Without You 4

Thursday, October 13, 2011


Hello there... I'm back from the final exams... hectic week nga eh...

Thank you nga pala sa lahat nang bumasa at nagsusubaybay nang Without You, malapit niyo na pong marinig ang theme song nito, soon. Bati portion na, Thanks to Miss D., inspiration po kayo talaga, sir Jayson thank you din po sa pagsubaybay at gabay, Jayfpina na parating nakaabang sa site ko, kina Russ, Rue, joseph, joed12 at sa mga anons... hi sana subaybayan ninyo rin.

Bukas ay post ko din ang baby sister nung story nato sana magustuhan ninyo din.

Website: urikido.bogspot.com
Email: uri_kido10@yahoo.com

4th Installment and don't mind to leave a comment, i would highly appreciate it :)

Magsisi ba si Caleb sa mga nagawa niya ngayong nandoon na si Sophie? o madadagdagan pa ito dahil kay Enzo.?

Chapter 4: You Know, You Now

Unknown Number: Hi ö

Caleb: Hi din naman! Si Caleb nga ito, sino po ba sila?

Unknown Number: Sophie toh… still remember me :)

Caleb: Oh, kaw pala Sophie, Namiss kita bigla ah. Kamustah na?

Sophie”,): Mabuti naman ako. Ikaw kamusta na?

Caleb: Heto bumabawi sa school dahil nahumaling na sa pagsasayaw… hehehe. Siya nga pala nakita kita
kahapon sa stage kaya mas lalo pa akong ginanahan sumayaw.

Sophie”,): Bolero!

Caleb: Kinikilig ka naman…

Sophie”,): :)

Napangiti din ako sa huling text niya nang mapansin ako ni Felix

“Shoti (bunso), parang adik ka kung makangiti ah, uuy Yǒuyī gèrén ràng nǐ de wéixiào (may nagapapangiti sa kanya)” pangungulit ni Felix.

“guess who texted, mga tao talaga di magpapalibak, parang patay na patay talaga ito sa akin ah” Sabi ko naman

“Aba at ang yabang mo na best ha, makakakita ka din nang katapat mo” sabi ni Isa.

Parang nabuhusan na naman ako nang malamig na tubig, nagmamayabang na naman ako sa akin kinalalagyan noon. Hindi ko naman sinasadya pero ganyan talaga ako minsan, mahirap amuhin kapag yabang na ang umiiral sa akin. Naging balisa na naman ako sa buong magdamag, hindi na ako pinansin nang mga kaibigan ko alam nila kapagbalisa ako hindi ako nagpapakadistorbo.

Inuwi ako ni Felix sa bahay, paglabas ko nang kotse niya ay hindi na ako nagsalita pa maliban sa thank you. Naghubad na ako nang suot. Hinarap ko ang malaking salamin nang cabinet ko, naka brief lang ako noon kaya kitang-kita ko ang buo kong katawan. Naghanap ako nang mapupuna sa sarili ko, sa katawan ko, sa pagkatao ko. Pero wala akong makitang mali, sabi nga nila para na akong diyos, ang hindi nila alam ang tinitingala nilang diyos ay parang musmos na naghahanap nang pag-aaruga, naghahanap nang mga taong makakaapreciate kung sino siya at kung ano ang kaya niyang gawin para sa iba.

Alam kong hindi ako perpekto, may kulang sa akin, isang pagkukulang na hindi ko alam kung kalian mapupuno, hindi ko alam kung kalian magiging buo. Pinatong ko ang aking kanang kamay sa aking dibdib malapit sa puso. Dito, dito ako may pagkukulang, ito ang Kryptonite ko, ito ang dahilan kung bakit ako nagiging kung ano ako. Di ko alam pero bakit magulo, napaka gulo.

At biglang nag ring ang phone ko, isang text message.

Enzo.NDC: gising pa?

Caleb: oh, kakarating ko lang sa bahay!


Enzo.NDC: ah. Anu gawa mu ngayon?

Caleb: Nakahiga ako… bakit mo naman natanong.

Enzo.NDC: Ah. Anong suot mo?

Nagulat ulit ako sa sinabi niya sa text pero ngayon, parang nilibugan ako sa sinasabi niya, naiimagine ko nlng kung paano niya ito sabihin ay may dulot nang kuryente sa buo kong katawan, I will play your game Mr. Perez.

Caleb: Naka brief lang ako, kulay puti.

Enzo.NDC: oooh!!! Nang iinit ka ba ngayon?

Caleb: medyo! Ikaw ba nag iinit ngayon?

Enzo.NDC: Oo! At gusto kong magpalabas nang init, gusto mo tulungan tayo para mas Masaya!

Tama ako, napakalibog nitong si Enzo pero may dapat akong malaman kung bakit niya to ginagawa, at sa kapwa lalaki niya pa. Pero noong mga panahong iyon kinikilabutan na ako sa ginagawa ko, first time ko iyon ang makipag flirt sa text lalong-lalo na sa isang lalaki.

Caleb: Um Pare? Bakla ka ba?

Natagalan siya bago magreply, parang na offend siguro sa natext ko sa kanya. Pagkalipas nang ilang minuto.

Enzo.NDC: Hindi pare, trip-trip lang to, mas nakakalibog diba, aminin mu.

Tama nga siya, mas nakakalibog nga naman ang ganito dahil kinakabahan ka sa pwedeng kahahantungan nnang mga ginagawa mo.

Caleb:u-uhm, hinihimas ko yung alaga ko, gusto mo ikaw maghimas?

Enzo.NDC: basta ikaw din ang hihimas nong sa akin.

(Medyo maselan ang bahaging ito… email nyo nalang ako kung gusto ninyong basahin to J)

Kinilabutan ako pagaktapos nang takbong iyon, parang hindi ako, bakit ko ginawa iyon? Bakit ko ba nagustuhan iyon? Ano nga ba ako? Maraming gumugulo sa isip ko, hindi ako makatulog buong gabi at buong magdamag akong nagiisip sa kung anu man ang nangyari sa amin ni Enzo.

Hanggang sa umaga ay hindi ko magawang makapag-isip nang mabuti, 5/20 lang ang nakuha kong score sa quiz, napagalitan pa ako dahil late akong dumating, talagang bumagabag sa kalooban ko ang iniisip ko.

Kumakain ako mag-isa sa loob nang canteen kagaya nang parati kong ginagawa at nagyon nakatingin sa malayo malayong malayo, hindi ko din naman alam kung ano ang tinitignan ko. Nang biglang may lumagay nang kung anong bagay sa harapan ko, nang tiningnan ko ito “Hot fudge sundae?” tapos tiningnan ko ang taong may hawak nito, si Sophie.

Ang ganda niya ngayon, mas maaliwalas ang mukha niya kapag nakangiti, mas nahuhumaling ako sa mga kinikilos niya. Binigyan ko lang siya nang mapupungay na ngiti.

“Ayan nakangiti kana! Mas gusto kong nakangiti ka lalo kang gumagwapo?” sabi ni sophie na parang galak na galak, umupo ito sa harap ko, napansin kong may “caramel sundae” din siyang hawak.

“Pano mo nalaman na gusto ko to?” tanong ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako, nang ma realize ko na marami pala siyang alam sa akin, sinabayan ko na siya sa pagtawa. Sa sobrang lakas nabulabog naming ang ibang nakaupo sa tabi nang table namin.

Ngiti ngiti nalang ang ginawa namin habang kumakain nang ice cream, aaminin ko nagging anti depressant ko din ang sweets especially itong “Hotfudge sundae”. Naramdaman ko talaga na meron nang namumuong magandang pagsasamahan sa aming dalawa.

“Uummm…. Sophie?”

“Yes?”

“SOCCER PLAYER ka ba?”

“Ha? Paanu mo naman nasabi yan?”

“Ang lakas kasi ng SIPA mo.. sa PUSO ko.”

Hindi makapaniwala si Sophie sa narinig niya, namula agad ang pisngi niya at mukhang nahihiya na sa pinagsasasabi ko.

“uhm… I better be getting back to class, may quiz pa kasi ako sa major subject ko eh” she said habang tumatayo sa kinauupuan niya.

I grabbed her hand while standing up, a gesture na ayaw ko pa siyang pakwalan sa masayang kuwentuhan na iyon. “Was it something I said? May masama bas a sinabi ko?”

She gave me a smile, yung ngiti na parati ko nang napapanaginipan kapag natutulog ako sa klase, ang ngiting hinahanap hanap ko sa tuwing nag-iisa ako. “ugh… anu ka ba.. hindi kaya. Sweet mo nga eh”

“uhm, Sophie…” gusto ko nang sabihing parang mahal na kita pero bakit di ko magawa? “… Pwede ba?”

“Anu yun Caleb?”

“Pwede ba kitang ligawan?” stupid ka ba? Bakit mo naman sinabi yun. Baka kung anu ang isipin niya. I saw the shock in her face when she heard what I said. At ang pag-iba nang mukha niya na parang magagalit. Winaksi niya ang kamay kong nakahawak sa kanya.

“Hindi porket alam mong mahal na ma… I like you that much eh mabibilog mu na ang utak ko Mr. Tan. Wag mo akong itulad sa ibang babae diyan na magpapaka puta para sayo, I thought you were different pero kagaya ka rin nila, and I thought wrong.” Nasambit niya na may halong galit, lahat ay nagtitinginan na sa amin. Bigla siyang maiyakiyak na umalis.

Hiyang hiya ako sa lagay ko na yun, in a public place, at halos lahat sa school ay kilala ako. Worst case scenario na para sa akin ang mapahiya ako nang ganoon. Pero hindi yun ang dahilan kung bakit napahinto ako sa kinagagalawan ko, kundi ang bawat salita na lumabas sa bibig niya. Tagos hanggang buto, tama nga naman siya sa dinamidami nang babaeng niloko ko sino na ang magsisiryoso sa akin.

Huli na nang makita ko ang iba sa mga kasmahan ko sa pagsasayaw, na nasa kabilang table. Tumayo si Hera at niyakap ako, lahat sila nagsitayuan at yumakap sa akin. Napangiti naman ako bigla.

“Anu ba naman kayo? Bakit tayo nag da dramahan dito?” sabi ko na medyo confused sa mga nangyayari.

Kumalas sila sa pagkakayakap. “Ok ka na?” tanong ni Janice. “Seryoso ka ba talaga?” tanong ni Janelle. Tumango lang ako na nagsasabing oo.

“Tutulungan ka namin” sabi ni Teo at Blitz nang sabay.


Sophie’s POV

“Eh gaga ka naman pala girl eh? Bakit mo ginawa iyon? You and I na matagal mu nang gusto yun.” sabi nang babaeng nasa harap ko na kanina pa putak nang putak.


Nakaupo ako sa staircase nang building namin, matapos ang nangyari sa canteen hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. “Hindi ko nman talaga yun sinasadya eh, nabigla lang ako…” sabi ko na mangiyak ngiyak.

Tinabihan ako nang isang lalaking kanina pa pabalik-balik sa kinaroroonan namin. “Alam mu best, wag mo nang ipagkaila na hindi mo na siya kayang mahalin kasi may iba ka nang minamahal” sabi niya na may pakidat pa.

“Aba maghunos dili ka Jay, si Caleb Tan yung pinag-uusapan natin ditto, eversince nakita yan nitong si Sophie sa may art exhibit nang mga religious artifacts dito sa school… at last year pa yun ha” sabi noong babae.


“Finny, Stop it na, ayoko nang marinig ang sasabihin ninyong dalawa ok. Nasasaktan lang ako sa pinag-uusapan natin” sabi ko na medyo nagagalit na.

“Ewan ko sayo Sophie, ikaw tong patay na patay tapos ikaw tong may malakas na loob na baustedin siya and worst, in public pa kaya. Naku anu nalang yung image mu sakanya niyan?” sarkastikong pananalita ni Finny.

Si Jay at Finny ang super bestfriends ko noong nakatungtong na ako sa college. Tama nga si Finny wala na akong mukhang maihaharap pa kay Caleb, wala na ang taong gusto ko sana maging akin. At ito ay dahil sa katangahan ko.

Lumipas ang mga araw, wala akong ni text na natatanggap sa kanya, wala nang masiglang “GoodMorning” at napaka sweet na “GoodDreamz… SweetNyt!”, wala narin sigurong pag-asa na magpapakita siya sa akin.

One day I decided na uuwi muna sa probinsya naming pero pinigilan ako ni Finny, sasamahan ko daw siya mag malling, Wala na akong choice kasi libre daw niya at gusto kon g kumain nang “Caramel Sundae” kasi depressed na talaga ako noon.

Tinext niya ako na makipagkita sa SM sa may event center. Timing din naman na walang event ngayon kaya wala akong hiya na pumagitna. Tinetext ko na kung nasaan siya hindi siya nag rereply. Nang biglang may batang lumapit sakin at binigay niya sa akin yung “Caramel Sundae” niya.

“Pinabibigay po ni Hot Fudge!” sabi nung bata. Nabigla naman ako at napatingin sa palibot, hinahanap ang taong tinutukoy noong bata. At biglang tumugtog ang isang napakapamilyar na tunog.

J.R.A. - By Chance (You & I)

Then bigla nalang may sumayaw sa harap ko, yung NDC… lahat sila nandoon, pero nasaan si…

“Let’s make it happen” may nagsalita sa likod ko.

“Ca-Ca-Caleb?” then biglang nag pause ang lahat nang sumasayaw. Na para bang nag stop ang buong mundo ko.

“Seryoso ako nong sinabi kong liligawan kita” sabi niya in the sweetest way I could ever imagine. Yung hazel brown eyes niya na nangungusap sa akin, yung lips niya na gusto kong halikan and that perfect nose, but where are those perfect smile, yun na lang ang kulang at mapapa-oo mu na ako Caleb.

“Let me e-“ sabi ko nang bigla niyang pinigalan ang bibig ko nang kanyang napakalambot na kamay.

“You are snobby, clumsy, boyish, unfashionable, very simple… but those eyes behind those glasses that makes me wish that stars won’t shine anymore because they are there. That long hair that caresses your body which makes it more profound in my vision. Its your undying endevour to make me notice you all day that makes you more special because you are the only one who knows all of me fro the outside… and I want you to be the one who will know me more from the inside out. Ikaw lang sophie”

Yun yung mga salita na tumagos sa puso ko, and I admit I am now officially inlove with Caleb.

You Know?” I asked.

“Yes, and It’s You Now!” he said kasabay nang hinihintay kong smile.

“Okey. Pumapayag na ako” he then hugged me tight. And he kissed me on the forehead, it felt like Kryptonite for me, it was my one true weakness.

Lahat ay biglang sumayaw ulit at maraming taong nanonood ang nagpapalakpakan. Tinakluban naman ako nang hiya sa sarili, at nakita ko sina Finny at Jay.

“Congrats pare, masuerte ka diyan sa kay Sophie… alagaan mu sana, mahal naming yan” Jay said. Na parang may tonong galit, hindi ko maintindihan pero galit nag alit ang tono niya

“Don’t worry pare, mamahalin ko dn siya nang higit pa sa buhay ko” sabi ni Caleb. Masaya namang tugon niya.

“Aba, so anong akala mo? Tayo na? Nope. Manligaw ka muna gaya nang sinabi mu.” Sabi ko sa kanya na bigla naman pinag-iba nang mood ni Jay.

“Sisimulan ko na ngayon” sabi ni Caleb, at bigla itong lumuhod saka kinuha ang kamay ko at bingyan ako nang charm bracelet na walang charms.

“Anu to?”

“Every week pupunuin ko yan nang charms ko, para palagi mong maalala kung sino ako para sayo, and this would be the first” bigla niyang nilagyan nang ice cream charm ang bracelet.

Sweet. Yun ang conclusion ko sa charm niya and I’m expecting more Caleb wag mo akong bibiguin.

Caleb’s POV

Days have passed and I’m still consistent with courting her, araw-gabi kaharap ko ang phone ko at hinihintay ang text niya, parang langit ang nararamdaman ko pag kasama ko si Sophie.

Pero may isa akong problema, Si Enzo. Parati kaming nauuwi sa Sexting at parang nahuhulog na ang loob ko satwing nagtetext kami sa isa’t isa. Panu toh? Bakit ganito? Naguguluhan na ako.

Lumipas ang mga buwa, at medyo bumagal na ang takbo nang aking panliligaw dahil hindiko magawang pagsabayin lahat and my studies and the student government nang school at saka yung pagsasayaw.

Dumaan ako sa locker room nang mga boys nang marinig ko ang isang pamilyar na boses.

“Ah, wala yang si Caleb Tan nay an, mas matinik yata ako dun…”

Teka nga hindi kaya si…

Abangan...

Read more...

The Last Kiss (Chapter 8)

Monday, October 10, 2011


Chapter 8

Oil Spill

THE LAST KiSS (CHAPTER 1). <— CLiCK THiS to READ THE CHAPTER 1

The Last Kiss (Chapter 7).<—– CLiCK THiS TO READ CHAPTER 7

A jumble of words was bouncing inside my head, refusing to travel down my arm, through my pen, and onto the paper. I was staring at the ink spot made by my pen, enjoying as it slowly became bigger and bigger until I pulled the pen away.

The black spot of the ink was messing the white paper. Like Lance, messing my oh-so-perfect life.

I examined the mangled end of my pen. I had no idea an hour had passed; the ringing bell was a total surprise. I’d just shoved my sociology book back into my bag when Mr. Harrison called my name. I grabbed my notebook and pen and hurried over to his desk.

“How are you?” he asked, smiling warmly as if were old friends.

“I’m okay. I’m good.” I said quickly.

He lifted an eyebrow at me.

“Well, I suppose I have a problem.”

“Of course you have. You failed the quiz yesterday. Something bothering, eh? Tell me. Maybe I could help you.” He paused, waiting for me to answer. When the silence kept on hanging in the air between us, he continued. “Riley, you’re one of the brightest students here in Crustville. It’s just so tragic witnessing your performance fluctuating down.”

I didn’t respond nor meet his gaze. I just stared at his desk, hugging my notebook onto my chest. I chewed on my lip, wanting to vanish into the thin air. The last thing I needed now was to have someone (especially a teacher) to slap into my face the realization of what a moron I was turning into.

I took a deep breath before I said, “I gotta go, Mr. Harrison before I’m late with my next class. I’m okay really.” I flashed him a big smile. “Thanks, anyway.”

I dashed out of the classroom after that. No matter how much I tried not to admit it, I know Mr. Harrison was right. I mean, yeah, it’s tragic. My performance was fluctuating down. I used to be so studious and conscious about all of the matters in my schooling. But now, it seemed like those matters didn’t matter to me anymore. And that was because of an utter moron who’d promised me love, but in the end just broke my heart. Okay, maybe it was also my fault. But still. It’s not like I had broken my promise. It was him. Always him. Sometimes, I’m asking myself why I still bother to love him when he’d always hurt me. I had always given him chances. Maybe that was really it. When you’re in love, you’d be a fool. Or maybe it was just I who turned into a fool when in love.

I was halfway down the hall, hurrying to keep up with Kirsten when I realized that I left my bag in the Soc room. Great. Now I am out of my mind.

“Kisses, you go first. I left my bag.” I motioned towards the way to the Soc room.

“Oh,” she rolled her eyes. “What a stupid bag.”

She craned her neck to peer over my shoulder. She smiled and waggled her brows at me, teasing. So I turned around and saw Rolf approaching, my bag on his left hand. I sighed in relief.

“I suppose this is yours,” he smiled, handing me my bag.

“Aw, yeah!” I laughed lightly. “Thank you.”

“Sure,” he winked at me. “Anytime.”

“Gotta go,” I tapped my Mickey Mouse wrist watch. “I’m late.”

He nodded. He waved at Kirsten over my shoulder who was still wearing a teasing smile. Great. I felt an urge to slap the back of her head.

“Bye!”

I grabbed Kirsten’s arm and dragged her. I looked behind my back and Rolf was heading to his class.

“Maybe you should date him.”

“Shut up!” I snapped at her. “We’re not playing in the same team.”

“That’s what I thought also,” she agreed.

“He’s just cool with homos.”

“I bet he’s a nice guy. And I think I will like him,” she ran a finger on her brown hair and tucked some strands on her face behind her ear.

“Maybe you should date him, then.”

“I mean, I will like him for you.” She smiled at me. “And no. Mostly because I am happy with the love of my life.” And the moment she said it, I realized how impaired my love life was. I envied her.

“Nah! Let’s stop this. The last thing I need right now is to get myself into detention. You know Mrs. Nash. She’s the most inconsiderate person in the whole wide world. Or at least here in Crustville. I’m sure we don’t want to be late, do we?”

She nodded.

While we’re walking (Okay. We’re not really walking. We’re practically half-running), I was convincing myself to be sane again. I mean, I have to get the pieces of myself back together before something terrible happen. I mean, I have to focus myself to schooling, and not this crap I got myself into. Maybe it’s hard, but still. I needed to get Lance out of my mind. I would not let my mind get to think of him ever. And maybe I should start dating (again, heehee). Maybe through this I’d get some of myself straightened out easily.

“But I still really do believe you must start dating again.” She started again.

I shrugged. “No. There are no handsome princes have been falling at my feet begging me to go out with them.”

“What are you up to?” Arielle popped up behind us I almost jump. She’s always doing that, scaring the heck outta me. Maybe next time I should smack her down to learn.

I turned around her. “Nothing. We’re just talking about how we could−”

I was cut out by Arielle’s “Watch out!” the same time I heard a door creaked open and realized we’re in front of the Home Economics Lab.

Somebody slammed into me, and before I could even realize I was falling, I was on the floor. The bags of oil (Oh shit! Cooking oil?) hit the tiles right next to me and burst, covering me with its yucky oiliness.

“Oh my god! Are you okay?” Seth Harris reached out his hand, obviously trying not to laugh, and stepped in the oil. Suddenly his feet slipped out from under him and he hit the tile floor with a loud thump.

At that moment, Seth burst out laughing. That did it for me. I was burning with anger I knew I turned red, probably on fire. Last time he’d accidentally spilled paint over me in Arts when we were doing a life size portrait. And now oil? Ugh!

Seth dragged himself up to a kneeling position and tried to help me. But he slipped on the oily floor and toppled over again, laughing hysterically. Like a child. Jeez.

“Accident. Sorry,” he said between guffaws.

“No!” I grabbed Kirsten’s extended hand and she helped me to get up carefully. Arielle’s muffled laughter reached my ear and I shot her a look. “Accident, huh? I’m not buying it anymore, you stupid jerk! Last time paint and now oil?”

“Aw,” he frowned, settling himself on the floor like he’s on in a sun bathing. “It’s not as if I’m not watching my steps.”

I started opening my mouth to argue with him when the door to the HE lab opened again.

“What is going on in here?”

Mrs. Pascal, the HE teacher (yeah, I know her last name sounds like she’s a Math teacher), was standing by the door with his hands on her waist. I and Seth both fell silent. Mrs. Pascal’s eyes were practically popping out of her head.

“Do you know how much that oils cost?” she screeched.

I looked at Seth who was now standing, gaze on the floor while obviously trying hard not to laugh because he is gasping.

“You two, see me as soon as possible.” She looked at me from head to toe. “And you better clear this mess,” she motioned to the floor of oil before disappearing behind the door.

The moment the door closed, Seth was backing away from us.

“And where the hell do you think you’re going?” I snapped at him, and he stopped and turned to me.

“I’ll just get some mops and a bucket of. . .” he put his index finger on his lips as if he’s thinking. As if he knows how to think. “Would water do? Oh! Perhaps we should use alcohol.” Then he went away to the storage room.

“I should smack the crap out of that jerk!” Arielle said when Seth was already out of earshot.

Kirsten shot her a shut up look before turning to me. She held both of my arms. “It’s okay, Rile,” I frowned at her. How could it be okay? “Okay. I know it’s not okay.” she sighed. “But. . . I don’t really know what else to say because I’m kinda worried to be late and get myself into detention like, I think, is what you’re going to face with Mrs. Pascal.”

“Oh yeah! Just tell Mrs. Nash I have a business needed to be taken care of in here. Oh! As if she’ll listen.” I rolled my eyes and waved them off. “Now off you go.”

“Bye, Rile! You can do it!” Arielle winked at me. She grabbed Kirsten’s arm and they started turning to Lit class when she added, “And don’t forget to smack the crap outta him. For me?”

I laughed as I watched them completely disappeared. If you have really good friends, they can always make you laugh no matter how crazy things are. That’s why I really love both of them.

I looked at the floor of oil.

Ah, hell!

TO BE CONTiNUED …

Read more...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

  © Blogger template Brownium by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP