang si Cheney naman ay natutulog sa sofa. Ako at si Patrick naman ay magka-holding hands na pumunta ng kwarto at tinulungan siya na ayusin ang mga gamit niya para ipasok sa mga bagahe niya.

"I hope you will not change!! I love you, Jacob!!"

Tinawag ako ni mommy sa baba para umuwi at agad kong binigyan ng sobrang higpit na mga yakap si Patrick. Hinalikan ko siya sa labi na akala mo'y mag-asawa kung iisipin. Pagkatapos ay maayos na nagpaalam sa kanya nang may iniabot siya sa akin na cassette tape na pinaringgan namin kanina sa bahay namin.

"Take this 'Cob!! If you feel that you're missing me, all you have to do is to play this and everything will fall into place. Again, thank you and I love you!!

Nginitian ko siya sabay yakap ng dalawang beses ang batang si Patrick na nagpamulat sa akin na magmahal ng katulad ko.

Nagising ako kinabukasan nang nalaman kong wala na si Patrick. Umiyak ako sa loob ng aking kwarto at nagmukmok ng ilang oras. Hindi ako kumain ng tanghalian hanggang sa ginulpi ako ni Daddy habang nakamasid lang kay mommy.  Bumaba ako at dun ako sa tabi ng bahay nina Cheney, umupo. Iyon lang ang unang pagkakataon na nakita ako ni Cheney na umiiyak. Agad akong binabaan ni Cheney.

"Hey there, why are you crying?"

"No, I just came to realize, Patrick is no longer with us!!"

"Oh.. Don't say that!! Even though Patrick is not here, yet his presence is still living in our hearts, so don't be sad!!" 

Pinunasan ni Cheney ang bawat luha ko gamit ng kanyang hinlalaki. Niyaya niya akong pumunta sa kanila para manood at kumain na  rin kami ng tanghalian. 

Lumilipas ang araw, linggo, buwan, at taon na hindi nagpaparamdam sa akin si Patrick. Lagi akong nasa bintana upang alamin kung baka may telegrama akong natanggap, pero wala. Lagi akong malungkot at balisa kapag iniisip ko ang mga sandaling dapat sana ay kasama ko si Patrick sa buhay ko. Hanggang sa dumating ang pagkakataon ko sa buhay, noong Grade 3 ako na natutong magalit at kamuhian si Patrick sa buhay ko. Pati na rin sa mga bakla na umagaw sa akin ng pagkatao ko na maging lalaki. KINALIMUTAN KO NA SI PATRICK SA BUHAY KO.. Buti na lang na lang at laging naka-antabay sa akin si Cheney upang tumulong at magsaklolo sa akin kung kailangan ko ng kaibigan na  makakasama. 

Lumalim ang pagsasama namin ni Cheney hanggang dumating sa puntong niligawan ko siya noong Grade 5 at agad niya akong sinagot sakto, pagkatapos ng Grade six. Natuto na rin siyang mag-Tagalog at dahil na rin siguro sa matiyaga kong pag-alalay sa kanya, kaya humusay at gumaling siyang magtagalog. 

Napagdesisyunan namin ni Cheney na sa Lakandula High School kami mag-aral. Section 4 ako samantalang Section 7 siya. Lumipas ang mga araw sa amin na talagang magkasama kami na talagang hindi kami mapapaghiwalayan ng kahit sinoman. Natapos ang First Year at nakuha ko ang Card ko, sakto at section-two ako. Ako lang naman ang nakapasok sa higher section samantalang section three, four, five ang iba. Si Cheney naman ay section four. Dumaan ang enrollment at sabay kaming nagpa-enroll ni Cheney. Nakita ko din sa pila sina Jayson, Gelo, Michael, Joseph at Nikol, mga kabarkada ko. Si Gelo at Michael ang mga naging kaklase ko samantalang yung iba ay napunta sa ibang section. Sumapit ang pasukan makalipas ang ilang buwan. 

Sophomore. Baguhan, dahil ito ang first time ko na lumipat sa higher section. Hindi sa pagmamayabang pero, naging section two ako sa buong Lakandula High School noon sa amin dati. Isang biglaan na hindi ko inaasahan, galing ako sa mababang section noon, at ipinagtataka ko lang ay bakit sa dinami-dami ng etudyante na pwedeng maging section two, ay ako pa ang napili, siguro, ito na yung tinatawag na destiny. Habang magulo ang buong klase dahil hindi pa dumarating yung magiging adviser namin noon, may mga tumatakbo sa isipan ko kung malalagpasan ko ba ang pagiging section two next year. Naghanap agad ako ng upuan. 

       Lumipas ang mga buwan na parang hindi mo inaaasahan ang lahat. Ayun, at yung mga taong hindi mo kasundo noon ay mga barkada mo na ngayon. Kasama sa mga asaran, kulitan, barahan, plastikan ng ugali, at higit sa lahat, kopyahan pagdating ng exams. Hay naku.....! Siguro, eto na yung sinasabi ng iba na high school life.. You're just in between of everything, hanggang may napansin akong lalaki na minsan ay hindi ako pinapansin eversince nung opening of class. Classmate ko siya. Transfer student siya sa pagkakaalam ko. Ewan....! Parang weird!! Lumalayo sa taong hindi daw niya feel kausap. 

    Nasa 5'8 siya. Payat. Makapal ang salamin niya sa mata. Maputi. Mukhang Fil-Am hatid na rin siguro katangusan ng ilong at ng puti nitong balat na mamula-mula pag sinisikatan ng araw, na siyang nakapukaw ng aking atensyon para tignan siyang mabuti at kilatisin ang kanyang panlabas na kaanyuan. Maganda ang lips nito, pouted na maliit at mamula-mula. Mapupungay at malalamlam ang mga mata nito. Nakasalamin siya pero aninag pa din ang mala-hazel na kulay ng mga mata nito.

        

          habang sinusubukan ko siyang hanapin ay biglang naihi ako.. Oo!!! Sa kalagitnaan ng lahat-lahat.. Dali-dali kong hinanap yung C.R. para umihi, hanggang, napansin ko siya. Accidentally, as what you able to expect.. Ayun.. Umiihi siya.. Pero umiiyak.. Sinubukan kong tanungin siya kung bakit siya umiiyak, But he refused not to answer me, besides, who am I to talk to him about his own life? Close ba kami?! Ayun of course, hindi ako papayag na mapapahiya lang after all of these?? Kaya kinulit ko siya.. As in to the maximum effort. 

 "hui bro.. Classmate pala kita?!"

  Ayan ang unang bulalas ko habang parehas kaming umiihi. Pero wala pa rin siyang imik.

"Mukhang malaki yan bro ha?! Kasi antaas ng sirit ng ihi mo sa cubicle eh." 

   This is the first time since I joke on him. But still, he remain discreet with what I tend to say to him. Mukha 'atang nagalit. Natigil siya sa pag-iyak. Lumayo siya sa akin about 3 meters away at doon ipinagpatuloy ang naudlot na pag-ihi. Mataas pa din at habang tumatagal, lalong umiingay ang tahimik na C.R. ng boys dulot ng lakas ng pagpwersa ng ihi sa kanyang pantog. 

  Una siyang umalis sa akin sa hilera ng mga cubicles sa C.R. parang walang nangyari.

   Sa labas ng room nakatambay ang mga barkada ko. Sina Jayson, Gelo, Michael, Joseph at Nikol. Tawag sa amin, mga alpha boys kasi bawat project na ginagawa namin as a group, laging mas mataas ang grades compare to others who striving hard just to earn good grades. 

  Naghahalakhakan kami sa corridor, malapit sa P.E. Building ng school namin nang napansin ko yung misteryosong lalaki na umiiyak habang umiihi. Napatigil ako ng bahagya sa halinhinan ng pagtawa sa mga na-bully ng mga ka grupo ko. 

  "Pare, saglit lang ha. I think I should have to take this opportunity to victimize another student."

  Walang anu-ano, lumapit sa akin yung girlfriend ko, si Cheney since grade 6. Kababata ko siya. Oo, siya yung babaeng kaibigan ko noon pang bata pa kami ni Patrick. Parang me hawig siya sa lalaking nakita ko kanina, pero wala na akong pakialam dun. Napaka swerte ko kasi ramdam ko ang pagmamahal sa akin ni Cheney dahil bumili pa siya ng adaptor na kailangan ko para sa T.L.E. class ko. Magtatanghalian na rin nang napagdesisyunan ko na kumain kaming dalawa kasi ilang araw na rin akong hindi bumabawi sa kaniya.

"Bros!! I'm got to go na!! Magde-date lang kami ng cakie ko sa canteen!!" pasigaw kong sinabi sa grupo ko habang nakaakbay sa syota ko. 

  Malaki ang boobs ni Cheney. Kaya jackpot nang sinagot niya ako noong grade 6 pa lang kami. All out siya. Parang laptop na pinagtitinginan ng mga kalalakihan hindi lang sa school, kundi sa bahay namin sa Tondo.

 "Cake, mukhang pawis ka ha."

  "Wag mo na akong alalahanin, cake, kaya ko to, by the way how's your assignment in history?"

  "Well, it was all good. Teka pahalik nga."

   Agad na bibigyan ako ng matinding halik ni Cheney sa lips. Oo, aaminin ko, may nangyari sa aming dalawa. Ako ang unang naka-ano sa kanya. Masarap ang unang feeling. Kapag na ho-horny ako ay hindi lubos mawala sa isip ko ang kalibugan ko sa kanya kaya tine-text ko siya pag walang tao sa bahay at doon ginagawa ang makamundong pagnanasa sa kanya. 

   Hanggang sa nagdesisyon na gawin ulit namin ang hindi namin nagagawa, pagkatapos naming kumain sa canteen sa kanila naman.

  Habang naglalakad, nakita ko ulit yung misteryosong lalaki. Nag-aaral mag-isa. Sa isip isip ko, mukhang hinahamon ako nitong gagong toh para maging top one sa klase ah!! Pero batid din ng GF ko ang namumuong inggit ko sa kanya.

   Hinayaan ko na lamang siya. Naglakad kami ng GF ko at ng makarating sa kanila, agad na nagnakaw ako ng halik sa kanya. She can't resist it but eventually she pulls me up backward. Me mga tsismosa pala dito, gawa pala ng Barangay Captain pala Lolo niya.

Walang anu-ano, kumuha siya ng Strawberry Jam sa ref nila. Kinuha rin ang tinapay sa ibabaw ng ref para makakain. Inalok niya ako. Di ako tumanggi. 

"Hmm.. Ansarap nito ah!!" 

"Mas Masarap kapag pinahid ko yan sa katawan ko."

Itutuloy..

Read more...

Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 1)

Hi po!! This is actually my first time to write something na totoong nangyari sa buhay ko. Medyo mahaba po ang first part ng series ng story na ginawa ko. Sana ay magustuhan ninyo ang storya ko. You can also click my links: www.pinnohy.blogspot.com to read some of my stories. Any comments and violent reactions are also welcome here.. Just keep on reading guys and enjoy..

-------------------------------------------------------------------------------------

Part 1

Masarap balikan ang bawat nakaraan. Mga di makakalimutang bagay na minsan ay nagbibigay ngiti sa bwisit na  araw galing sa trabaho habang iniisa-isang binubuklat ang photo album ng humigit kumulang isang dekada na ang lumipas. Mga pangyayari na kung minsan napapaiyak, napapangiti, napapahalakhak at napanghihinayangang balikan kung bibigyan ng pagkakataon. Mga pangyayaring nag-udyok sa iyo na mag-aral ng mabuti, magpapansin sa mga naging crush  noon, mga katampuhan at minsan, naging kasamaan ng loob, mga tinuturing na true friends at best friends, at higit sa lahat, mga pagsubok sa buhay na nagbigay sa akin ng lakas ng loob upang maabot ko ngayon ang akala ko dati na suntok sa buwan na pangarap kung iisipin. 

        Nang nailipat ko ang photo album sa pinakahuling pahina, biglang tumibok ng mabilis ang puso ko sa nakita. Eto na naman.. Ang huling pagkakatanda ko noong ako'y nakaranas ng ganitong pagtibok ay noong pang bata pa ako. Hindi ko rin ito inaasahan. Kung bakit?! Hay basta!!! Hindi ko rin alam eh, pero sige, hayaan ninyong sa paglalahad kong Ito ninyo malalaman ang lahat ng tungkol sa FIRST LOVE ko, isang lalaki, at dahil sa isang kwintas na espesyal na ibinigay niya sa akin noong bata pa kami. 

   Itago ninyo na lamang ako sa pangalang Jacob. 23 taong anyos na ako ngayon. Ang ikukwento ko sa inyo ay ang tunay na karanasan ko na naghatid sa akin para mamulat sa katotohanan ng pagiging in-the-closet. Oo!! Isang may pusong babae na ikinasusumpa ng buong lahi namin. Bata pa ako nang lahat ng ito ay nagsimula. Wala na silang magagawa ngayon, pero labas muna tayo dyan sa issue. Brusko ang lahi namin. Tinitingala sa pagitan ng Varona St. at Pacheco St. sa Tondo, lahing matatapang. Lahat kami lalaki. Nakapagtapos ang 2 kong kapatid na lalaki na me degree, at lahat sila ay may mga magagandang buhay na ngayon, hindi sa pagyayabang ano. Bueno, sisimulan ko ang kwento noong mga bata pa kami ni Patrick, Cheney, at ako.

Sa isang simbahan sa Tondo, nakilala ko si Patrick. Anim na taong gulang pa lang siya, kasing edad ko. Sakristan siya dahil lagi ko siyang nakikita kapag nagsisimba kami ng pamilya ko dito na panata kay Sto. Niño de Tondo. Pista noon at nawala ako dahil nabitawan ko bigla ang daster ni mommy. 

Agad na hinanap ko si mommy hanggang sa may lumapit sa akin na bata galing sa labas ng simbahan. Mukha siyang amerikanong hilaw. Maamo ang mukha at payat. 

"Seems like you're lost?!" unang banggit niya sa akin. Iyak pa rin ako ng iyak habang sinisigaw ko ang pangalan ni mommy.

"Don't cry, please come with me.."

Agad akong sumama sa kanya. Pinapunta niya ako kay father at sabay bigay sa akin ng snickers chocolate na mukhang mamahalin.

"Here, don't cry now!! Here's my chocolate, I hope you'll like it!!"

"I want my mommy!! Nasaan siya!!"

"Father, please help this child to search for his mom. I think he's lost. I can no longer help him coz I'm just only a child."

"Ok iho, thanks for your help. Tara na iho, ano bang pangalan mo?"

"Jacob po!!"

"Asan ba nanay mo?"

"Di ko po siya nakita eh, nawawala po ako.. Nakikiusap po ako sa inyo, tulungan po ninyo ako!!"

"Mahabagin si Señor St.Niño at paniwala ko'y tutulungan ka niya."

"Salamat po, Father!!"

Agad kaming nagtungo ni Father, kasama si Patrick sa isang presinto, malapit sa plaza ng simbahan. 

"Iho.. Teka at kakausapin ko lang si mamang pulis ah!!"

Sabay tango ako sa nagmamalasakit na pari. Nakita ko din na may dumating kasama namin ni Patrick ang isang batang babae na medyo hawig niya. Tinawag niya ako at ipinakilala sa kanya.

"Hey Jacob, please come here!! I want you to meet my cousin, Cheney."

Ibinigay ko ang kamay ko kay Cheney habang umiiyak na nakayuko sa kanya.

"Why is he like that? He's sobbing badly?!" sabi ni Cheney habang nakikipagkamay sa akin.

"Oh I forgot the reason, well anyway he's lost and he doesn't know now where he is. He just left by his mother while walking just across this area."

"Oh I see..."

"Well, come on Jacob, just cry no more, we will treat you something you make your lips smile, so please.. Stop sobbing!! " anyaya ni Patrick sa akin.. 

Masasaya kami noon na parang napakatagal ko na silang nakasama. Si Patrick ang laging kasama ko, samantalang si Cheney ang naglilibre sa amin. Hanggang napahinto kami sa isang bilihan ng laruan, malapit sa main entrance ng simbahan.

"Please let me do the honor.."sabi ko sa kanila kasi hindi sila marurunong magtagalog. 

"Magkano po yung singsing? Baka pwede ko po bilhin?!"

"20 isa.." sagot ng masungit na tindera.

"Kayo naman po, wag naman po kayong masungit at baka wala po kayong kitain, hala, Sige.. Bahala kayo, wala po kayong mabebenta!!" sagot ko na ikinangiti agad ng tindera pagkatapos niyang marinig.

"Sige iho, bigay ko na lang 10 piso ito sa'yo.. Pasensiya na at pati ikaw ay napabuntungan ko ng galit sa asawa ko.. Hay!! Teka, mga kasama mo iyan?? Pawang mga mukhang foreigner ah!!"

"Ah mga kaibigan ko po.."

"Mukhang magiging maganda ang pagsasamahan ninyo pag lumaki kayo.. Payo ko lang na mag-ingat ang isa sa inyo ha!! Ikaw, Oo.. Magkakatuluyan kayo ng isa sa mga kaibigan mo pagdating ng araw.. Naku!! Pakaingatan mo siya, dahil napakahalaga niya sa iyo!!"

Hindi ko pinansin ang mga hula na sinabi sa akin ng matandang tindera. Agad na ibinigay ko ang pera ko at agad na umalis sa kanila.

"Pakakaingatan mo yung mahal mo balang araw!! Mahal ka niya!!"

Sigaw niya sa akin habang kami ay naglalakad palayo sa kanya.

"Here, I just want you to know my dear fellas, at this point our friendship is about to begin. I just want you to wear this ring as a sign of our friendship!!" sabi ko sa kanila. 

Sinuot namin ang singsing sabay naglulundag sa sahig ng plaza na animo'y parang nakawalang baka. Ramdam ko sa kanila ang walang hanggang saya na sa kabila ng pagkawala ko noon ay nasuklian din naman ng ngiti at halakhak. Ang singsing, kung susuriin ay may letter F na nakalagay sa gitna ng metal na anyo nito,  na sinuot ko noon na ang sa tingin ko,  ang isa sa pinakamahalagang bagay na hanggang ngayon ay nasa akin pa rin. 

Dumating si father sa kinatatayuan namin at dala ang magandang balita.

"Iho, halika dito, bilis!! Ang nanay mo.."

Inakap ko si mama ng mahigpit.. Sobrang higpit at sabay nagpaalam sa mga bago kong mga kaibigan.

"When will I see you again?" Sabi sa akin ni Patrick na nalungkot habang papalayo sa kanila.

"I don't know, maybe here again. You just wait for me until the right day come Im gonna meet you!! Pabalik kong sigaw sa kanya.

Pagkauwi sa bahay, nakita kong maraming handa.. Marami ding bisita at ganun na rin ang mga pinsan ko na Pasko at Bagong Taon lang kami nagkikita-kita. Masaya ang piyesta dito sa Tondo pero may kulang pa rin eh.. At iyon ay ang mga kaibigan ko na ngayon ko lang nakilala.

Lunes ng umaga, pagkatapos ng piyesta, agad na lumabas ako para hintayin ang dating ni mama galing Divisoria para tulungan siya sa pagbibitbit nang may dumating na Pajerong kulay pula sa harap ko. Sinundan ko iyon at sabay tago sa likod ng poste. Biglang nag-stopped ang kotse at nakita ko na may bumaba sa loob ng nun. Nanlaki ang mga mata ko dahil nakita ko sina Patrick at Cheney pagkababa nila!!

"Psst.." sabi ko..

"Is that you, Cheney, I hear you buzzing me!!"

"No, I'm not!! It might be your imagination, not me!!"

Hanggang sa dumating ako sa harapan nila sabay gulat.

"Hey fellas!! It's me , Jacob!!"

"Oh!! It's you!!" sabay na niyakap nila ako nang biglaan.

"We thought we're gonna missed you!!"

"Me too!!"

"Hey, I forgot, so what are doing here?"

"Patrick's Mom want to stay here with us," sabi ni Cheney sa akin.

"We decided to spend some vacation here, just around a week or so, and my mom and I will have a plans to go back to the states right after." sabi ni Patrick na sa sobrang pagkaka-miss ay hindi pa niya ako mabitaw-bitawan sa pagkakayakap. 

"Well, what a coincidence!! Dito ninyo pa napili tumira ah!!"

"uh??" sabi ng dalawa dahil sa pagtatagalog ko..

"What I mean to say is, let us spend more time while you're here!! C'mon.. Hey!!"

"Yeah!! We'll do!!" Sabay ng dalawa.

Hindi ko na hinitay si Mommy, pumunta kami sa bahay nina Cheney at doon sinimulan ko ang pagkilala sa kanila. Si Cheney Vargas, ay isa sa mga pinsan at bestfriend ni Patrick simula bata pa. Parang magkadugtong yung mga umbilical cords nila dahil simula't sapul noon ay sobra na silang magka-close. Si Patrick naman, Nurse ang mommy niya sa America samantalang Engineer naman yung daddy ni sa Dubai. Si Tita naman, which is mother ni Cheney ay nagwowork sa City Hall ng Maynila.

"Hey pretty cute kids, wanna eat some cookies?!" alok ng magandang nanay ni Patrick. 

Kumuha ako ng isa at sinubo agad. Ang sarap!! Parang mabibili lang sa grocery store sa amin. Kumuha pa ako ng isa pa at kinain na akala mo'y wala nang bukas hanggang, 

"Ahum..ahum..ahum.."

Napaubo ako ng hindi oras. Nakita ako ni Patrick at agad na kumuha ng baso ng iced-tea at ipinainom sa akin..

"You must be choking, C'mon dude, drink this.."

Habang umiinom ako, hinihimas ni Patrick ang likod ko na wari'y parang kapatid.

"Hey, Jacob!! Next time, you should avoid eating too much, or else you might get choke."

"Not anymore fella!!"

Tawanan kaming magkakaibigan hanggang sa napagdesisyunan ko na rin na umuwi na.

Ikalawang araw ng aking mga kaibigan noon nang nangyari ang lubusan kong pag-alala kay Patrick. Umiiyak siya sa akin ng ako ay lumapit sa kanya ng hapon sa labas ng gate nila. Naawa ako sa ka-tropa ko at agad na pinuntahan.

"Hey!!" pagulat na sinabi ko sa kanya sabay tapik sa binti niyang mukhang sugatan.

"Ouch!! Holy Crap!! Don't do that again!! Don't you see, I'm in bruises!!" pagalit na sinabi sa akin habang sinisinghot ang sipon na sanhi ng kanyang pag-iyak.

"Where did you get that?"

"There was someone who attacked me while I was about to walked around outside, then suddenly, a group of children yelled at me and I didn't understand what they were talking about and after that, they bullied me and they threw some stones against me which tends me to cry!! I cried harder and harder until they decided to go back to where they belong."

"Do you know which way they were went?!"

"Not actually!! But please, never fight them back!! I'll gonna give 'em my revenge as soon as they come back here!!"

"No, not you!! I'll gonna find them!!"

Kinulit ko si Patrick para ituro sa akin kung saan dumaan yung mga kumaaway sa kaniya. Nakita ko ang isang abandonadong bahay.  Agad na pinuntahan ko na parang maghahamon ng suntok sa kanila. At nang naabutan, 

"Oi, Halika nga dito!!"

"Sino bumato sa kaibigan ko at ano-ano yung mga pinagsasabi ninyo sa kanya, Ha?!"

Di ko pala alam, nakasunod sa akin si Patrick at bigla niyang hinatak ako papunta sa tenga niya at may binulong.

"That boy, who wears black t-shirt, hmmm.. Yeah, he is!! Come on, you just give 'em a one nice punch!!"

"Ok.."

Agad na nagkaroon ng komosyon sa pagitan ko at ng grupong pipitsugin ni Greg!! Una akong umamba ng suntok at sabay paghampas ng mga kamao ko sa pisngi nito. Sunod-sunod na suntok ang ibinigay ko sa kanya para malamang mali ang ginagawa nito sa dayo kong kaibigan.

"Tangina!! Pare, manloloko pa kayo, dito pa sa dayong mga kaibigan ko!! Wala na ba kayong magawang magagaling ah?! Di ninyo ba ako nakikilala?!" Sambit ko habang nakikipagpalitan ako ng suntok kay Greg.

"Bakit, sino ka ba? Wag mong sabihing angkan ka ng mga sigang Inocencio?"

"Ako nga!! Ako ang bunsong anak ni kagawad Charlie.. Si Jacob, ako toh!!"

"Tara pare!! Bigatin pala itong nakabangga natin. Siga lahi niyan dito. Bilisan na natin, Baka makita tayo ng mga kuya niya, Mahirap na!!" anyaya ni Greg sa mga kasamahan nito. 

Dire-diretsong umalis sila at ako naman ay walang halos sugat o galos na nakuha sa mga kaaway. Agad na lumapit sa akin si Patrick at niyakap ako.

"Thanks fella!! You take justice for what they've done damage to me. I don't know how can I pay you back!!" pagpapasalamat ni Patrick.

"No, you have nothing to do more!! I'm just here to lend my helping hand for those ones who in need." agad na banggit ko sa mga pagpapasalamat na binigay niya sa akin.

Umalis kami na kaakbay ko si Patrick sa kanang braso ko. Medyo napagod ako sa sagupaan namin, pero ayos lang, dahil nakatulong ako. Inihatid ko si Patrick sa bahay nila na malapit sa amin. Medyo maggagabi na at kailangan ko nang umalis habang pumapasok siya sa loob nang biglang may tinawag sa pangalan ko.

"Jacob, punta ka muna dito!! Bilis!!" 

Tumingin ako sa likod at nakita ko si Tita Susan, nanay ni Patrick. Niyaya niya ako na doon muna maghapunan para pasalamatan sa ginawa ko kay Patrick.

Nang nakapasok ako sa loob, napansin ko si Cheney, nakangiti habang ginagamot yung pinsan niya habang nanay niya ay nanonood ng TV. Pinaupo niya ako habang siya naman ay pumunta sa kusina para maghain. Pagkahain, agad na tinawag kami ni Tita Susan at sumunod ang lahat. 

Masayang masaya kami na parang magkakapamilya sa puntong ito. Kwentuhan, huntahan, tawanan, aakalain mo talaga na iisang pamilya kami.

Sa sobrang pagkaka-proud sa akin ni Patrick ay bigla akong hinalikan na pisngi nang biglang nagsalita ng pabiro si Tita Susan.

"Seems like you're too much close to each other, my son, maybe sooner or later, when all of you grown up, Patrick and you will be the one to get married someday.. Hahaha.."

Sobra akong nagulat talaga!! Hindi ko aakalain na mayroong isang magulang na magsasalita ng ganyan sa anak niya. Ano ba ang motibo nito para sa amin ni Patrick. Hay, bahala na!!

Lumipas ang mga oras na ganun ang ginagawa namin. Hanggang sa napagdesisyunan ko na umuwi na ng bahay.

Kinabukasan, sa higaan ko, nakita ko si Patrick, nakangiti sa akin na parang may gustong sabihin. Maya-maya, dumating si mommy na nakangiti din. Mukhang may magandang balita akong mapapakinggan ngayon ah!!

"Jacob, buti na lang at niligtas mo si Patrick at talagang proud na proud sa iyo daddy mo ngayon."

Sabi ni mommy na tuwang-tuwa.

"Mom!! At pati si Patrick, sinama mo din.. Hay naku!!"

"Naku, Hindi ko siya pinapunta, Siya ang pumunta dito para yayain ka sa kanila. Sge na iho, tumayo ka dya't mag-almusal ka na!!

Dali-dali akong tumayo. Niyaya ko din si Patrick na kumain kasama ko, pero tumanggi siya. Pinaupo ko siya sa sofa namin at tinungo ang lamesa. Naghihintay sa akin ang tuyo at sinangag na talagang nagpangiti sa akin noong mga araw na iyon. Umupo ako at agad kinuha ang pagkain at kumain. Lumapit sa akin si Patrick at bumaling ng tingin. Agad na umupo siya sa harapan ko at wari'y tinitigan ako ng may ibig pakahulugan. 

"Can I just sit here?"

Agad kong kinuha ang bangko at pinaupo si Patrick. Tinanong niya sa akin kung masarap ang kinakain ko at sabay tango ko rin. Pinatikman ko siya at inabangan agad ang reaksyon nito. 

"It taste so primitive, but I like it! What is it the name again?"

"Tuyô."

"Two-yah?"

"No, tu-yô!!"

"Ah, Tuyô!!"

"Hahaha..'"

Sabay tawa sa pagkakabigkas ni Patrick sa kinakain ko. Habang tumatawa ako, hindi ko namamalayan, na puro kanin na pala ang aking pisngi kaya hinawakan niya ako sa mukha at unti-unti niyang tinatanggal iyon nang bigla niya akong hinalikan sa labi. Nagulat ako at sabay tumayo.

"What do you think are you doing?! You know what, you shouldn't do that! We're both male! Oh, crap!!"

Lumayo ako sa kanya nang kaunti 

at sinimulan ang nahintong kinakain. Umiyak siya. Sobra as in!! Naririndi na parang mababasag ang tenga ko na kaya pumunta ako sa harapan niya at tinanong kung bakit niya ginawa sa akin iyon.

"Jacob, it's just a kiss!! There is nothing wrong kissing someone you love!! I love you as a friend, that's why I kissed you!!"

"But that's bad! Kissing someone in lips is like you're having a mutual affection to someone you've have love, not as a friend!!"

Dire-diretso pa rin sa pag-iyak si Patrick. Hanggang sa nilambing ko na lang siya at sabay halik sa mga pisngi nito.

"See, I love you too.. But just only as a friend!!"

Tumigil siya sa pag-iyak. Umupo ako sa tabi ko at niyayang kumain siya. Hinati ko ang almusal ko at ibinigay sa kanya. Pagkatapos, agad na nagtungo ako sa bahay nila, two blocks away from us. Nakapambihis si Tita Susan, kasama ang mommy ni Cheney at si Cheney din. Si Patrick at ako na lang ang hinihintay para makaalis. Agad akong nagtungo sa kwarto niya. Binigay niya sa akin ang pang-alis na susuotin ko at nagbihis sa harapan ko, siguro naman, parehas kaming lalaki, kaya nagbihis na rin ako, nagpulbos, nagsuklay at nagpahiram ng pabango kay Patrick. Tinignan ko iyon. Booster Lacoste for men ang gamit niya. Amoy ko pa rin ang pabangong first time ko lang inilagay sa damit ko. Tinanong niya ako Kung tapos na ako, at nang tumango ako, sabay bumaba kami.

"C'mon guys, just get inside right now.. We're about to go!!" anyaya ni Tita Susan sa amin. 

Agad na nagtungo kami sa kotse. Pajerong kulay pula. Ramdam ko ang lamig dahil sa lakas ng air-con sa loob nito. Agad akong tinulak ni Patrick at natumba ako. Natumba din siya. Nag-abot ang pareho naming mukha. Agad na may kung anu-anong pumapasok sa isipan ko na kung titignan nang mabuti ang mga detalye ng mukha niya. Medyo matangos ang ilong nito. Mukhang Fil-Am. Ang gwapo niyang mukha ang naghatid sa akin para ako'y biglang dapuan ng kaba at namnamin ang mga hiningang dumadampi sa mukha ko. Mahal ko na ata siya, pero hindi Ito dapat mangyari!

Inalalayan niya ako papunta sa upuan at kami ay umupo. Tumabi siya sa akin at sabay ngiti. Kinuha ang seatbelt sa gilid ng upuan ko at inilagay sa akin at pagkatapos ay yung sa kanya.

"What cuties, are you ready now? We are about to go!" sabi ni Tita Susan habang inaayos ang manibela pakanan.

Sandali akong natulog sa gilid ng pintuan mg kotse at ganun din si Patrick sa magkaibang posisyon malapit sa bintana. Medyo malayo ang lalakbayin pa kasi sa Megamall pa kami pupunta. May dalang video-recorder ang mommy ni Cheney at habang natutulog kami ay mukhang pinaglalaruan nila kami. Pansin ko ang pag-ikot ng video-cam sa mukha ko, same goes with Patrick. Hanggang sa nagkaroon ng mild inertia that lead my head towards the shoulder of Patrick's. Talagang hindi kami tinantanan ng mag-ina dahil kakuntsaba na rin niya ang anak nito. 

"Cuties, say hi to the camera!!"

Anyaya ni Tita Susan na naging dahilan para magising kaming dalawa ni Patrick.

Nag-hi kami at sabay tingin sa isa't-isa na nagtataka sa ginagawa sa amin habang natutulog. Hanggang sa lumapit sa amin si Cheney at dun na kaming nagsimulang magharutan.

Isa't kalahating oras kami na nasa biyahe. Sobrang traffic!! Naaaninag ko ang inis ni Tita Susan. Samantalang nakayukong natutulog ang dalawa kong kaibigan na animo'y parang nalugi sa negosyo. Iniayos ko ang mga posisyon nila para hindi sila mahirapan. Inilapag ko ang ulo  ni Cheney sa tabi ng pintuan ng sasakyan, samantalang iniurong ko naman ang ulo ni Patrick sa tabi ko para makasandal. Habang hinahawakan ko ang ulo niya, parang may kung anong dahilan ang nag-udyok sa akin para suriin at kilatisin ang mala-anghel na mukha. Agad na itinapat ko ang mukha ko sa mukha niya at sinabayan ko ring pumikit. Bahala na!! Ambango niya. Maiinit ang hiningang dumadampi sa bukana ng bibig at ilong ko. Sakto at naririnig ko rin na magkausap ang mommy ni Cheney at si Tita Susan nang sinubukan kong magtangka na humalik kay Patrick. Marahan kong inilapat ang mga labi ko sa labi niya. Ang init!! Ang sarap!! Iyon ata ang una kong halik na ginawa ko sa buong buhay ko. Parang mahal ko na ata siya. Hay Ewan!!

Pagkatapos ay inilagay ko ang ulo niya sa balikat ko. Inilagay ko naman ang ulo ko sa itaas ng ulo niya para makapagpahinga at makanakaw na rin ng iglip.

"Sa tingin mo, Sis, magkakatuluyan kaya yang dalawang yan?!" tanong ng Mommy ni Cheney habang nagsimulang inikot ni Tita Susan ang manibela.

"Sis, feeling ko, nakatadhana na maging sila eh. I read an article about destinies and these two people at our back seems to be the best example of how two individuals collide in to become one. Si Patrick, ramdam kong mahal niya si Jacob at umiiwas lang talaga si Jacob, maybe because, he's not prepare for him to be like my son." Agad na sagot sa ni Tita Susan. 

"Siguro nga. Ikaw Sis, pano mo natanggap that, at his young age, 

Your son is bisexual?"

"Alam mo naman Sis ang foundation namin ng anak ko. Even his father as well. Bisexual ang father niya. Pinili niya ako over his BF for the last 6 years dahil na rin siguro na gusto niyang magkaroon ng pamilya. Pero were not getting married as of now, kaya ayaw ko na maging katulad siya ng daddy niya. I want to live his life on his own way."

"Saludo talaga ako sa'yo Sis!!" Sabay nag-high five ang dalawa na parang may ginawang deal.

Dumating ang oras na nakapunta kami sa SM Megamall at agad nagpark. Ginising kami ni Tita Susan at sabay lumabas pagkatapos. Nagtungo kami sa loob at agad kumain sa Shakey's Pizza. At lumipas ang isang oras na natapos namin ang kinain namin. Nagyaya na manood kami ng sine. Sakto at lalabas noon ang last movie ng Casper the friendly Ghost noon. Agad na  bumili ng ticket sa ticket booth si Tita Susan at kami naman ay naghintay para sa kaniya.

Sinulit namin ang panonood niyon kasi sobrang ganda ng movie! Napaiyak ako noong kinanta yung "Remember me This way." Isang kaibigan na kahit anumang mangyari, hindi-hindi ka iiwanan. Ninanamnam ko ang bawat sandali na iiwanan ni Casper ang babaeng bida sa pelikula. Humagulgol ako sa sobrang sakit! Ayaw kong mangyari sa akin iyon,  kahit na magkaroon ako ng kaibigan. Kaibigan na magiging sandalan habang-buhay. Napansin ni Patrick ang paghagul-gol ko sa tabi niya.

"Want this? I think this will help.."

Binigay niya ang panyo sa akin. 

"You know what, I will never leave you! I'm your fortress, Jacob! If you want a shoulder to lean on, just ask me, and I'll give mine.

Pinunas niya ang bawat natira kong luha gamit ng hinlalaki sabay halik sa aking mga labi. Nagulat ako ulit pero hindi ko hindi na iyon mahalaga para sa akin. Mahal ko na ata siya. Bata pa kami kung tutuusin, na sa edad na 6. Ngunit kung paano namin tinuring ang pagkakaibigan ay parang napakatagal na at mas matured kung iisipin. Siguro, ito na yung sinasabi na destiny, na huhubog at magpapanday sa pag-iibigan at pagkakaibigan namin ni Patrick.

Natapos ang movie na pinanood namin na bitbit ang popcorn na kinain namin sa loob. Magkakasama kami ni Cheney at Patrick. Nang natunton namin ang jewelry shop, tinawag ni Tita Susan ni Patrick para mamili kung ano ang dapat para sa kanya. Siguro, sa edad niyang 6 alam na niyang mamili ng maganda para sa mommy niya. Nang may natipuhan, agad na hinatak ng batang Patrick ang mommy niya at sabay turo sa kwintas. Gusto kong malamang kung ano iyon, pero, marahil, hindi na iyon importante.

Itutuloy..

Read more...

The Best Thing I Ever Had - Season 3 Episode 7

Author's Note: Maraming salamat po sa mga nagbabasa nito.. I'm really really really sorry dahil uber late ang update ko :( Sorry po dahil naghintay kayu ng mejo matagal... Dami kasing mga homeworks na tinatambak sakin mga teachers ko everyday..sorry po talaga..


I would like to thank the following : russ , Rue , Erwin, dada , Roan , Jayfinpa , Darkboy13 , Mars , Jack , jm , wastedpup , kushu , Ace , mhei , jojie (and ur friend hehe) , MArc , royvan24 , mc , warren , patrick , Icy , Jasper Paulito , R3b3L^+ion , Mark Gonzales , superman , kenji , -SLUSHE_LOVE- , -jj- , -RL , John143 , Jaceph Elric , mcfrancis , eman_cruz , xndr. At sa lahat ng anonymous and silent readers ng MSOB and LOL. :) Siyempre I would like to thank my kuyas : kuya Jeffrey, kuya jm , kuya Liger , kuya Harvey :D , kuya coffee prince , kuya kenji , kuya kambal ko and kuya Vince ko. :) And lastly, I would like to thank the 2 persons who made all of this possible, kuya mike and kuya jayson :). Para sa mga hindi ko po nabati, eto na lang, MWAH! :)

Anyway, eto na po yung episode 7! Enjoy! :)

Episode 7 - Goodbyes and Hellos

"Sam..we're here to visit you.." sabi ni papa ng nakangiti..

Wew! Akala ko kung anu na eh!

Masyado ka kasing praning!

Sorry naman! iba kasi yung kutob ko eh!

"Kamusta ka na anak?" tanong ni papa.

Nagulat ako sa aking narining. "Marunong ka pong magtagalog papa?"

"Siyempre naman anak!" sagot niya. Tumawa naman ang mga kuya ko.

"Okay naman po ako papa..kayo po?" tanong ko.

"I'm fine too." tugon niya ng nakangiti.

Bigla akong nilapitan ni mama Amy..hinawakan niya ang mga kamay ko.."Sam anak...Pwede ka na bang sumama sa amin?"

Hindi ako nakasagot agad sa tanong niya..Sh*t ayan na...Tama ang kutob ko..eto na ang pinakakinatatakutan kong manyari... Nakangiti lang silang lahat sa akin at naghihintay sa isasagot ko..

Sasama ka ba?

Hindi ko alam...

Gusto mo bang sumama?

Hindi ko alam....

Hindi mo alam?! Puro ka na lang hindi mo alam!

Eh hindi ko nga alam eh! Ikaw nasa utak ko, bakit hindi ikaw ang magsabi sakin kung ano nasa loob nito?!

...........

Oh ano?! bakit hindi ka makasagot?! Ang hirap hirap ng sitwasyon ko!

Nakikipagtalo ako sa boses sa utak ko ng biglang lumapit sa akin si mommy..

"Ah eh Amy,.Pwede ko muna ba siyang kausapin?" tanong ni mommy..

"Sige.." at nagngitian silang dalawa..

Niyaya ako ni mommy na pumunta sa kusina at doon nag-usap,.Hinawakan niya ang mga braso ko.

"Anak.." mangiyak-ngiyak siya ngunit nakangiti pa rin sa akin.

"Mommy.."

"Gusto kong malaman mo na....ayos lang sa amin ng daddy mo kung sasama ka na sa mga totoo mong magulang.." at tuluyan nang pumatak ang luha niya... "Karapatan mong makasama sila..At alam kong gusto ka na nila makasama..."

"Mommy.." tumulo na rin ang luha ko..Niyakap ko siya.

"Anak,..nanay rin ako...alam ko ang pakiramdam kapag nawalay sa akin ang anak ko..Mas matindi pa nga ang nararamdaman ni Amy..14 years siyang nangungulila sa'yo..."

"Ipinapamigay mo na po ba ako sa kanila mommy?" Patuloy pa ring tumutulo ang mga luha ko.kumals ako sa pagkakayakap sa kanya.

"Hindi kita ipinamimigay anak..Kung pwede nga lang dito ka na lang..."

"Eh bakit niyo po ako binibigay sa kanila?" 

Niyakap lang ako ni mommy..Biglang lumitaw si daddy sa pintuan.

"Anak?." malungkot ang mukha ni daddy.

"Daddy.." agad akong yumakap kay daddy..niyakap niya ako ng mahigpit.

"Anak ko,.." sabi ni daddy.."Ako na dito Rosalie..puntahan mo muna sina Amy sa labas.."

Nakayakap pa rin ako kay daddy ng magpaalam sa amin si mommy..Niyaya ako ni daddy na umupo muna..Pinunasan niya ang mga luha ko at isinandal ang ulo ko sa balikat niya. Mga ilang minuto rin ang nakalipas,..

"Alam mo ba anak, ang saya saya ko nung dumating ka sa amin ng mommy mo..Kasi nagkaroon na kami ng anak...Lalo na lalaki ka..este, babae pala..." tumawa si daddy..

Natawa rin ako.."Daddy.."

"Tanggap naman kita diba?..dahil mahal kita anak ko.."

"Salamat po daddy.."

"Siyempre kasi anak kita..hindi man kita kadugo, magkarugtong pa rin ang puso.." niyakap ko siyang muli.. 

Mga ilang minuto rin siguro ang nakalipas na puno ng katahimikan bago siya magsalita muli..

"Anak..Kailangan mo nang sumama sa kanila..."

Tiningnan ko siya. unti-unting muling namumuo ang mga luha sa aking mga mata.

Ayaw na ba nila sa akin? Bakit nila ako ipinapamigay?

Sam, mahal ka nila..at ginagawa lang nila kung ano ang mas makakabuti sa'yo..kung ano ang dapat...kung ano ang tama..

"Hindi ka namin ipinamimigay..hindi ka namin ipinagtatabuyan....Ipinauubaya ka namin sa kanila...dahil sila ang tunay mong pamilya..."

Hindi ako nakasagot sa sinabi niya..tumulong muli ang mga luha ko.

"Anak, huwag mo sanang isiping hindi ka namin mahal...Mahal na mahal ka namin ng mommy mo anak ko..ginagawa lang namin kung ano ang nararapat..Hindi ka namin pwedeng ipagdamot sa mga tunay mong pamilya..masasaktan rin sila kung hindi ka sasama sa kanila..masakit man para sa amin..pero kailangan eh.."

Hindi pa rin ako nakasagot..tuluyan na akong humagulgol..Niyakap ako ni daddy..Hinayaan niya lang akong umiyak habang nakayakap ako sa kanya..Hinaplos niya ang ulo ko..

Inangat niya ang mukha ko at pinunasan ang mga luha ko..Hinalikan niya ako sa noo.."Lagi mong tatandaan anak..na mahal na mahal kita..Mahal na mahal ka namin ng mommy mo.." Nginitian niya ako.

"Mahal na mahal ko rin po kayo.."

So does this mean na sasama ka na sa kanila?

Excited much? tingnan mo na lang kung ano ang susunod na mga mangyayari sa..Agua Bendita..

Gaga! Agua Bendita ka jan?! Taong tubig ka teh? More like shokoy!

Gaga!


Bato bato sa langit, tamaan wag magalit!


Mali! Mali yang kasabihan mo na iyan!


Ha? Anong mali dun?


Bato bato sa langit,.......


O?


Ang tawag dun ay asteroids!!!


Loka loka!


:P

Pumunta na kaming muli sa sala ni daddy..Mukhang kinakabahan din sila sa magiging desisyon ko..


Ayokong iwanan sina mommy at daddy, dahil mahal ko sila..ayoko ring saktan sila mama at papa dahil mahal rin nila ako..at siyempre kahit hindi ko pa sila ganun kakilala, nanay at tatay ko pa rin sila..


So anu na?


Excited talaga teh?! Maghintay ka nga! Patience is a virtue!


Che!


Kaagad lumapit sa akin si mama Amy.."Anak?"

Huminga ako ng malalim...mahirap tong desisyon na to..Pero I have to do this..

"Sasama na po ako sa inyo mama.."

Kaagad akong niyakap ni mama..tuwang-tuwa siya sa kanyang narinig..maging si papa ay yumakap na rin sa akin.Nakita ko namang nakangiti lang sa amin sina mommy at daddy, pati na rin ang mga kuya ko..Lahat ay mukhang masaya, except kay Sai..Halatang pilit lang ang mga ngiti niya..Pero hindi ko na lang pinansin yun.

"Uhmm mama, pwede muna po ba akong magpaalam sa mga kaibigan ko?" tanong ko kay mama Amy.

"Sure anak!".

Lumabas ako ng bahay para pumunta sa bahay nila Macky..Kapitbahay lang namin sila kaya, konting hakbang lang, nandun na ako..Pinapasok ako kaagad ng katulong nila, naabutan kong nakaupo sina Macky at Coleen sa sala nila habang nagtatawanan at nanood ng tv..Natanaw ko naman sa dining area sina Cathy at kuya Marco..Mukhang sila na dahil ang sweet sweet nila..Hindi naman ako nagselos..

Naku!


Oo na sige na! Nagseselos ako! Pero konti lang ha!!!


Wala naman akong sinasabing nagseselos ka ah! Ikaw tong defensive! hahaha


Hayy nako!


Oo, nakaramdam ako ng selos, pero konti lang ha..Promise, konti lang talaga..Anyway,.

"O Av! Nandiyan ka pala!" sabi ni Macky.

"Ahh ehh..magpapaalam lang kasi ako sa inyo.." tintry kong wag umiyak..ayokong magburst out ulit ung mga luha ko, baka umiyak pa rin tong dalawa na to..

"Bakit??" tanong ni Coleen.

"Aalis na kasi ako.." sabi ko sa kanila. Nakayuko lang ako dahil ayokong makita nilang pumatak ang luha ko.

"Aalis ka? Saan ka pupunta?" tanong ni kuya Marco.

Tiningnan ko siya..Malungkot ang mukha niya..Ganun rin sina Macky at Coleen..Pinilit kong ngitian sila.."Sasama na kasi ako kila kuya." Pero biglang pumatak ang mga luha kong kanina pa namumuo.

Kaagad akong niyakap nung dalawa, sina Coleen at si Macky...Niyakap ko na lang din sila at hinayaang pumatak ang aking mga luha..Umiiyak na rin sila..

"Eto yung ayaw ko eh,..Yung mag-iiyakan pa tayo.." sabi ko sabay bitaw ng maikling tawa..

"Kailan ka ba aalis?" tanong ni Coleen.

"Mamaya na..kaya dumaan muna ko dito..para magpaalam sa inyo.." Pilit ko silang nginitian..kahit mahirap..kasi iiwanan ko tong mga abnormal pero mga mababait at mapagmahal kong mga kaibigan.."Wag kayung mag-alala, dadalawin ko naman kayo dito palagi.."

Niyakap nila kong dalawa muli.."Mamimiss ko kayung dalawa.."

"Mamimiss ka rin namin Av." sabi ni Macky.

"Sam.." Pag-cocorrect ko sa kanya..

"Ay oo nga pala,..Sam.." at nginitian niya ako..

Lumapit sa akin si kuya Marco..Nginitian ko siya...Niyakap niya ako ng mahigpit..Yumakap na lang rin ako sa kanya..Hindi kami nagsasalita..Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi at tinitigan ako sa mga mata..Biglang pumatak ang luha sa kanyang mga mata..Hinalikan niya ako sa noo at muling niyakap.

Ehem ehem, may nakakalimutan ka ata.


Ha? ano?


Si Cathy, gaga! Ang landi mo!


Ay shoot ou nga pala!


Kumalas ako sa pagkakayakap niya..Nginitian ko siya at tinignan si Cathy.. "Cathy."

"Hm?" tanong niya.

"Kapag pinaiyak ka nito sabihin mo sakin ha? Uupakan natin yan." sabi ko ng nakangiti. Tumawa naman silang lahat..

"Kaya mo ba akong upakan?" tanong ni Marco..

Nginitian ko lang siya..."Mamimiss kita kuya.."

"Mamimiss din kita..Pakabait ka dun ha? Wag sakit ng ulo? Wag ka na rin papakidnap!"

Natawa ako sa sinabi niya.."Sige, sasabihin ko sa mga kidnappers na wag ako ang kidnapin!"

"O sige na, pupuntahan ko pa si Van."

Niyakap nila akong muli..Nagpaalam sa isa't isa, at umalis na..Ang hirap magpaalam sa mga kaibigan mo..Lalo na sa mga kaibigan mong talagang parte na ng puso mo..Mahirap..Masakit..Nakakalungkot..Pero kailangan tanggapin..Makikita ko pa naman sila ulit..kaya let's think positive, sabi nga nila,.

Sunod kong pinuntahan si Van..Sa kanya ako pinakamahihirapang magpaalam..Iiyak na naman ako..Sumakay ako ng tricycle dahil nasa kabilang dako pa ng baranggay namin ang bahay nila..Dumating ako roon at naabutan kong nagwawalis sa labas ang nanay niya.

"Tita, good morning po,." bati ko kay Tita Ana. Nagmano ako sa kanya.

"Av anak, good morning din..Tulog pa si Van, ikaw na ang gumising." sabi ni tita.

"Sige po." pumasok ako sa loob ng bahay nila at dumiretso sa kwarto ni Van..Nakita kong nakahiga pa siya sa kanyang kama at himbing na himbing pa ang tulog..Lumapit ako sa kanya at humiga sa tabi niya.,Ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya, at iniyakap ang aking kamay sa kanyang katawan..Tinitigan ko ang mukha niya, yung matangos niyang ilong, yung mapupula't malalambot na labi niya. Nasa ganoon akong pag-aadmire sa mukha niya ng bumukas ang kanyang mga mata..Lumitaw ang mga gray niyang mga mata..Nginitian ko siya at nginitian rin niya ako..Hinalika niya ako sa labi..

"Good morning." sabi niya..

"Good morning.." Hindi ko namalayang pumatak na pala ang luha ko.

"Bakit ka umiiyak? May problema ba?" tanong niya..

Hindi ako nakasagot kaagad at tuluyan na akong umiyak..Ang hirap pala nito! Ni hindi ko man lang masabi na aalis na ako..


Kaya mo yan! Nakasurvive ka nga sa bingit ng kamatayan e, yan pa kaya?! Kayang kaya mo yan!


Niyakap ko siya ng mahigpit..

"Bunso ko? Bakit ka umiiyak? Anong problema?"

"Kuya...kinukuha na ako ng mga totoo kong magulang.."

Hindi siya sumagot..sa halip ay niyakap niya ako ng mahigpit..

"I'm sorry..." sabi ko.

"Shh...Wala kang dapat i-pag-sorry.."

"Okay lang sa'yo?"

"Kung ako ang tatanungin, hindi..Dahil magkakalayo tayo..at ayokong malayu ka sa akin..Pero kailangan mong gawin to..pamilya mo sila, dapat lang na sumama ka sa kanila.."

Hindi ako sumagot..

"Magkikita pa naman tayo diba? Pwede naman kitang dalawin dun, diba?"

Tinignan ko siya at nginitian..Hinalikan niya akong muli sa labi at nagyakapan kaming dalawa..



============================================


Dumating kami sa bahay nila, este bahay namin pala..Nakakamangha yung bahay nila, namin pala..Mansion...mali, hacienda! parang isang buong street yung daan mula sa gate papunta sa bahay..Sa daan, makikita mo yung mga puno, mga halaman at bulaklak na nakatanim. Yung bahay naman, PALASYO!

Eleganteng elegante! Pang-mayamang pang mayaman! Sinalubong kami ng 3 katulong. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ang isang malaki't magandang chandelier na nakasabit sa kisame, ang mga paintings na nakasabit sa dingding at ang isang malaking family picture nila..Grabe wala akong masabi sa nakita ko..Sobrang ganda talaga ng bahay..Hinatid ako ni kuya Ken sa kwarto ko. Pagpasok ko ng kwarto ko, namangha akong muli..Ang laki! Malaki na yung kwarto ko nuon, pero ngayon, mas doble pa! May sariling bathroom, may sariling walking closet, may balchony..Ang laki nung kama, King size...May shelf ng books, at binilhan na rin nila ako ng sarili kong computer..

"Kuya, may laptop naman ako eh, bakit ka pa bumili ng desktop?" tanong ko.

"Eh mapilit si daddy eh..ibili ka raw, kaya ayan..At hindi lang iyan..Try sliding that door,." sabay turo sa isang furniture na parang isang cabinet..

I-ni-slide ko yung pinto at laking gulat ko sa nakita ko.. Isang 46-inch LCD tv..tapos sa ilalim nun, may PS3 with Move, at XBOX 360 with Kinect.

"Kami ng kuya Max mo ang bumili niyang mga consoles na yan para sa'yo. We also bought you some games,. Sana magustuhan mo.."

"Thank you kuya!!!!" niyakap ko siya..Ang bait naman talaga ng mga kuya ko.

Pagkatapos akong itour ni kuya Ken sa buong bahay, plus yung swimming pool, at yung baketball court, kumain na kami..masaya kaming kumakain..pero everytime na mapapatingin ako kay Sai ay matulis ang tingin nito sa akin,.

Anong problema niyang kambal mo?


Malay ko?


Oh well,.


Hindi ko naman ginawang big deal iyon..Hindi ko na lang pinansin..Dedma na lang..Natapos ang kainan, at natulog na ako.

==========================================

First day ko sa school nila Sai..Siyempre, nagtransfer ako ng school..nagshift rin ako ng course dahil iyon ang hiling ni papa, nahihiya naman akong tumutol kay pumayag na ako..so I decided to take Business Admin, katulad ng course ni Sai...Unang araw ko, and Sai didn't even bother teaching me the ways through the campus.

Kainis yang kambal mo ha!


Hayaan mo na lang..


Simula nung dumating ako sa bahay, ang sungit sungit na niya sa akin..Pag may tinatanong ako, sasabhin niya, "Bakit ba ang kulit kulit mo? Ang dami-dami mong tanong!"

Anyway, buti na lang ay may nagtour sa akin..Si Harvey..Siya raw ang assigned para magtour sa mga transferries..

"Hi! You must be Sam Wilson,. I'm Harvey del Rosario.." iniabot niya ang kamay niya sa akin.

"Hello, nice to meet you." sagot ko naman. Kinamayan ko siya.

Mabait si Harvey..Gwapo siya actually..Matangkad, moreno, maganda ang built ng katawan, mapula yung mga labi niya, may brown na mga mata, matangos ang ilong. Malakas din ang appeal..Pero siyempre, hindi ako nagpatukso, may boyfriend na kaya ako..

Buti naman alam mo na dapat wag ka magpatukso.


Siyempre! Ako pa?!

Inilibot niya ako sa buong campus. Inexplain ang mga rules, student code of conduct, pinakilala ako sa mga school administrators, principal, sa dean, sa lahat! Naikot nga namin ang buong school eh!

Sa unang class ko, College Algebra, nagulat ako na kaklase ko pala si Harvey..Parehas pala kami ng course na kinuha,..Nakahabol naman ako kaagad sa mga topics dahil naintindihan ko ito kaagad..Mataas naman kasi ang mga nakuha kong grades sa math nung highschool pa ako..

Natapos ang mga morning subjects ko at lunch break ko na..Pumunta ako ng canteen at bumili ng pagkain..Hindi naman ako gutom kaya napagpasyahan kong magsandwich na lang and then bumili ng iced tea,.Nakakita ako ng isang bakanteng table malapit sa bintana..Ewan ko ba, favorite spot ko yung somewhere malapit sa windows..Anyway, so ayun naupo ako..Kumakain ako ng biglang may kumalabit sa akin..Paglingon ko,

"Hey Sam!" nakangiti niyang bati sa akin.


--------------------------------
Until the next episode,
Sam.






contact me @:
FB : vince_blueviolet@yahoo.com (message na lang po kayo, say your blogger name or sabihin niu n lng po na nabasa nio tong story na ito sa site na ito.)
YM : binz_32@yahoo.com

Read more...