Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 20)

Salamat sa mga patuloy na sumusubaybay ng series na ginawa ko. Ganun din sa mga silent readers na nagbabasa rin ng series ko. Nawa'y kung merong mga GRAMMAR FLAWS kayo na makikita especially this EPISODE, ipagpaumanhin ninyo na lang kasi first time ko lang magsulat.

Salamat din sa mga:

Kaibigan ko, kaklase ko sa block section ng MBA sa PLM, mga ka-officemate ko na habang tina-type ko ito ay binabasa ng patago ang nobela ko, sa bestfriends ko at mga barkada ko, at higit sa lahat, kay Patrick na siyang naging dahilan para makapagsulat ako ng ganito. (Sino siya?! Well... Secret!! Hehehehe..)

Siyempre, sa mga avid readers na palaging nagko-comment ng nobela ko:

Sina Dada, jac, mArk, mcfrancis, j.v, -Ram, Nujum, LightRundle, Erion, coffee prince( number one fan ng novel ko..) Kuya Nitro, mga anonymous readers (mga mentor ko pagdating sa grammar and spelling) Ross ram, Aqua16, Sen Janus(Don't worry, i will post some of my missing parts of my story ASAP, but not now..) Boy Jazz, dark_ken(fan ako ng novel niya..) jasper.escamillan(nag-iwan pa ng number sa akin, don't worry, I'll text u if I have some spare time Hahaha!!) Ernes_aka_jun, Magno, Jay aka Jcoi, chris018, jayfinap(in-add ako sa account niya at isa sa mga idol ko pagdating sa series) zenki, ogie8906, at si JhayCie. Guys.. Sana nagustuhan ninyo ang story ko!!!

Pasensiya na ulit guys kung ngayon lang ulit ako nagpost dahil nagkasakit ako ng three days na hindi ko nahhawakan mga gadgets ko.. Well anyway, we're down to half of my novel so no worries about when this will end.. Basta, more revelations are about to come after this.. I hope you all guys will ne'er stop reading my series!! :))

ANY COMMENTS, OPINIONS AND VIOLENT REACTIONS ARE AFFABLY WELCOME!!!

(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

Any commonality to any individual, place, or written works are absolutely COINCIDENTAL.

DISCLAIMER: The author withholds all his prerogatives to the work, and requests that in any use of this material that his rights are purely respected. No part of this story maybe reproduced or transmitted in any form or by any means: replicating, copying, duplicating or otherwise, without the prior consent or permission of the author himself.

To visit my accounts, just get me in track here, AyT?!:

Blog: http://pinnohy.blogspot.?com/

FB: http://www.facebook.com/pINNOHy

TWITTER: @pINNOHy (just follow me and I'll follow you back!!)

---------------------------------------------

Part 20

Sabado at mukhang mahaba-haba ang tulog ko. Nagising akong naka-rise and shine na ang haring araw. Nang tinignan ko ang CP ko sa itaas ng unan ay mag- aalas ocho na ng umaga. Gusto ko pang matulog at napuyat ako sa kaka-practice ng cotillion namin kagabi. Inabot na nga ako ng alas onse ng gabi kahapon. Sabay kaming dalawa ni Lei umuwi kagabi dahil niligpit pa namin ang props na ginamit namin sa practice namin ng cotillion. Partner niya si Arah, yung president ng klase namin, samantala, kapartner ko naman si Shaine, yung patay na patay kay Lei. Mukhang me phobia na ang baby bro ko sa kanya kaya medyo mailap si Lei kay Shaine ngayon.

Nang tumayo ako, bigla kong naalala na me ia-eyeball pala ako ngayon. Si Patrick!! Kaya hindi ako nagpatumpik-tumpik na bumaba sa kinalalagyan ko sabay baba sa double deck kong higaan.

Kinuha ko ang Christmas Card na binigay sa akin ni Cheney noon na kay Patrick pala galing. Agad kong kinumpirma kung February 5 ang usapan namin. Kumpirmado nga!! Kinuha ko iyon kasabay ng necklace na binigay niya sa akin sabay lagay sa bulsa ko para kapag nakita niya ako ay malaman niya kaagad na ako ang hinahanap niya, ang kababata niya, at ang minsan na minahal niya.

Bumaba ako sa kwarto, nakita ko ang alaga kong aso, si Patrick at kinuha ko. Umupo ako sa sofa habang karga ang alagang aso at dun sinimulang harutin. Parang kailan lang noon ibinigay sa akin ito ni Cheney at ngayon ay nakikita ko na itong lumalaki at lumalago. Kiniliti ko siya sa dibdib sabay halik sa ilong nito. Medyo parang banlag ang alaga kong aso, pero sabi daw ng iba, ay natural lang daw sa shitsu ang ganung kalagayan.

Binaba ko, pagkatapos ang alaga ko. Tumayo ako at nagluto ng noodles para almusalin ko. Nilagyan ko ng itlog at tokwa na nakita ko sa ref habang kumukulo. Ganun ako kumain ng noodles. Ine-experiment ko.

Nang naluto na ay pinasya kong kumain na din habang mainit pa. Habang hinihipan ko, amoy ko ang sarap at linamnam ng noodles na inexperiment ko. Agad na isinubo ko iyon at naramdaman ang biglaang pagkapaso ng dila ko. Agad akong kumuha ng baso na may lamang tubig at ininom ko ng bigla. Habang nakatingin sa kabilang parte ng bahay ay nakita ko ang CP ko. Hindi ko pala namalayan na naipatong ko pala iyon sa ref habang nagluluto kaya napagdesisyunan ko na kunin iyon. Low-batt na at nang sinubukan kong buksan muli ay namatayan na lang ito ng kusa. Hinanap ko kaagad ang charger at hindi naman akong nabigong makita iyon. Kinuha ko iyon sabay saksak sa saksakan ng kuryente at hinayaang mag-charge mag-isa. Bumalik ako sa kinakain ko, at sinimulang kumain.

Dumating si mommy. Tinanong niya ako kung kamusta na kami ni Cheney. Sinagot ko naman siya na ok pa naman kami. Tinapik niya ang mga balikat ko sabay sabi,

"Bunso ko, lumalaki kang gumugwapo. Pansin ko iyon habang lumilipas ang panahon. Kamukhang kamukha mo si Kuya Kenneth mo. Sana, yang mukhang iyan ang maghahatid sa iyo sa kaligayahan mo na unang minahal sa iyo ni Cheney bukod sa ugali mo."

Medyo me pagkamalalim ang gustong sabihin sa akin ni mommy. Ayaw niyang sabihin kong anong gusto niyang ipahiwatig sa akin. Hindi ko na daw dapat itanong iyan sa kanya, bagkus hanapin ko daw ang sagot sa sarili ko. Ako ang gagawa ng kapalaran ko at siya lang ang tagabigay ng payo para hindi ako lumiliko sa maling daan.

Ibinilin sa akin ni mommy ang bahay at pagkatapos ay umalis Ito dala ang isang box ng bote na gagamitin sa family business namin. Ipinagpatuloy ko naman ang naunsyaming kinakain.

Alas 10 na ng umaga. Kailangan ko ng maghanda. Kinuha ko ang susuotin ko para sa pagkikita namin ni Patrick. Fitted na faded jeans at muscle-type polo shirt na kulay green na binili ko pa sa Penshoppe ang isusuot ko, pagkatapos kinuha ko ang salamin ko sa mata at inilagay kasama ng mga susuotin mamaya. Kinuha ko din ang kwintas sa bulsa at Christmas Card na ibinigay niya sa akin noong Pasko at inilagay sa gilid ng mga isusuot ko. Pagkatapos ay lumabas ako at sabay lock ng pintuan ng kwarto.

Walang anu-ano ay biglang nagtext si Lei. Kinamusta lang niya ako. Nagtanong siya kung may gagawin ako mamaya pero hindi ko siya nireplyan. Mahirap na at baka mahuli ako sa gagawin kong sikreto sa kanila. Agad na binuksan ko ang TV at inilipat sa MTV Asia. Ano kaya ang nangunguna sa music video ngayon?

Alas 11 ng umaga. Biglang tumawag si Cheney sa akin. Sinabi niya na kailangan ko Aw pumunta sa kanila para samahan ko siya kina Lei. Importante daw. Pero hindi ko siya sinagot. Andun pa din kasi ang hinala ko na Baka mabuking ang inihahanda kong supresa para sa kanila. Sana, ma-impressed ako ni Patrick sa makikita ko sa kanya.

Hindi ko maalis sa utak ko na mag-imagine sa physical attributes niya. Siguro gwapo siya tulad ni Lei, maganda ang mga mata tulad ni Cheney, matangos ang ilong tulad ni Lei, at mas kaakit-akit na pangangatawan tulad ko. Magkasing-tangkad ba kami? Nagsasalita na kaya siya ng tagalog? At higit sa lahat, mahal pa kaya niya ako?

Nanonood ako ng MTV Asia at napagdesisyunan ko na ilipat ang channel sa HBO. Mukhang maganda ang palabas. Maka-lumang horror-suspense na pelikula na ang title ay "Amethyville." pinanood ko iyon at tinutukan ang pagsubaybay sa pelikula.

Nang mag-11:30 ay napagdesisyunan kong kumain. Agad na tinawag ang alaga kong shitsu at pinakain ko na din kasabay ko ng dog pellet na binili pa sa Aranque Market. Tinolang Manok na tinadtaran ng maraming luya ang inihain sa akin ni mommy bago pumunta sa water station. Ang sarap!! Manamis-namis na maanghang ang lasa!! Kumuha ako ng sawsawan at ibinuhos sa plato ko na punung-puno ng kanin at ulam. Kinuha ko sa ref ang pitsel at pagkatapos niyon ay umupo ako at nag-sign of the cross pagkatapos.

Na-satisfy ako sa lasa. Ang sarap, may after taste pa ako dun sa kinain ko. Pagkatapos kong kumain ay agad kong hinugasan ang pinggan na pinagkainan namin at nagdesisyong paliguan na rin ang alaga pagkatapos.

Mga 12:00 na ng hapon nang natapos ako sa mga ginagawa ko. Medyo basang-basa ako dahil ang harot paliguan ng alaga kong aso. Kumuha ako ng towel na exclusively for my doggie lang at pinunas sa kanya. Pagkatapos ay napagdesisyunan ko na ring maligo at mag-prepare na para sa tinakda ni Patrick sa akin.

Tumingin ako sa salamin. Napansin ko ang mga chinitong mga mata ko. Medyo nagkakaroon na ako ng Adam's apple at napansin ko na medyo nagkakaroon na rin ako ng balbas malapit sa itaas ng bibig ko. May tigyawat din ako sa noo pero hindi naman halata. Maputi ang balat ko. Siguro kapag dinoble ang puti ko ay mas mahihigitan ko ng puti si Lei. Medyo mamula-mula ang pisngi ko. Hindi namang gaanong matangos ang ilong ko, pero maganda ang hubog nito. Napansin ko na medyo tumangkad ako. Naging 5"8 pero mas matangkad pa din si Lei sa akin. Maganda ang lips ko. Medyo maliit pero mamula-mula. Kung tutuusin, parang me hawig ako dun sa isa sa mga P-pop group ngayon na XLRT. Totoo nga ang sinabi sa akin ni mommy na kahawig na kahawig ko si kuya sa mukha pero mana naman ako sa kanya pagdating sa kaputian. Medyo binaba ko ang tingin sa sarili kong kaanyuan. Medyo nagkakaroon na ako ng buhok sa dibdib particularly sa baba ng mga utong ko. Napansin kong paguhit mula sa pusod ko ang mga balahibo ko hanggang sa patola ko. Ang kinis at puti ng balat ko, all natural yan, at walang halong preservatives, tulad ng mga whitening soap at mga turok ng glutathione. napansin ko din ang 6.5 inches kong armas. May mga buhok na ito ngayon at nakakakiliti kapag hinihimas-himas mo gamit ang kamay. How voluptuous!! Medyo nangungulubot ang mga anak nito dahil siguro sa lamig ng panahon. Bigla akong nalibugan! Ano kaya kung yayain ako ni Patrick maka-one night stand pag nagkita kami? Siguro, isusuko ko ang lahat, pati na ang pinaka iisang butas ko sa likod sa kanya.

Biglang tumaas ang alaga ko, parang gustong magwala. Mamula-mula ang ulo nito at nangangalit dahil sa mga ugat na lumalaki. Agad na napansin ko na medyo lumalabas na ang pre-cum sa nangangalit na armas. Nai-imagine ko ang mga katawan ni Patrick! Agad kong hinawakan ang aking alaga at nilaro-laro. Pagkatapos niyon ay binayo ko ng dahan-dahan. Agad akong naghanap ng lubricant para mapreskuhan ang pagbabayo ko sa etits ko at hindi ako nabigong hanapin iyon. Oh!! Cream silk conditioner, pwede na ito!!

Piniga ko ang conditioner sa palad ko at sinimot. Nang natapos ay ipinahid ko sa etits ko sabay pagbayo nito mula dahan-dahan hanggang pabilis ng pabilis. May anong kiliti akong naramdaman nang sumasama ang ulo ng alaga ko sa pagbayo gamit ang kaliwang kamay. Ang sarap! Nakadapa ako sa loob ng banyo habang ginagawa ko iyon. Ang sarap pala ng feeling na mag-masturbate habang nai-imagine mo ang gusto mo. Kahit pantasiya lang ang lahat, pero akala mo, nandiyan siya ng buong-buo sa harapan mo.

"Oh Patrick!! Lalabasan na ako!!"

Napasigaw ako. Biglang bumulwak sa akin ang minsan na pahintong-hintong bulwak ng aking dagta. Nakakatuwang isipin, knowing na parehas ng lubricant na ginamit ko ang itsura ng dagta ko. Sumirit iyon sa gilid ng butas malapit sa lababo sa loob. Nanghina ako. Parang nawala sa akin ang lakas na naipon ko sa ilang buwan at taon na hindi pagpapalabas. Ang sarap ng pakiramdam!! Para akong na-rejuvinate, sa kabila ng paghihina na naramdaman ko pagkatapos ng pampalipas libog na ginawa ko.

Agad akong tumayo at napagdesisyunan na maligo. Nagbanlaw ako at pagkatapos ay nagsabon din. Habang nagsasabon, ramdam ko na nakatayo pa rin mula sa dati niyang posisyon si dudung na galit na galit pa at gusto pang humirit ng part 2. Hindi ko na lang ito pinansin at nagpatuloy na lang ako sa ginagawa ko.

Lumabas ako ng nakatapis gamit ang mahabang twalya. Agad na pinatay ko ang nakalimutang bukas na TV at agad akong pumunta sa kwarto sa itaas at doon na magbihis. Isinuot kong ang mga inihanda kong damit at nang matapos ay tumingin sa salamin. Kumuha ako ng pulbos sa gilid ng salamin at ikinalat sa mukha ko, gamit ang mga kamay. Nang matapos ay nagpabango ako gamit ang Booster Lacoste for men na binili ni kuya sa Dubai para sa akin at sabay nun ang halimuyak na abot hanggang sa kapit-bahay ang amoy. Nang matapos ay kinuha ko ang bench for men-Hair wax na binili ko naman at inilagay ko sa buhok ko. Inayos ko ito ng patayo na parang korean-style. Pagkatapos, ay agad na kinuha ko ang Christmas Card at ang kwintas. Isinuot ko ang kwintas. Nang matapos ay agad na pinagmasdan ko ito. Andun pa din ang kinang. Parang bagong-bago pa din at walang gaanong galos o kahit anong gasgas sa kumikinang na pendant nito. Kinuha ko din ang converse na sapatos na kulay itim at agad na sinuot sa paa ko.

Bumaba ako pagkatapos. Tinignan ko ang oras at eksaktong 1:25pm pa lang. Kinuha ko ang relos at mp3 pati ang headset ko sa gilid ng TV set at pati na rin ang CP ko. Sinigurado ko na nakapatay sa lahat ang saksakan. Nang matapos ay agad kong isinarado ang pintuan sa loob pagkatapos ay kinandado ang gate at pumunta sa water station na family business namin at ibinigay kay mommy ang susi. Habang naglalakad ay naramdaman ko ang tindi ng sikat ng araw kaya sinuot ko kaagad ang salamin ko sa mata. Napansin ko din ang isang grupo ng mga bading na tinitignan ako na kulang na lang ay maghubad ako sa harapan nila at palasapin ko ang 6.5 inches kong alaga sa kanila.

"Psst... Boy, magkano ba?!" iyan ang sigaw sa akin ng mga bading pagkatapos nila akong titigan ng mabuti.

Hindi ko na lang sila pinansin. Dire-diretso akong naglakad hangggang sa nakarating ako sa kanto ng Pacheco St. at N. Zamora St. at naghintay ng jeep.

Sakto at tumapat sa akin ang walang taong jeep sa loob. Sumakay ako at biglang nagbayad. Kinuha ko ang mp3 sa bulsa ko at nagpatugtog.

Nang sakto ay bumaba ako sa tapat ng simbahan. Madaming tao, kaya nagpasiya akong silipin muna ang loob at tumambay sa labas. Walang pagbabago. Simula noong bata pa ako na una-una ko itong nakita. May mga batang gala na tumatakbo sa paligid ng simbahan. May mga nagtitinda ng lobo at sampaguita sa baba ng simbahan, at syempre ang mga deboto ng mahal na poong Sto. Niño de Tondo. Nakasuot sila ng belo na kulay brown habang hawak-hawak ang pamphlet na maliit na paniwala kong naglalaman ng nobena at mga padasal. Mayroon din silang dalang rosaryo na mukhang nalipasan na ng panahon.

Nakita ko sa wakas ang Tondo sa kabuuan. Kahit na ang nakikita ko sa pagkakataong iyon ang poknat at peklat sa mukha ng isa sa mga pinakasikat na distrito ng Maynila, Nakikita ko naman, na sa kabila nun, ang alaala ng pagkakaibigan namin nina Cheney at Patrick na dito unang sumibol at nagsimula.

Napagdesisyunan kong magbukas ng mp3, agad na sinaksak ko muli ang headset sa tenga ko at agad na tinago sa bulsa. Mahirap na, baka masalisihan ako dito.

Agad na tumugtog ang bagong kanta ni Justine Timberlake na "Cry me a River" sa mp3 ko. Masaya kong pinakinggan iyon sa kabila ng malungkot na mensahe ng kanta. Agad kong tinignan ang relos ko kung anong oras na. Sakto at 1:27pm pa lang. Medyo maaga pa mula sa itinakda niyang oras. Nagpasiya akong mamasyal at libutin ang buong vicinage ng simbahan. Nakita ko sa gilid, malapit sa loob ang mga pangalan na paniwala ko'y mga pangalan ng sanggol na kinitil ng buhay sa pamamagitan ng aborsyon. Bigla akong nakaramdam ng awa kaya nagpasya akong magdasal ng saglit para sa mga kaluluwa nila.

Alas 1:50 at magsasampung minuto bago ang alas dos. Habang nakaupo ako sa gilid ng hagdan ng simbahan ay may napansin akong isang bata. Umiiyak siya. Hinahanap niya ang kanyang nanay. Nawala daw siya dahil bumitaw siya sa kanyang nanay. Naawa ako sa bata. Sinamahan ko siya at sabay nagtungo sa presinto para sabihin ang insidente sa mga pulis. Pagkaraan ng limang minuto ay biglang dumating ang isang babae na may dala-dalang bilao ng kakanin. Mukhang ibebenta sana niya ito. Niyakap niya ang batang lalaki sabay hinalikan. Naalala ko tuloy ang nangyari sa akin noong bata pa ako at dito pa mismo nangyari sa tapat ng simbahan. Ito rin ang presinto na pinagdalhan sa akin ni father kasama si Patrick pati si Cheney para mahanap ko ang mommy ko noon.

Agad na nagpasalamat sa akin yung nanay ng bata na sinamahan ko sa presinto. Napaiyak siya sa akin. May kung ano sa isip ko na pumasok para umiyak din ako, siguro nadala lang ako ng sitwasyon kaya ko lang nagawa iyon. Nagbigay pa nga siya sa akin ng kakanin, at kinuha ko naman.

Alas 2:25 ng tanghali. Medyo kumulimlim ang langit. Umalis na ang mag-ina pagkatapos. Bumalik ako sa simbahan. Ganun pa din at marami pa ring tao. Kinakain ko pa din ang kakanin na ibinigay sa akin ng nanay ng batang natulungan ko. Masarap pala. Bumili din ako ng sago sa gilid ng Plaza Rodriguez. Medyo naiinip na rin ako kasi hindi ko pa nakikita si Patrick, at saktong malapit na ang tinakdang oras niya. Medyo nalungkot ako. Paano na kung hindi dumating si Patrick? Ano ang gagawin ko? Magagalit ba ako sa kanya? O kailangan ko na naman siya unawain kung bakit hindi niya ako sinipot.

Nang ako ay nakapunta sa loob ng simbahan ay nakita ko ang ganda at elegante ng loob. Napatingin ako dahil para akong nasa loob ng isang simbahan sa Europa. Baroque style na medyo may pagka-chinese touch. Sa harap ng simbahan, nakita ko si Señor Sto. Niño. kulay pula ang suot niyang damit. Kakatapos lang kasi ng piyesta ng dito, kaya ganun pa din ang damit nito.

Agad bumuhos ang napakalakas na ulan. Ang kaninang walang-wala na tao sa loob ay biglang dumami para sumilong. Medyo nalungkot ako dahil mukhang hindi nga makakapunta si Patrick. Alas 2:45pm na kasi eh. Nagbigay ako ng taning ng isang oras para hintayin siya.

3:05 ng hapon. Wala pa din siya. Tapos na akong magdasal at halos napakinggan ko na lahat ang mga kanta ko sa mp3. Tinigilan ko munang nagpatugtog at nagpasyang lumabas. Mabilis tumila ang ulan. Medyo lumiliwanag na din. Nagdesisyon akong lumabas sa loob ng simbahan.

Sa labas, me biglang yumakap sa likod ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin kaya nagpasiya akong tignan siya sa harapan. Biglang gulat ko na si Cheney pala ang nasa likod ko. Tumingin ako sa kabilang tabi at nakita ko si Lei na napaka-gwapo dahil sa suot niyang t-shirt na fitted na kulay green at pantalon na maong na faded.

"Hey, why are you here, guys?" tanong ko sa kanila na may pagkamangha.

"Well, ahm.. We're just here para magsimba. Niyaya ako ni Lei para magsimba muna tapos pupunta kami sa SM Manila to unwind." sabi ni Cheney habang nakayakap sa akin ng mahigpit.

Lumapit sa akin si Lei. Sabay halik sa pisngi ko.

"Big bro, sorry kung na-late ako ah?!" sabi niya habang nakatingin siya sa akin.

Suot na pala ni Lei ang salamin na ibinigay ko sa kanya. Mas gumuwapo siya kaysa sa akin. Kung aayusan ko lang to, malamang mas marami ang magkakagusto dito kaysa sa akin.

Nagpasiya akong hindi sabihin ang dahilan kung bakit ako nandito. Mahirap na. Kahit bigo akong makita si Patrick, buti na lang at dumating sina Cheney at Lei para samahan ako at mawala na rin ang lungkot dulot ng hindi pagsipot ni Patrick sa usapan.

Bigla kong naalala ang sinabi sa akin ni Lei.

"Baby bro, ano ulit yung sinabi mo aa akin kanina, bakit ka nagso-sorry sa akin?" sabi ko habang tinatanggal ko ang headset ko sa tenga ko.

"Ah eh, kuya wala. Wala lang akong masabi kaya ko lang nasabi ko sa'yo iyon."

Nagpasiya sila Lei na pumunta sa harapan. Nagdasal kami. Pagkatapos niyon ay nag-usap kami kung ano ang gagawin nila sa SM Manila. Me bibilhin lang pala si Lei at nagpasama lang pala siya kay Cheney. Biglang dumating sa amin ang isang pari na pamilyar para sa akin.

"Si Father!! Si Father!! Cakie si father!!" sigaw ni Cheney sa akin.

"Teka, cakie, wala akong matandaan!! Si father?!"

Tinitigan kong mabuti ang pari. Medyo matanda na siya. Wala siyang gaanong buhok sa tuktok at suot ang uniform ng isang seminarista. Me dalang bible at rosary.

"Father Michael!! Father Michael!!"
Sigaw ni Cheney.

Tumayo si Cheney sabay hinawakan ang kaliwang kamay ko. Sa kanan ay hinatak ko si Lei at sabay kaming tumakbo papunta sa pari.

"Oh Cheney, Iha?! Pagpalain ka ng Poong Maykapal." Sabi ni Father Michael kay Cheney habang hinahawakan siya sa balikat nito.

"Father, Kamusta po!! It's been a year since we didn't see each other ah?!"

"Oo nga, ambilis ng panahon!! Teka sino ba iyang mga kasama mo? Iyan ba ang mga kaibigan mo noong bata ka pa?" tanong ni father habang pumupwesto sa upuan para umupo.

Tumabi kami sa isang gilid malapit sa altar ng simbahan para dun kami mag-usap. Maamo ang mukha ng pari. Medyo naalala ko na siya na nakita ko siya minsan sa buhay ko.

"Father, I would like to introduce to you, my BF, si Jacob po." sabi ni Cheney habang tinuturo ako kay father.

Biglang napasingkit ng mata si father sa akin. Parang me naalala siya. Hindi ko alam sa puntong iyon pero, batid ko na kilala rin niya ako.

"Oh I see!! Naaalala ko na!! Si Jacob!! Right!!" pagkamanghang sinabi sa akin ni Father habang nakangiti sa akin at tinatapik ang kaliwang balikat ko.

Mukhang naalala ako ni father, pero ako, malabo pa din. Parang me pumapasok sa isip ko na kilala ko siya, pero hindi ko maalala, hanggang sa may sinabi siya sa amin na biglang nagbalik sa akin sa pagkabata.

"Yung Jacob na iyakin noon bata!! I knew him!!(sabay ngiti sa akin) Iho, natatandaan mo pa ba ako?! Ako yung pari na nagsuplong sa iyo noong nawawala ka! Remember?"

Naalala ko na siya. Yung father na nagsuplong sa akin para hanapin ko ang mommy ko noong nawawala ako! Biglang bumalik lahat sa akin ang alaala ng pagkabata ko.

"Opo, father, ako nga po iyon!! Medyo lumaki na po ako ngayon, pero naalala ko pa rin kayo." sabi ko habang napakapit sa kamay ni Lei sa kaliwa.

Binasbasan ako ni Father gamit ang kanang kamay niya. Napapikit ako. Ramdam ko sa kanya ang intense na pagbabasbas dahil first time ko lang na-experience na basbasan ako ng ganyan.

Nang pagkatapos ay tumingin siya kay Lei. Bigla siyang kinabahan. Sa hindi mawaring dahilan ay lumayo ng bahagya si Lei kay Father. Ang mga mapupungay na mga mata nito ay biglang lumaki at napayuko ng hindi oras sa paring kausap ko.

"Cheney, who's him?(sabay turo kay Lei) I supposed siya si Patrick?! Isn't he?" sabi ni father habang tumingin si Cheney sa kanya.

Tumayo si Cheney. Agad niyang hinatak papalayo si Father sa harap namin. Nagtaka kami ni Lei at kung bakit niya ginawa iyon sa pari. Sa isang sulok malapit sa unang mahabang upuan ng simbahan sila nag-usap. Mukhang seryoso at mysteryoso ang mga kilos at galaw na ginagawa ni Cheney kay Father. Agad na bumulong si Cheney sa pari. Sabay ngiti pagkatapos bulungan. Nang pagkatapos ay tumayo ang dalawa at lumakad papunta sa amin ni Lei.

"Oh, Lei!! Nice name!! Do you know what, the "Lei" in latin word means law? Batas iho! Ipinangalan sa iyo ang batas kaya sana, magamit mo ang kahulugan ng pangalan mo sa pang araw-araw mong ginagawa. May God bless you."

Lumapit si Lei kay father at binasbasan niya ito. Tulad ng pagbabasbas niya sa akin kanina. Napatayo si Lei at agad niyang niyakap si father.

"Oo iho, naiintindihan kita! Naiintindihan kita." sabi ni Father habang nakayakap si Lei sa kanya.

Bumalik si Lei pagkatapos yakapin si father. Mukhang naging magclose silang dalawa pagkatapos. Naaaninag ko kay Lei ang mga masasayang araw na nakasama ko si Patrick sa simbahan noon. Sana, siya na lang si Patrick, sana siya na lang!!

"Wow, this would be the most unforgettable moment in my life, cakie, imagine, si father na nagsuplong sa'yo ay nandito! halos kumpleto na tayo, kulang na lang at mag-celebrate tayo ng reunion together with father!!" sabi ni Cheney habang masayang hinahawakan ang dalawa kong mg kamay sa harapan niya.

Totoo ang sinabi ni Cheney, isang reunion sa aking nakaraan ang nagaganap ngayon. Si father na nag-alaga sa akin noong nawawala ako, si Cheney na kalaro ko noon, at si...

"Teka, kulang lang tayo ng isa at kumpleto tayo!! Si Patrick!!" sigaw ni Lei habang bumabalik sa upuan para umupo.

Si Patrick nga ang kulang. Kaso wala siya. Hindi siya pumunta. Sayang at dapat sana ay masaya kaming nagre-reunion na apat dito. Walang anu-ano ay bigla akong nalungkot. Masaya nga kami, kaso wala naman ang one true love ko. Nangako siya sa akin na makikipagkita siya sa akin dahil nami-miss na daw niya ako, pagkatapos hindi siya sumipot sa usapan namin. Bigla akong napayuko sabay lumuha.

"Unfair ka, Patrick!! Unfair ka!!" sigaw ko habang umiiyak ng hindi oras.

Biglang tumahimik ang lahat. Si Lei ay nakatingin sa akin na parang naawa. Ganun din si Cheney. Bigla akong nilapitan ni father at niyakap niya ako.

"Alam mo iho, mukhang matindi ang pagnanasa mo na makita si Patrick hindi ba?! Actually nandito siya..,.. Nandito siya sa puso mo, kaya wag ka nang malungkot!" payo sa akin ni father habang yakap-yakap niya ako.

"Pwede ba, let's just be happy!! Let's celebrate this reunion kahit wala si Patrick!! Teka father, me camera ako sa bag, magpi-picture lang tayo ah?!" sabi ni Cheney habang binubuksan ang dalang bag para hanapin ang camera.

Napatigil ako sa pag-iyak. Nang nakita ni Cheney ang camera ay agad siyang nagpatawag ng isang tao para kuhanan kami ng camera. Nikon ang tatak. Mukhang mumurahin, pero ayos na rin sa akin iyon. Nang tipong kukuhanan na kami, walang anu-ano ay inakbay ni Lei ang balikat ko at dinikit sa dibdib niya at sabay biglang nag-flash ang ilaw.

"Ano ka ba, Lei!! Ang sakit nun ah!!" sabi ko habang inaayos ko ang sarili ko pagkatapos gawin ang nakakainsultong pag-akbay sa leeg ko.

"Sorry, big bro.. Hindi lang ako nakapagtimpi. Matagal ko na kasi na hindi ko nagagawa yun eh, hehehehe....."dahilan ni Lei sa pag-aakbay niya sa akin sa leeg ko.

Agad na kinuha ni Cheney ang camera at tinignan. Nang tinignan ko ay laking gulat ko na may naalala ako sa ganung posisyon na ginawa naming apat sa picture.

Yung mga bata pa kami!! Tama!! Yung picture sa sentimental box ko na nag-iisa. Kaming tatlo ni Cheney at Patrick!! Sa digital camera ni Cheney nakita ko ang pagkakapareho ng posisyon naming tatlo sa nag-iisang picture ko noong bata pa kami. Si Cheney, naka-piece sign pagkatapos nakaakbay si Lei sa balikat ko!

"Ang ganda ng kuha, Cheney!! Isa pa ulit!!" sabi ni Lei habang nakatingin sa kuha naming apat sa camera.

Biglang dinapuan ng hilo si Cheney. Napaupo siya. Inalalayan ko ang likod niya at dinala sa upuan. Kumuha ako ng kahit anong gamot sa bag niya para inumin niya at nang nakakita ay agad na ibinigay sa kanya. Tinignan ko ang mukha niya. Parang nanghihina na hindi ko mawari. Tinulungan ako ni Father na kunin sa kanya ang camera at baka mabasag niya samantala, tulalang pinagmasdan kami ni Lei na animo'y hindi alam ang gagawin.

Nagpasya kaming umuwi na at hindi na naming tinuloy ang pagpunta sa SM Manila.

"Father, Salamat at tinulungan ninyo kami na alalayan si Cheney, sa totoo lang po, may taning na po ang buhay niya. Kung may chances pa, siguro not more than 30% na lang, kasi nasa terminal stage na ang sakit niya. Sana father, tulungan ninyo kaming magdasal para kay Cheney. Sana magmilagro po!! At sana, makasama namin si Cheney ng napakatagal pang panahon!!" sabi ni Lei habang inaalalayan namin si Cheney.

"Oo iho, gagawin ko. At kung kailangan ninyo ng spiritual support, please!! Don't hesitate to get me in touch. Si Cheney minsan naging katulong ko sa pag-aayos ng simbahan noong bata pa yan, kaya isa siya sa pinakaimportanteng anak-anakan ko. Basta, if you need some help, just call me here, and I'll be there in a hurry!!" sagot ni father kay Lei.

Nang umuwi kami ay agad kaming nagtungo sa bahay ni Cheney para makapagpahinga siya agad. Dinala namin siya sa kwarto niya. Nang sumunod na oras na iyon ay mas lumala ang sitwasyon ni Cheney. Tumaas ang lagnat nito hanggang sa nanginginig na at nadidiliryo. Hindi na kaya ng mga maintenance support na gamot ang pakiramdam nito kaya napagdesisyunan na ng pamilya nila na tumawag ng ambulansiya patungo sa UST Hospital.

Kasama ko si Lei na pumunta sa ambulasiya. Nasa loob kami ng hospital. Gabi na noong nakapunta kami. Nanginginig pa din si Cheney. Kasabay nun ang excessive sweating niya na akala mo binuhusan ng tubig sa buong mukha niya. Medyo nag-iiba na ang kulay ni Cheney. Nagkukulay talong siya na pati sa kamay ay kitang-kita na rin at nagiging malamlam na lumalaki ang maga ng ilalim ng mga mata niya.

"Kaya mo iyan Cheney!! Don't loose hope!! We're here too support you!! Don't ever give up!!" sabi ko habang hawak-hawak sa kamay niya habang naglalakad papunta sa Emergency Room.

Pinahinto na kami sa labas ng duktor. Umiiyak ang mommy ni Cheney samantala, hindi alam ng daddy ni Cheney kung ano ang gagawin. Siya lang kasi ang nag-iisang anak nilang babae kaya sobra-sobra ang pag-aalala nila sa kanilang anak. Agad kong pinaupo ang mommy ni Cheney sa upuan malapit sa ER. Andun din si Lei at sising-sisi sa ginawa niyang pag-invite kay Cheney na sumama sa kanya.

"This is all my fault, kuya!! This is all my fault!! Sana ako na lang ang nagkasakit, kuya!! Sana ako na lang ang pinapahirapan ng ganito, hindi si Cheney!!! This is so wrong!!!" sigaw niya habang umiiyak sabay tadyak ng malakas sa nakitang empty mineral bottle sa baba niya.

Tumayo si Lei sabay suntok sa dingding ng hospital gamit ang kaliwang kamao. Limang beses niyang ginawa iyon na malalakas at malulutong. Napansin ko din na mabilis magdugo ang mga kamao nito kaya nagpasiya akong pigilan siya sa ginagawa. Talagang malakas siya. Napahiga ako sa ibaba nang tinangka ko siyang pigilan sa ginagawa niya.

"Aaaarrrrrrggggggghhhhhhh!!!!"

Sigaw niya habang umiiyak habang nagwawala sa hospital!

"This is so wrong!! Dapat ako ang naghihirap ng ganyan!! Dapat ako!!"

Tumayo ako at sinubukang lumapit kay Lei. Sinampal ko siya biglaan ng malakas para matauhan siya sa ginagawa niya. Mahirap para sa aming tatlo na harapin ang kalagayan ni Cheney kaya wala akong nagawa kundi pakalmahin ko si Lei gamit ang sampal na ginawa ko sa kanya.

Itutuloy .....

Read more...

Midnight Blue

By Glenmore Bacarro

Halos dalawang buwan na ang nakakaraan, mula ng bumisita ako sa lugar na ito. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ko kung bakit bumalik pa ko dito, alam kong mahirap makahanap ng kwento sa lugar na tulad nito, at alam kong malapit nako sa deadline para sa colum ko ng mga sarisaring kwento sa school organ namin, siguro may isa akong dahilan… umaasa parin ako na makita ko uli siya.

Napansin ko na siya sa unang araw palang ng ‘community duty’ namin sa health clinic sa lugar nila. Isa akong nursing student at kasama sa aming related learning experience ang pagboboluntaryo ng aming serbisyo sa mga mahihirap na komunidad. Nakita ko siyang nakatambay sa may tindahan sa tapat ng clinic at tahimik na nagyoyosi, gwapo siya, maputi at makinis parang hindi siya nababagay sa lugar na iyon, matangkad at may matipunong katawan. Marahil ay napansin niya akong nakatingin sa kanya, dahil bigla siyang tumingin din sa akin at tinaas ang hawak na yosi na para bang sinsabi niyang gusto mong humitit? Namula ako sa pagkapahiya, hiya sa sarili dahil ngayun lang ako humanga sa isang katulad ko…kapareho kong lalaki din, at hiya sa kanya dahil bukod sa bago palang ako sa lugar na iyon ay hindi ko rin siya kilala. Iniwas ko bigla ang aking tingin at hindi na ko nangahas na sulyapan pa siya, aware ako na nakatingin na siya sa’kin at ng naglakas loob akong sulyapan siya ay nakita ko siyang patalikod at iiling iling na naglakad papalayo…marahil ay nakangiti siya ani ko sa aking sarili at saglit na nagsisisi sapagkat hindi ko nasulyapan ang mga ngiting iyon.

Natapos ang buong araw at naghahanda na kami sa paguwi ng makita ko uli siya, nakatayo sa isang poste ng meralco at muli ay nayoyosi. Muli ay hindi ko maialis ang aking tingin sa kanya. Mukhang malalim ang kanyang iniisip kung kaya nagkaroon ako ng sapat na oras para siya ay matititgan. Muli, hindi ko mapigilan ang paggapang ng kilig sa ‘kin, at lihim kong pinagalitan ang aking sarili sa isang kahibangan na ngayun ko lang naramdaman.

“Uy, sino tinitingnan mo?” siko sakin ng isa kong kagrupo si  Jordan, at sinundan niya ng tingin ang aking tinatanaw. Nangiti siya at tiningnan niya ako ng makahulugan…alam kong ang iba sa aking mga karupo ay may pagdududa na sa aking kasarian dahil maging ako man s asarili ko ay pinagdududahan ko ang aking pagkalalaki. Hindi na siya umimik ng  makita niya ang aking tinititigan…magsasalita sana ako upang depensahan ang aking sarili pero inunahan niya ako ng pagtapik sa aking balikat sabay sabing “Wag ka magalala, kaibigan ka parin namin.”
Napamaang ako sa tinuran niya. Iniwan niya akong natulala, ibinalik ko ang aking tingin sa lalaking nagyoyosi  at kumabog ang aking dibdib ng makita ko siyang titig na titig sa akin… sa kanyang mga mata hindi ako sigurado kung ano ang nakita ko…kung paghanga o lungkot, malalim at alam kong may iba sa lalaking ito.
“Guys bilis bilisan niyo, baka gabihin kayo, malayo pa naman ang labasan at medyo delikado sa lugar naito…lalo na sa mga tulad niyong istudyante.” Ang narinig kong turan ng aming c.i. nagkumahog akong ayusin ang mga gamit ko at ng nglakad na kaming palabas sa lugar na iyon dinaanan naming siya, nakayuko lang siya at nagsindi uli ng yosi. Ng iiwas ko ang tingin ko sa kanya ay nakita kong nakatitig sakin si Jordan. Titig na makahulugan.

Nagkayayaan kami ng grupo na uminom sa bahay ng isa sa amin bago umuwi sa kanikanilang mga bahay. Alas diyes pa naman ng umaga ang duty naming kinabukasan, nagkaayaan at dalawa lang sa grupo ang hindi sumama, dalawang babae, ako at limang lalake kaming lahat, kasama si Jordan. Gwapo si Jordan, ma appeal pero hindi ako nagkaroon ng malisya sa kanya simula pa noon. Kahit maraming girls at mga bading ang kinikilig at naghahabol sa kanya, palibhasa matalino at may dugong espanyol. Sa una ay maayos ang inuman, palibhasa mga istudyante kame, may kanya kanyang alawans kaya nag beer kami, redhorse at bumili na kami agad ng dalawang case kahit alam naming hindi namin kakayanain yun dahil bukod sa wala sa amin ang lasenggo eh mahihina kami pagdating sa beer. Kalagitnaan ay nagsialisan na ang iba at yung mga babae. Nadako ang usapan sa sex at hindi ko akalain na ilalag ako ni Jordan sa mga kagrupo ko at nauwi sa tuksuhang lasing ang usapan. Tinutukso ako sa kasarian ko at alam kong naasar na ako dahil nagpumilit na akong umuwi. Marahil ay nakonsensya si Jordan at nagpumilit siya na sabay na kami tutal ay pareho lang kami ng uuwiang lugar, magkasunod na kanto lang ang layo ng bahay nila sa boarding house na inuupahan ko. Wala na rin ako nagawa kahit asar ako sa kanya dahil hilong hilo na rin ako.
Ako ang unang bababa pero bumaba na din siya at sinabing lalakarin nalang niya hanggang sa kanila. Hindi ako umimik dahil masama parin ang loob ko sa kanya naglakad kami ng tahimik at nang makarating nako sa bhause ko at akmang bubuksan na ito ng ngsalita siya.
“Sorry, di ko sinasadya.” Tumigil lang ako sandali at akmang papasaok na ng hinarang niya ang kanyang katawan sa pinto. Tumitig siya sa akin at sa isang iglap ay siniil niya ako ng halik…hindi ko alam kung dahil sa kalasingan kung bakit hindi ko siya nagawang itulak at hinayaan ko siyang ipagpatuloy ang ngayo’y masuyo na niyang halik. Ng maghiwalay ang aming mga labi ay nakatitig lang ako sa kanya at nagtatanong…
“Mahal kita, Nel” anas niya… “…matagal na.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko…alam kong hindi ko siya mahal pero hindi ko magawang kontrahin ang nagsususmamo niyang mga mata. Iniiwas ko ang aking mga mata sabay sabing “Hindi pwede… hindi dapat…” ngunit muli dumampi ang mga labi niya.
Tuluyan nang nawala sa huwisyo ang utak ko at nagpadala ako sa tawag ng libog…dahil aminin ko man o sa hindi sa unang halik palang niya tinigasan na rin ako.
Hinila ko siya papasok sa loob ng bhause, itinulak niya pasara ang pinto habang siil parin ako ng halik. Nasasarapan ako sa halik niya at sa isang sulok ng aking isip ay hindi si Jordan ang humahalik sa akin kundi ang lalaking iyon…
Sa isiping iyon ay lalo akong nalibugan sa ginagawa sa akin ni Jordan… nakipagsabayan ako sa kanyang halik, dahan dahan kong sinisipsip ang kanyang dila at nilalaro din ito sa loob ng aking bigbig…napapaungol siya at sabay ang mumuting kagat niya sa aking pangibabang labi…masarap ang halik niya, manamis namis, lasang beer ng hinaluan ng lalaking lalaking amoy ng hininga niya. Isa isa niyang hinuhubad ang mga butones ng uniform ko at ginaya ko na rin sya, paisa isa hanggang sa tuluyang tanging mga brief na lang naming ang natira, hinimas ko ang kanyang bukol at nadama ko ang tirik na tirik na niyang pagkalalki…hinila ko sya ng mga ilang hakbang patungo sa may sofa at pabagsak kaming tumumba…masuyo at marahas parin ang maga halik ni Jordan, at minamasahe ng mga kamay niya ang aking likuran, dibdib, puson…masasarap ang mga sensasyong iyon, habang halos ginagaya ko lamang ang lahat ng mga ginagawa niya sa akin...alam ko na alam niya na iyon ang una ko sa pakikipagtalik sa isang lalaki. Bumaba ang halik niya sa leeg ko, ramdam ko ang init at basang labi niya sabay ng mga mumunting kagat at sipsip…napapaungol ako sa sarap...pinapadaan niya ang dila pababa sa aking dibdib at dagling pinagsawaan ang aking utong…tanging mga ungol lamang ang naisusukli ko sa nakakakiliting sarap na hatid nito…bumaba siya ulit paunti unti at dama ko ang init ng kanyang dila sa puson at at ang masusuyong haplos sa aking katawan, habang tuluyana na niyang hinubad ang suot kong brief at saglit na tinitigan ang naghuhumindig kong ari…
hinawakan niya ito at ikinulong sa kanyang mga palad at dahan dahan at tila ba nanunudyong dampian ng halik ang pinakaulo nito…halik at panakanaka ay dinidilaan niya ang butas nito…napapaungol ako sa sarap, ganun pala ang pakiramdam. Halos nagmakawa ako sa kanya na ituloy lang niya ang ginagawa...nahugot ko ang aking hininga ng maramdaman ko ang init at basa niyang pagsubo sa ulo ng burat ko,,,at dahang dahang isubo ang kabuuan nito...napasinghap ako sa sarap at sa kiliting sensasyon ng kanyang ginagawa…napasabunot ako sa kanyang buhok ng ramdam ko ang higpit at pressure ng kanyang patsupa, hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdamang sarap... “Ooooohhhh…shitttt ang sarrrapppp…ahhhhh” magaling si Jordan, duda akong matagal na niya itong ginagawa…sa patuloy niyang paglabas masok pagsubo sa akin ay alam kong malapit na akong labasan...at marahil ay naramdaman niya ito dahil mas lalo niyang binilisan at hinigpitan ang kanyang pagtsupa...kasabay ng aking ungol ay ang pagsubo niya ng buo sa aking titi at bumulwak ang aking katas sa loob ng kanyang bibig sabay sa pagnmasahe sa aking bayag at pagkurot sa aking utong…halos mapasigaw ako sa sarap. Mga ilang segundo ding sumirit ang aking katas at sinimot niya lahat iyon…hinahabol ko ang aking hininga at nawalan ng lakas ng tumigil siya sa pagtsupa sa akin at pagsimot sa aking katas..muli siyang humalik sa aking dibdib at nagjakol habang sinususo ako..ilang sandali lang din ang lumipas ng pumulandit ang kanyang katas. Nakatitig lang ako sa kanya at hindi makapaniwala sa mga nangyari. Tumingin siya sa akin at ngumiti, niyakap niya ako at ilang sandali pa ay nakatulog  na siya…

Nagpatuloy ang relasyong hindi ko mawari kung ano sa amin ni Jordan…alam kong hindi ko siya mahal pero masarap siya sa kama..ilang beses ding naulit ang aming pagtatalik ngunit alam kong hanggang kama lang nararamdaman ko sa kanya… patuloy parin akong lihim na umiibig sa lalaking araw araw kong nakikitang nakatambay sa may poste ng meralco. At kung minsan nararamdamn ko ang hinanakit sa akin ni Jordan at ang kanyang selos sa lalaking ni hindi ko pa nakikilala.

Isang araw na halos wala kaming ginagawa sa clinic ay inatake kami ni Jordan ng kalibugan. Sa likod ng clinic kahit tanghaling tapat ay iniraos naming ang nagiinit naming katawan. Pagakatapos naming nagtsupan ay pinauna ko na si Jordan pabalik at maghihintay ako ng ilang sandali para hindi kami mahalata. Ng papalabas na ako sa tabing na pader ay laking gulat ko ng makita kong nakatayo lang at naksandall sa pader sa kabila ng pinagtalikan naming ni Jordan ang lalaking lihim kong iniibig…natulala ako at napako sa kinatatayuan at namula sa pagka pahiya. Tiningnan niya ako ng makahulugan at ngumiti siya sa akin...ang unang beses kong nakitang ngiti na tumunaw sa aking puso, ang mapupula niyang labi at ang mapuputing pantay pantay na mga ngipin...itinaas niya ang kanyang hawak na yosi at lumakad papalayo. Para akong tuod na nakatulala lang sa kung saan siya nakatayo kanina. Ng hapon ding iyon, hindi ko siya nakita sa dati niyang tambayan. Ako ang naatasan isang hapon na maghouse visit sa isang batang maysakit, sinamahan ako ng isa kong kagrupong babae. Pagakatapos naming gawin ang dapat gawin ay umalis din kami agad sa takot na baka kung anung mangyari sa amin doon. Huli na ng mapansin kong naiwan ko aking stethoscope at napagpasyahan ko na balikan ito sapagkat kakailanganin ko din ito kinabukasan sa school, wala kaming community duty kinabukasan. Uwian na ng maisipan kong daanan ang gamit kong naiwan at hindi nako nasamahan ni Jordan dahil sa tumawag ang kangyang mommy at magpapasama sa kung saan. Naglakas loob akong puntahan ang bahay ng batang maysakit kahit wala akong kasama, hapon na noon at papadilim na. Maayos ko naman narating ang bahay ngunit sa pagtataka ko at pagtataka ng lahat hindi namin mahanap ang nawawala kong gamit. 

Nilisan ko ang bahay na namumroblema sa kung ano ang gagamitin ko kinabukasan…hindi ko napansin ang lalaking nakatayo sa di kalayuan at akmang lalagapasan ko na siya ng magsalita ito “Pwede makisindi?” mala musikang boses na nagpakaba sa dibdib ko, madilim na nuon at naaaninag ko ang gwapong mukha ng lihim kong iniibig.
“Ha?” ang sagot patanong ko, dahil sa bukod sa hindi ako nagyoyosi eh wala din akong hawak na sigarilyo.
Ngumiti siya at hindi ko mapigilan ang mapanganga sa nakakahipnotismo niyang mga ngiti.
“Pwede ba kitang ihatid?” sa halip ay tanong niya at lumapit na siya sa akin at nuoy nasilayan ko ng malapitan ang napakaganda niyang mukha.
Marahil ay umoo ako dahil ang sunod ko na lang na naalala ay sabay kaming naglalakad patungong labasan. Walang imik at tahimik lang siyang humihitit ng yosi, may dala pala siyang lighter at naghatid sa akin ng kilig ang katotohanang marahil ay paraan niya lamang iyon upang mapansin ko siya.
Nasa may labasan na kami at sa hintayan ng sasakyan ng nagsalita siya…
“Gusto mo…videoke muna tayo?” sabi niyang nakatingin sa isang videoke hause sa amay di kalayuan...walang tao nuon dahil maaga pa kaya umoo ako dahil na rin sa ayaw ko pang matapos ang nga sandaling iyon.
Parang kilala na siya sa lugar na yon dahil parang sanay na sa kanya ang mga tagabantay sa videoke hause nayun… at sa kamalas malasan pa ng umorder siya ng inuming nakalalasing ay hard ito...wala daw stock ng beer… hindi nako nakapalag dahil sa bukod sa hindi niya ko tinanong kung umiinom ba ako ay basta nalamang sya umorder, sabay sabing “…pasensya na, wala silang redhorse.”
Maganda ang boses ni Jet, kasing swabe at lamig ng kanyang personality… nasa tono naman siyang kumanta pero hindi kagalingan. Nakailang kanta at ilang tungga din kami ng emperador ng maramdaman kong hindi na kinakaya ng sikmura ko ang alak.
Napasugod ako sa banyo dahil nasusuka na ko at nakasunod naman siya sa akin ng may pagaalala. Dahil na rin siguro sa hiya kaya hindi rin ako tuluyang nasuka…napapikit nalang ako dahil umiikot na ang paningin ko at sumandal sa dingding.
“Okay ka lang?” anang tinig na nagaalala...tumango lang ako sabay yuko sa may grripo at pinadaloy ang tubig at naghilamos…naramdaman ko ang kanyang kamay na hinahagod ang aking likuran… masarap sa pakiramdam ang kanyang ginagawa at kumabog ang aking dibdib at nawala ang aking pagkahilo…inaamin ko nagkaroon ako ng malisya sa simpleng hagod lang niya. Marahil ay naramdaman niya ang aking pagkabalisa kung kayat inalis niya ang kamay sa likod ko. Tumayo ako, humarap sa kanya nakita kong titig na titig siya sa akin…
Dahan dahan niyang kinuha ang aking kaliwang kamay at dinala ito sa kanyang pisngi, pumikit siya na animoy nananaginip at masuyo niyang dinampian ng halik ang likod ng aking palad..  dumilat siya, at muli ay nakita ko sa kanyang mga mata ang lungkot, lungkot na minsan ko ng nakita sa kanyang mga mata… hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ng mga panahong iyon dahil dama ko ang bigat ng pagiisa at sakit ng kalooban na kanyang dinaranas… hinawan ko ang kanyang mukha, pinadaan ko ang aking mga daliri sa linya ng kanyang panga at marahang pinisil ang kanyang pisngi… dahan dahan kong inilapit ang aking mukha at idinampi ang aking mga labi sa kanyang napaamang na mga labi..tamis ng halik ng tunay na pagibig,., marahan, masuyo…ngayon ko napatunayan na siya ang iniibig ko. Ng bumitaw ako at titigan sya ay siya ring pagdaloy ng luha sa kanyang mga mata, dama ko ang lungkot…pinunasan ko ng aking mga daliri ang kanyang mga luha at muli ay dinampian ko siya ng halik, at sa pagkakataong ito gumanti siya ng halik at marahan nagsisimula ng maglakbay ang aming mga kamay.
Sa paglapit ng aming mga katawan ay naramdaman ko ang unti unting pagkabuhay ng kanyang sandata, na sya ring naging dahilan upang tuluyan na ring tumigas ang aking ari.
ipinasok ko ang aking kanang kamay sa pantalon at loob ng brief niya at pinisil at piniga ko ang naghuhumindik na niyang sandata, sa ginawa kong iyon ay napaungol siya, na siyang hinihintay ko upang ipasok ang maalab kong dila sa loob ng kanyang bibig…ginalugad ko ang loob nito at nilalaro laro ko ang dila niya, at napaungol ako sa sarap ng sipsipin niya ng marahan ang dila ko… umatras siya ng bahagya at inilock ang pinto ng banyo, at muli ay siniil niya ako ng halik… tinanggal ko ang kanyang damit at ganun din ang ginawa niya sa akin.. ibinababa ko ang aking halik sa kanyang leeg, at iginuguhit ko aking dila pababa sa kanyang dibdib…salitang kinakagat ng marahan at sinisipsip,,, pababa sa puson habang tinatanggal ko ang kanyang pantalon kasama ng kanyang puting brief. Ibinaba ko ang aking halik hanggang sa taas na bahagi ng kanyang hindi kalaguang bulbol… hinihimas ko ang kanyang bayag at sarap na sarap siya sa aking ginagawa… nilaro ng dila ko a ulo ng kanyang ari at napapasinghap siya sa sarap… dahan dahan kong isnubo ang kabuuan ng ulo nito at nilaro laro ng dila ko…habang patuloy ako sa paghimas sa kanyang bayag at itaas  na  bahagi ng kanyang bulbol…
masarap siya at hindi nakaksawang laruin ang kanyang sandata… dahan dahan kong isinubo ang kabuuan nito at sinubukang sagarin ngunit hindi ko kakayanin dahil sa may kalakihan ang kanyang kargada… napapalakas ang kanyang ungol habang tsinutsupa ko siya, binibilisan ko ang paglalabas masok ng aking bigbig sa kanyang ari at sinasabayan niya ito ng mala ritmikong galaw at pagkantot… sinisipsip ko at sinsagad hanggang kaya sabay ng paghigop sa kanyang ari… tanging ungol at manaka nakang pagsasabi ng “ang galling mooo…” ang kanyang nasasambit. “Ooooohhhh….”
Nang marahil ay malapit na siyang labasan ay pinatigil niya ako at nagpalit kami ng pwesto siya naman ang sumuso sa akin at pinagsawaan din niya ang ari ko,… halos ilang minuto lang ng ramdam kong sasabog na ako ..tumigil siya at sinabihan ako ng “ako muna” sabay palit kami uli ng pwesto at pinasubo niya sa akin ang matigas pain niyang ari..ilang saglit lang ng pagsuso sa kanyang ari sabay sa pagjajakol ko ng akin ay halos sabay kanming nilabasan…pumulandit sa loob ng aking bigbig ang mainit niyang katas at ilang ulit kong naramdaman ang pagnginig ng kanyang kalamnan sabay sa pagsabog din ng aking katas sahig ng banyo… patuloy ko siyang tsinupa hanggang nasaid ang huling patak ng kanyang tamod…
pinatayo niya ako at niyakap ng mahigpit.

Dumaan ang mga araw, ngunit hindi na naulit sa amin iyon ni Jet, though lagi ko siyang nakikita ay walang pagkakataon na wala si Jordan sa tabi ko… isang araw bago ang huling araw ng duty naming sa lugar na iyon ng absent si Jordan ay nagawa naming ni Jet na magsolo ngunit hindi na naulit ang pagtatalik namin..
“Handa mo bang iwan si Jordan para sa akin?” tanong niya nung araw na iyon. Hndi ako nakasagot dahil mahirap gawin ang hinihingi niya,,hindi ko kayang saktan si Jordan kahit hindi siya ang mahal ko..
Tumitig sitya sa akin at animoy nasaktan sa tagal ng aking kasagutan..noon din ay sinagot ko siya ng oo…
Ngumiti siya sabay sabing  “Ayoko na rito, Nel…gusto ko ng magbagong buhay kasama ka.. May ipon na ako...handa na para sa bagong simula.” Tinitigan ko siya at nakita kong seryoso siya...muli ang lungkot at takot ay nababanaag ko sa kanyang mga mata..
“Sa makalawa, pagkatapos ng duty niyo...sasama na ako sa iyo.” Sabi nitong sa malayo nakatingin… “Kahit hindi tayo magsama sa iisang bubong… basta ayoko na rito.”
Hindi  ko siya nasagot… marahil ay dahil sa hindi rin ako handa.
“Pwede bang sa Sunday na lang? Tutal dalawang araw lang mula bukas makalawa…” ang sabi ko.
Tumango siya… “Alam mo kung san mo ko makikita…”

Dumating ang araw na iyon, sa pagdadalawang isip ko ay natagalan ako bago maghanda para puntahan siya…ngunit dumating si Jordan at marahil ay alam niya na iiwanan ko na siya… nagmakaawa siya at muli ay lumambot ang puso ko sa kanya… ng gabing iyon pinagsaluhan naming ni Jordan ang sarap ng kataksilan…alam kong nagtataksil ako kay Jet sa kadahilanang siya talaga ang mahal ko.

Hindi kami nagkita ni Jet, hindi ko siya nasipot…at mula noon nawala ang komunikasyon namin. Sa hindi ko pagsipot hindi ko na rin siya natawagan at wala siyang reply sa mga text ko…alam ko galit siya…hindi ko na siya nahanap.

---

Halos dalawang  buwan na ang nakakaraan, mula ng bumisita ako sa lugar na ito. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ko kung bakit bumalik pa ako dito, marahil ay nagbabakasakali lang ako na makita ko siya uli…wala na kami ni Jordan, at gaya ng sabi ko wala na rin kaming komunikasyon ni Jet…bumalik ako sa lugar na ito upang makahanap ng kwento para maipasa sa editor namin…deadline na sa makalawa.

Sa muling pananariwa ng nakaraan sa lugar na ito ay hindi ko maiwasang mapangiti ng mapait. Nasaan na kaya si jet? Makikita ko parin kaya siya sa poste ng meralco?
Sa paglalakad ko ay pumailanlang ang isang awitin na nagpangiti sa akin…naalala ko ang swabe at baritonong tinig ng lalaking minsan ay minahal ko, o maaaring patuloy na minamahal ko.

Hinanap ko ang pinanggalingan ng tugtog at napakunot ang noo ko ng makita ko ito. Lumapit ako at nagkaroon ng interes na maaring dito ay may mahahagilap akong kwento. Naupo ako sa isa sa mga silya doon at nakatitig lang sa harapan… marahil ay gusto ko lang magpahinga kaya naisipan kong pumasok…naramdaman kong may naupo sa tabi ko, nilinga ko siya at kita ko sa kanyang mga mata ang pagdadalamhati, may katandaan na ang aleng ito at mugto ang mga mata… “Kilala mo ang anak ko?” ang tanong niya sa akin na pagaralgal na boses.
Alanganing napangiti ako sapagkat hindi talaga doon ang sadya ko…
“Kung alam ko lang…” anas niya na animoy hindi alintana ang aking presensya.. nagkaroon ako ng interes na maaaring maisusulat ko ang buhay ng anak ng aleng ito…
“Maaari mo bang ikwento sa akin kung sino siya…?” ang sabi kong ininguso ang nasa harapan.
tumango siya...at inilabas ko ang aking celphone para gawing recorder at ang aking ballpen at pad paper.

“Alam kong matagal na siyang nagtitiis…” panimula niya.. “Kung sana nakinig lang ako noon, sana ay naagapan ko pa siya…sana hindi ito nanagyari sa kanya…sana hindi ito ginawa ng hayop niyang amain…” tumulo ang kaninang luha ay pilit niyang pinipigil…hindi niya natapos ang kanyang kwento dahil sa kanyang emosyon kaya naghanap ako ng makakapagkwento sa akin ng buo…

Mula pa pala pagkabata ay minomolestya na siya ng kanyang amain… ginawa siyang sex slave, parausan lalo na kung lulong sa droga ang kanyang stepfather..nagsimula ang panggagahasa sa kanya nung siya ay grade six palang…nagbulag bulagan ang kanyang ina dahil sa pagmamahal nito sa kanyang pangalawang asawa… hindi nagka girlfriend o walang nagging kaibigan ang biktima dahil sa takot na siya ay pandirihan at takot na rin sa kanyang amain…

Papaalis na ako noon sa lugar na iyon na hindi man lang sumisilip sa biktima…nireview ko ang mga nakalap kong data para sa isang kwentong maaaring mailathala sa aming school organ ng binigay ko ang huling katanungan… “Paano siya namatay?”
“Dahil sa bugbog…nalaman ng amain niya na makikipagtanan na siya o lalayas na siya, hindi sinipot…bumalik ayun binugbog… halos dalawang bwang nakaratay sa ospital bago namatay…”
“Kanino siya makikipagtanan?...Maari ko ba siyang makausap?” ang tanong ko…
Tinitigan ako ng babaeng kausap ko at sinabin ng pabulong… “Atin atin lang to…ang alam ko makikipagtanan siya sa taong nagngangalang Midnight Blue…diba pangalang lalaki yun?” aniya na may kalakip na makahulugang ngiti. “Sino si Midnight Blue?” tanong pa nito na animoy alam ko ang sagot.

Napamaang ako…matagal bago ako naglakas ng loob na lumapit sa puting kabaong na kanina pa ay tila kumakaway sa akin. Napapalibutan ito ng mga putting bulaklak… sa paglapit ko, nakita ko ang isang mukha ng puno ng katahimikan…isang mukha na nakaaklas sa lungkot, isang mukha na payapa… dumaloy ang isang patak ng luha sa aking pisngi.

Habang tinutupi ko ang liham ko sa aking editor ay  pinapakinggan ko ang pintig ng aking puso gamit ang nawala kong stethoscope… marahil ay nagtataka kayo kung paanong naibalik sa akin ito, tulad ng pagtataka ko kung bakit hindi parin tumitigil ang puso ko sa pagtibok gayung ang pagibig nito ay hindi na kailanman matatagpuan dito sa ibabaw ng mundo.

Lea,
editor-in-chief
Fatima Tribune

I am sorry to tell you that I can’t provide a story for this month’s issue. I am still searching for the pieces that had been taken away from me…my heart…my love…my soul.

                                                                                                          

                                                                                                            Yours,
                                                                                                            Nel M.B
                                                                                                            a.k.a Midnight Blue

Read more...

Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Part 19)

Salamat sa mga patuloy na sumusubaybay ng series na ginawa ko. Ganun din sa mga silent readers na nagbabasa rin ng series ko. Nawa'y kung merong mga GRAMMAR FLAWS kayo na makikita especially this EPISODE, ipagpaumanhin ninyo na lang kasi first time ko lang magsulat.

Salamat din sa mga:

Kaibigan ko, kaklase ko sa block section ng MBA sa PLM, mga ka-officemate ko na habang tina-type ko ito ay binabasa ng patago ang nobela ko, sa bestfriends ko at mga barkada ko, at higit sa lahat, kay Patrick na siyang naging dahilan para makapagsulat ako ng ganito. (Sino siya?! Well... Secret!! Hehehehe..)

Siyempre, sa mga avid readers na palaging nagko-comment ng nobela ko:

Sina Dada, jac, mArk, mcfrancis, j.v, -Ram, Nujum, LightRundle, Erion, coffee prince( number one fan ng novel ko..) Kuya Nitro, mga anonymous readers (mga mentor ko pagdating sa grammar and spelling) Ross ram, Aqua16, Sen Janus(Don't worry, i will post some of my missing parts of my story ASAP, but not now..) dark_ken(fan ako ng novel niya..) jasper.escamillan(nag-iwan pa ng number sa akin, don't worry, I'll text u if I have some spare time Hahaha!!) Ernes_aka_jun, Magno, Jay aka Jcoi, chris018, jayfinap(in-add ako sa account niya at isa sa mga idol ko pagdating sa series) zenki, ogie8906, at si JhayCie. Guys.. Sana nagustuhan ninyo ang story ko!!!

ANY COMMENTS, OPINIONS AND VIOLENT REACTIONS ARE AFFABLY WELCOME!!!

(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

Any commonality to any individual, place, or written works are absolutely COINCIDENTAL.

DISCLAIMER: The author withholds all his prerogatives to the work, and requests that in any use of this material that his rights are purely respected. No part of this story maybe reproduced or transmitted in any form or by any means: replicating, copying, duplicating or otherwise, without the prior consent or permission of the author himself.

To visit my accounts, just get me in track here, AyT?!:

Blog: http://pinnohy.blogspot.?com/

FB: http://www.facebook.com/pINNOHy

TWITTER: @pINNOHy (just follow me and I'll follow you back!!)

---------------------------------------------

Part 19

"Joseph, oh, bat napasugod ka ng hindi oras dito?" sabi ni mommy habang inaayos ang dadalhing isang box ng bote sa water station sa labas.

"Mommy naman, may sasabihin si Joseph sa akin eh!! Ikaw talaga!!"
Sabi ko na may halong pagkayamot dahil sa pagkabitin sa sinabi sa akin si Joseph.

Nang nasiguro na ni mommy na kumpleto na ang bote ay napagdesisyunan na niya kaming iwanan sabay bilin sa akin na bantayan ang bahay. Napabalik ako ng tingin kay Joseph at nagsabi na ng saloobin ko.

"You know what, Joseph, I love Cheney with all my life. Napansin ko this past few days na mas nagiging close sila ni Lei over me. Nagseselos ako!! Totoo iyon!! Wala akong choice kaya nagawa ko yun kay Lei."

"Jay, mali eh!! As in sobra!! Wag ganun!! Hindi mahal ni Lei si Cheney!! Na-concern lang siya kasi tinuturing niyang ate si Cheney. Tulad ng sa'yo. Di ba kuya ka niya, alam mo yan, bro!! Dahil mas kilala kita kaysa sa mga kabarkada natin!!" paliwanag ni Joseph habang nakatingin sa akin.

"Si Lei kasi eh!! Pasensiya na bro!!(bigla akong napaiyak) kasi silang dalawa, parang mas close sila sa isa't-isa eh. Parang antagal na nilang magkakilala?! Ayun ang dahilan kung bakit ako naging ganun sa kaniya!!"

"Bro.. Kahit bali-baligtarin mo ang pangyayari, Mali ka pa rin. Oh! You should never, never doubt what nobody is sure about. Ayan tuloy ang nangyari sa iyo. Tsk..tsk..tsk.."

"Teka ano ba yung gusto mong sabihin sa akin kanina about Lei?!"

"Oh, forget about it!! Wala na naman akong pakialam dun eh. Basta, ang gawin mo bro, try to fixed everything!! Wag mong ipapabukas, kundi ngayon na!!"

Binuksan ni Joseph ang isang bote ng Colt 45 gamit ang ngipin nito. Napahanga ako dahil bihira lang ako makakita ng ganung style.

"Putah, bro.. Innate yang talent mo ah?! Kailan mo pa natutuhan yang ganyang style ng pagbukas?!"

"it's all about genes, bro!! Hehehehe..." sabi ni Joseph sabay tapik sa balikat ko.

Nag-inuman kaming magkasama hanggang sumapit ang alas ocho ng gabi. Buti na lang at tinext ako ni Joseph para masabi ko ang lahat-lahat ng gusto kong sabihin. Masakit para sa akin na pagselosan sina Cheney at Lei, at ngayong na-confirmed ang hinala ko na hindi pala totoo, parang gumuho ang galit ko sa kanila. Gusto kong ibalik ang lahat-lahat ng nangyari sa aming tatlo bago pa nangyari ang hindi inaasahang komosyon naming dalawa ni Lei. Gusto ko siyang mapatawad, gusto ko ring ibuhos ang aking nararamdaman sa mali kong move na ikinasira ng aming relasyon na matagal at halos 3 years kong pinangalagaan.

Tinext ako ni Cheney at sabay humingi ng sorry. Pinapapunta niya ako sa bahay nila para pag-usapan ang lahat ng nangyari kanina noon sa eskwelahan. Ngreply naman ako at agad pumunta sa bahay nila pagkatapos.

Nandun si Lei. Nakayuko habang inaayos ang nasira niyang salamin. Bigla akong naawa sa baby bro ko kasi iyun lang ang tanging salamin na gamit-gamit niya simula nang nagkakilala kami noong 2nd year. Nasa harapan si Cheney ng gate nila at sabay yaya sa akin na pumunta sa loob.

"Cakie, marami kaming dapat sabihin sa'yo.. Tungkol sa akin, tungkol kay Lei. Pero maupo ka muna diyan."

Pinaupo ako ni Cheney. Nakayuko pa rin si Lei. Masakit isipin na aabot sa ganito ang sitwasyon naming tatlo, nang dahil sa selos at sa maling hinala ko para sa kanila.

"I know, it's hard for you to tell, pero, I have to live my life for 3 to 6 months. Oo, the doctor had already declare me that I couldn't longer survive the chemotherapy. I have the chances of 35% survive. I have Acute Lymphocytic Leukemia and I'm on my pre-terminal stage. This form of Leukemia is rapidly progressing that is characterized by the presence in the blood and bone marrow of large numbers of unusually immature white blood cells destined to become lymphocytes. Mahirap para sabihin, pero the doctors have discovered that my bone marrow is too weak for me to create another red blood cells, that's why you noticed that I was felt dizzy and weak this past few weeks." sabi niya habang nakaupo ng hindi nakatingin sa kanya.

"Our school, together with our school clinic has just give me 3 weeks to spend each of you in school before I will file my leave of absence that might end, in gods will, until I am fully recovered. Ayaw kong sabihin ito sa iyo, pero, hindi maiwasan ni Lei ang sakit at hirap na nakikita niya sa akin kaya inakap niya ako na naging dahilan para pagselosan mo siya. Mahal kita, at alam ko din na mahal mo siya.. Oo, matagal ko nang alam na nagmamahalan kayo!! I knew this even before. Kahit masakit sa akin, pero tanggap ko na iyon, kaya Jacob, gusto ko na MAHALIN MO SI LEI tulad ng pagmamahal ko sa'yo!!!"

"Stop playing fool in front of me, Cakie!! I know, you're doing this just because you want me to love Lei over you!! Don't be too insensitive!! Oo, mahal ko siya!! Pero mahal din kita!! I don't wanna give up our relationship in an instant!! and please, I don't have the heart to play tricks together with all of you!!" sigaw ko sa kanila sabay turo sa kanila.

Napatayo ako sa kinauupuan ako sabay alis sa kanila. Ewan!! Hindi ko alam kung anong gagawin. Tumakbo akong papalayo sa bahay ni Cheney. Umuwi sa bahay at nagkulong sa kwarto. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Nalilito ako! Totoo ba ang narinig ko na iiwanan na ako ni Cheney? Paano na ang pagmamahal ko sa kanya? Hindi ba niya pinapahalagahan ang pagmamahal ko sa kanya? Insensitive ba siya? O sadyang binubuhay lang niya sa puso ko si Patrick sa katauhan ni Lei. Nalilito ako!!!!!!!!!

Kinuha ko ang sentimental box ko na medyo naalibukan na sa aparador sa ibaba. Binuksan at nakita ko ang nag-iisang picture naming tatlo. Kinuha ko iyon at tinignang mabuti. Ang babata pa namin, at ang sasaya. Si Patrick, nakaakbay sa leeg ko, samantalang naka peace-sign si Cheney at nakangiting nakaharap. Bigla akong napatawa. Naisip ko na sa pagkakataong iyon na ang magkakaibigan sa masayang larawan ay unti-unti nang magkakawatak-watak sa paglipas ng panahon hanggang sa napayuko ako. Umiyak. Inilabas ko ang lahat ng hilahil ko simula nang nag-away kami ni Lei hanggang sa pagtatapat ni Cheney ng kanyang nakakamatay na sakit. Nagmahal lang ako ah?! Wala akong ginawang mali sa mata ng diyos! Pagmamahal ang tawag dun!! At iyon ang dahilan kung bakit ako nabubuhay sa kabila ng pagkakawatak-watak ng pamilya ko!

Umiyak ako. Tumangis. Bumilang ang mga luha ko sa pagpatak hanggang sa tuluyang bumagsak na parang napakalakas na ulan. Bakit ako pinabayaan ng mga minahal ko? Bakit ako sinaktan nila na ang tanging hangad ko lang sa buhay ko ay ang mahalin nila? Ang sakit!! Naninikit hanggang sa mga kalamnan ko at mga ugat nito. Para akong sinampal ng napakalakas ng mga mahal ko sa buhay bilang ganti sa pagmamahal at pagkalinga sa kanila.

"Bakit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

Napakapit ako sa kutson ng hinihigaan ko. Ang tangis na naramdaman ko ay nagiging mapusok sa paglipas ng oras. Para akong baliw! Ipinagkait sa akin ang mga oras na kailangan kong lumigaya sa gitna ng pag-iwan sa akin ng mahal ko. Sana pinatay na lang nila ako!! Sana sinaksak na lang nila ako sa likod. Sana hindi ko na lang sila nakilala!! At sana, Sinumpa na lang nila ang mga oras na una ko silang nakilala.

Pinilit kong balikan ang lahat-lahat ng nangyari sa akin sa buong isang araw. Ang hirap ipaliwanag. Isang araw na puno na hinagpis at pagtangis. Sa pagbabalik-tanaw ko ay bigla na namang bumugso, hindi isa, kundi dire-diretsong daloy ng luha na ramdam ko mula sa mukha ko hanggang sa dibdib ko. Biglang nanginig ang mga kalamnan ko. Agad akong napahigang nakadapa sa kutson at naramdaman ko ang basang-basang unan sa mukha ko. Wala akong pakialam. Sa pagtangis ko, siguro matatapos din ito, pero ang sakit at galit sa puso ko ay hinding hindi magbabago sa paglipas ng panahon.

Hindi ko pala namalayan na nakatulog ako. Mukhang mahaba ang oras. Pinasya ko munang pumikit nang ako ay magising para hindi gaanong masakit sa mata ang biglaang pagdilat ko. Naalala kong muli ang nangyari sa akin. Oo nga pala, bilang na lang ang araw na makakasama ko si Cheney. At ang sidhi ng galit ko kay Lei ay muling bumalik. Makasarili siya. Sinarili niya ang kalagayan ni Cheney at ipinagkait niya sa akin ang katotohanan tungkol sa pagkakasakit niya. Wala siyang pinag-iba kay Patrick!! Wala talaga!!

Tinext ako ni Cheney at tinatanong niya ako kung ok ako. Hindi ako sumagot. Napagdesisyunan ko sa sarili ko na hindi ko sila papansinin hanggang sa mawala ang kirot sa katotohanang ipinagkait. Masama na kung masama, pero kailangan kong gumanti sa kanila.

Dumating ang oras na kinailangan kong pumasok sa eskwelahan. Napansin ko na namumula ang mga mata ko. Hindi ko maimulat ang isa, kaya pumunta muna ako sa CR para maghilamos at magawan na rin ng remedyo ang namumulang mata ko. Pinatakan ko ito ng eye-drops. Medyo um-Ok naman. Sakto at kailangan kong pumunta sa school para mag-practice mag cotillion mamaya.

Nakita ako ni mommy na namumula ang mga mata ko. Pinuna niya iyon sabay lapit sa akin at ako ay tinanong.

"Bunso, alam ko na!! Wag mo nang sabihin ang tungkol sa nangyari sa iyo nina Cheney kagabi. Pasensiya na anak at nabigo din kita." sabi ni mommy sa akin habang nakaharap ng mabuti sa mga mata kp habang ako naman ay nakaupo.

"Tungkol saan, mommy?"

"Anak, wag kang sinungaling. Akala mo, hindi alam ni mommy ang lahat, Oo at alam ko ang pinagdadaanan mo. Si Cheney at Lei, Hindi ba?!" sabi niya sa akin.

Nakapamewang siya, senyales na mayroon siyang nalalaman sa akin. Ganun si mommy kasi lumaki ako na laging siya ang kasama ko. Mahal ako ni mommy, at ramdam ko iyon, dahil siya mismo ang nagtatanong sa akin kung ano ang nangyayari sa akin kahit pa noong bata pa ako, pwera sa pagmamahalan namin ni Patrick.

"Mom, I don't wanna cry!! Pwede, mamaya na lang?!"

Tumayo ako sa harapan niya. Agad niyang kinuha ang kanang braso ko sabay inilagay sa dibdib niya. Ganun si mommy, especially noong nag-open si Kuya Kenneth sa kanya sa Gender Preference niya noon.

"Bunso ko!! Mahal na mahal ka ni mommy!! Alam mo iyon. Minsan, kinakantahan kita, ano ba yon?(sabay tingin sa taas) ah!! Naalala ko na!!(pagkatapos ay tumingin sa akin) yung "SMILE" na kanta ni Charlie Chaplin.. Bata pa ako nun noong una ko iyon napakinggan. Alam mo ba bunso na kinakanta ko sa'yo iyon noong bata ka pa habang natutulog!! Gustong-gusto mong naririnig iyon sa akin. Nahinto lang iyon noong nagka-edad ka ng 13. Bata ka pa iho, pero ang dami-dami mo nang napagdaan sa buhay mo. Minsan nagmahal ka, pagkatapos ay nasaktan ka. Umasa ka na sana babalikan ka ng mahal mo. Lumipas ang mga taon at binuksan mo ulit ang puso mo para mahalin si Cheney. Naging masaya ako nun! Dun ko lang nalaman kung gaano mo ka-importante sa buhay mo si Cheney. Anak, tulad ka din ng mga kapatid mo. Nagmahal tapos nasaktan. Kaya tibayin mo ang iyong loob anak! Pagsubok lang iyan ng katatagan mo, patawarin mo sila!!"

Tama! Tama si mommy!! First time ko lang naramdaman sa kanya ang ganong feeling sa isang anak. Wala na akong pakialam kung kanino pa nalaman ni mommy ang mga nagyayari sa buhay ko. Ngayon ko lang napagtanto na may nagmamahal pala sa akin at iyon pala ay ang mga magulang ko na nagpalaki at nag-aruga sa akin noong pang bata ako. Hinele ako ni mommy pagkatapos niya akong payuhan gamit ang kanta na kinakanta niya sa akin habang ako ay natutulog noong bata pa ako. Ramdam ko sa kanya ang pagiging ina. Hindi tumagal at biglang dumaloy sa pisngi ko ang mga luha. Sa totoo lang, ayaw ko nang umiyak nun. Pero dahil sa pagkalinga niya sa akin ay biglang dumaloy mula sa mga mata ko ang luha na palatandaan na hindi ko pa kayang harapin ang bukas para sa aming tatlo. Lumuha ako hanggang dumating sa puntong napahagulgol ako sa dibdib niya na parang namatayan ng mahal sa buhay. Hinimas ni mommy ang likod ko sabay sabi niyang ilabas ko lang daw ang lahat-lahat. Sa isang umagang iyon, naramdaman ko ang pagkalinga sa akin ng aking ina na hindi ko naramdaman sa mga minahal ko sa buhay.

Limang minuto akong nakasandal sa dibdib niya. Nang pagkatapos ay napansin kong basang-basa ang daster na suot-suot niya. Kumuha ako sa kwarto nila ni daddy ng masusuot pamalit sa nabasang damit pagkatapos ay ibinigay ko iyon sa kanya. Medyo namaga pa ng lalo ang mga mata ko, kaya napagdesisyunan kong magsuot ng shades.

Umalis ako sa bahay dala ang pag-asang haharapin ko ang bukas para sa aming tatlo ni Cheney, at sa puntong iyon, ay handa at kaya ko na silang patawarin.

Nakita ako ni Hiro sa eskwelahan na nakasuot ng shades. Alam niya ang pinagdaanan ko kaya lumapit siya sa akin at nagsorry. Alam din pala niya ang kondisyon ni Cheney. Nahirapan daw silang sabihin sa akin ang totoo, kaya itinago nila sa akin ang katotohanan. Pinansin ko siya at tinapik sa balikat. Sa araw na iyon, ipinangako ko sa sarili ko na hindi ako iiyak. Wala dapat na luha ang papatak sa akin dahil naibuhos ko na ang lahat kagabi at kaninang umaga. Sinamahan ako ni Hiro sa pila ko. Malungkot ang mukha niya. Parang apektado siya sa mga pangyayari sa pagitan namin nina Cheney.

"Ay, Jay, hindi pala papasok si Cheney. Mukhang may sakit siya. Nagtext siya sa akin at mataas ang lagnat nito. Jay, sana, wag na wag kang magagalit sa amin.. Hangad lang namin na intindihin ang kalagayan ni Cheney gayong may taning na ang buhay niya."

Hindi ako umimik. Masakit para sa akin ang ginawa nila, pero, kailangang kong nagpakatatag, tulad ng sinabi sa akin ni mommy, tsaka one more thing, sawa na akong umiyak. Napayuko si Hiro. Tinapik ko ang kanang balikat nito sabay sabing "It's alright!!"

Umiyak siya na tulad ko kanina. Buti na lang at naka-shades ako, kaya hindi niya rin alam kung umiiyak ako sa puntong iyon o hindi. Tulad ng sinabi ko kanina, hindi ako umiyak. Pinagmamasdan ko lang si Hiro na umiiyak sa akin. Kinuha ko ang ulo nito sabay nilagay ko sa dibdib ko. Mas grabe palang umiyak tong hunghang na ito. Akala mo, gagago-gago pero pusong mamon din pala!

Nagdesisyon akong umuwi na lang dahil ayaw kong me makakita sa section namin, o kaya sa buong campus tungkol sa nangyayari sa akin. Public Figure ako dito, kaya kailangan kong mag-ingat.

Nakarating ako sa daanan ng Pacheco St. at kaagad kong binagtas iyon. Sa dulo, as usual, mga tambay. Mga kababata kong tambay na walang inaatupag kundi makipag-inuman at maglaro ng pusoy dos sa harap ng tindahan ni Aling Perla. Tinawag ako nito para makipag-inuman, pero tumanggi ako. Tsaka na at kapag maganda ang mood ko.

May bigla sa isip ko na puntahan si Cheney. Gusto ko siyang makita at handang-handa ko na siyang patawarin. Sana, andun din si Lei para makausap ko ng puso-sa-puso.

Pumunta ako at nakita ko na sarado ang gate. Tinawag ko mula sa terrace nila si Cheney pero walang sumasagot, hanggang sa may lumabas sa loob ng bahay nila at nakita ko ang mommy niya. Pinapasok niya ako.

"Pasok ka iho, ikaw pala yan, Jacob.. Teka, diyan ka lang at tatawagin ko si Cheney sa kwarto."

Tinawag ni Tita si Cheney sa taas. Walang tao sa loob at ramdam sa bahay nila ang lungkot na talagang nararamdaman ko sa loob ng bahay nila. Tumayo ako at kinuha sa bulsa ng pantalon ko ang mp3 para magpatugtog ng kanta na kaka-download ko lang sa Limewire. Walang anu-ano, habang inaayos ang kurdon ng earphone habang nakatayo ay biglang bumaba si Cheney sa itaas. Ngumiti siya sa akin.

"Cakie, ikaw pala iyan, tena sa taas. Andun si Lei!!"

Agad akong sumunod sa kanya sa likuran habang umaakyat. Sa kwarto, nakita ko si Lei, natutulog sa baba ng kama ni Cheney. Hinayaan ko na lang siyang tulog para mabawi niya ang lungkot at pait ng sakit na nagawa ko sa kanya.

"Kamusta si Lei, Cakie? Naku, wag na wag mong pababayaan yang baby bro ko ah!! Love ko yan!!" pabirong sinabi ko kay Cheney.

"Oo naman, tsaka anong baby bro mo, baby bro ko din yan!! Kapatid ko yan noh!!" sabay gatong ni Cheney sa akin.

Tumawa kaming dalawa ni Cheney nang napansin kong umuungol si Lei ng bigla.

"Jacob... Jacob!! I missed you!!" ungol ni Lei habang natutulog.

"Oh, how astonishing!! Nagsasalita habang natutulog si baby bro ko!! Nakakatawa naman siya!!" sabi ko kay Cheney.

Bigla akong hinawakan ni Cheney sa kamay. Ramdam ko ang init ng mga palad nito. Naging seryoso siya sa pagkakataong hinawakan niya ako.

"Cakie, I know, it's hard!! Masakit talaga!! Hanggang ngayon, Hindi ko pa tanggap na hanggang 6 months na lang ako dito sa mundo. Acute kasi eh, Kung chronic, baka me pag-asa daw akong mabuhay.." sabi ni Cheney habang hawak-hawak ako sa mga kamay ko.

"It's ok, my cakie. Mahirap, pero uunti-untiin kong tatanggapin ang lahat-lahat. Masakit, pero kakayanin ko ito!!"

"My cakie!!"

Umiyak si Cheney sa harapan ko. Sa sobrang sakit dulot ng taning sa buhay niya. Oo, iilang araw ko na lang siyang masisilayan sa mundong ito, kaya, sino ba naman ako para magalit ng ganun sa kanila. Niyakap ko si Cheney. Nararamdaman ko ang init at luha na dumadaloy sa uniform ko. Umiyak siya at humagulgol. Agad kong tinanggal ang salamin sa mata ko at inilapag iyon sa kama niya. Hinipo ko ang mga buhok nito na mahahaba. Ang bango niya!! Parang binuhusan ng jasmine na bulaklak ang kanyang buhok. Ang gaganda ng bawat hibla. Ibang-iba talaga!! Tumingin ako sa mga mata niya pagkatapos umiyak. Pinunasan ko, gamit ang aking mga hinlalaki ang luha niya. Medyo namumula si Cheney at napansin kong lumalamlam ang kanyang mga mata na parang puyat kung iisipin. Hinawi ko ang buhok nito at inilagay sa kabilang parte ng ulo niya. Ang ganda niya. Namumula ang matangos na ilong nito. Ang mga mata nitong kulay brown na mahahaba ang pilik mata ang nagbibigay paalala sa akin ng pagkakaparehas ni Patrick sa kanya.

Nang natapos siyang umiyak ay hinalikan ko siya. Oo, gusto kong sulitin ang mga oras na nalalabi sa aming relasyon. Mawawala siya sa akin, pero ang pagmamahal at ang alaala na ibinigay niya sa akin ang tangi kong kayamanan na minsan, sa buhay ko, nagmahal ako ng isang kaibigan, bukod kay Patrick.

Walang anu-ano ay biglang naalimpungatan si Lei. Agad niyang kinusot ang mga mata. Nang nakaaninag ay nakita niya akong kayakap si Cheney.

"Kuya.. Ikaw ba yan?! Bumalik ka na, Big bro ko?!" tanong niya habang kinukusot pa din ang mga mata nito.

Tumayo si Lei at sabay inalalayan ni Cheney. Pinaupo niya ito sa kama niya sabay bumaba para kumuha ng makakain. Tinitigan ako ni Lei. Ngumiti ako. Nang nakita niyang ngumiti ako ay napatayo siya sa harapan ko at niyakap niya ako sabay halik sa pisngi ko.

"Kuya ko!! Kuya ko!! Sorry for everything I have done!! Nagawa ko lang iyon dahil ayaw kong nakikitang nasasaktan si Cheney!! Sorry big bro!! Sorry talaga!!!" sigaw niya habang tumatangis habang nakayakap sa akin.

Habang kayakap ko si Lei, agad akong dumungaw at nakita ko sa likod niya ang salamin na basag. Sa kanya ito. Ito yung salamin na tinapakan ko noong nagalit ako sa kanya. Inilapag ko ang salamin sa kama ni Cheney sabay kuha sa mukha ni Lei gamit ang mga dalawa kong mga kamay.

"Baby bro, nakita ko ang salamin sa likod mo. Alam mo, iyan ang unang nagustuhan ko sa'yo, bukod sa matalino ka at love na love mo si Big bro..!!"

Kinuha ko ulit ang salamin. Ipinakita ko sa kanya ito. Habang hawak-hawak, kinikilatis ko ang sira at kung papaano ko ito natapakan.

"Baby bro, ako ang dapat magsorry sa iyo. Alam mo, love na love ka ni Big Bro!! Sana love mo din siya, tulad ni Big bro sa baby bro niya. Teka, ako na ang bahala na palitan ang salamin mo. Ako nakabasag niyan, kaya hayaan mong ako ang magpalit niyan." sinabi ko habang nakatingin sa basag na salamin.

Niyakap ulit ako ni Lei. Ramdam ko sa likod ko ang init ng mga luha niya na bumabakat sa uniform ko. Ramdam ko din ang bango ng uniform niya na kahit ilang araw niyang suot iyon ay nanunuot pa rin sa damit ang pabangong nagpapaalala sa akin sa una kong minahal. Tiwala ako sa puntong ito, simula ngayon, bubuuin ko ang unti-unting nawawalang pagkakaibigan naming tatlo nina Cheney at Lei.

Lumipas ang isang linggo na mgkakasama kami. Dun kami sa kwarto ni Cheney nakatambay. Ang saya naming hinarap ang mga pagsubok ng aming samahan. Binili ko ng salamin sa mata si Lei na naghahalagang 2,000 pesos. Tinanong niya ako kung saan daw ako nakakuha ng ganoong kalaking halaga, pero hindi ko na lang siya kinibo. Andun din ang mga barkada ko, sina Jayson, Joseph, Nikol at Hiro. Minsan, pumupunta sa bahay ni Cheney ang mga hunghang kong mga kaibigan at nanggugulo kaya ang malungkot na bahay nila ay unti-unting sumasaya ng dahil sa amin. Napapansin ko din na mas madalas siyang lagnatin at sobra kung pagpawisan, buti na lang at mayroon siyang gamot pang-maintennace para mawala ng kaunti ang mga nararamdaman nito. Sa eskwelahan naman, tulad ng dati, magkakasama kami nina Lei at Cheney. Minsan, nagamit ko ang impluwensiya ko sa school noon kaya malaya akong maglabas-pasok sa buong campus para bumili ng Jolibee malapit sa Puregold Tayuman na pinagsasalu-saluhan naming tatlo.

Tinutulungan namin si Cheney sa nalalapit na JS Prom para maging organizer ng isa sa pinaka-importanteng okasyon ng bawat estudyante. in fact, may binubuo kaming supresa ni Hiro, katulong ko na mag-organized ng JS Prom para sa kay Cheney.

Hindi ko din sinabi ang tungkol sa pagkikita namin ni Patrick. This time, gusto ko silang sopresahin dahil sa wakas ay makikita ko na ang pinakamamahal ko sa buong buhay ko. Alam na pala ng barkada ang tungkol kay Patrick, kaya wala na akong dapat na ilihim pa, bukod lang dito sa mangyayari sa amin sa February 5. Sana, dumating si Patrick!! Sana mahagkan ko siya!! At sana, matuloy na ang naunsyami naming pagmamahalan.....

Itutuloy....

Read more...