Somewhere Out There

PART 1: BLAKE

“Hey, Blake!”

Kiel called on my back, but I didn’t turn to look at him. I can’t. Instead, I walked fast the hallway, passing a big crowd of student, seniors and juniors, who were talking about the JS prom, the best day of a senior’s life. Everyone seemed excited. Except me. I was not excited at the prospect of dating Jessica on the prom at all. I was wondering what was wrong with me. Of course, I really know what’s wrong with me. But I just can’t take and accept it. I want Jess. I want Jess, I kept repeating these words in my head. I want Jess.

I turned towards the locker room. I walked in and shut the door behind me even harder than what was necessary. I unlocked my locker and tossed a pile of books inside when I heard the door squeaked open. I didn’t turn to know that it’s Kiel. I knew he’d follow. He’s always like that. But this time, I really didn’t know if I wanted him here.

“You have a problem,” he said and it was not a question. He always knew if I have a problem or none. He knows me well. And every time I opened up to him, he always manages to make me feel better. He’s like an angel. Yeah, an angel. He’s my angel. Jeez. What am I talking about?

“Blake?” he whispered, his left hand resting on my left shoulder. His voice was always happy. He’s always gay. Of course, he’s a gay, I knew. His voice is always boosting me with happiness, just like every time he flashes me those smiles that revealed a perfect white teeth. He’s a comforter. Of course, he’s my best friend. Yes. Best friend. He’s only my best friend. Only best friend, I kept on reminding myself. And we should not cross that border because it’s just…shameful. “What’s your problem?”

“You!” I said with hardness on my voice. I shook off his hand on my shoulder and leaned my head on the locker. I felt like crying. I closed my eyes and took a deep breath, fighting hard the tears that threatened to escape from my close lids.

“Me?” he said and I knew his merging his brows in the middle. I pictured him out on my head. “What’s happened?” his voice was curios. I opened my eyes, telling myself to do the right thing. “Why me?”

I took a deep breath before I turned to face him. He met my gaze with those warm and loving blue eyes. I suddenly felt ashamed as I think of the next thing I planned to do.

Read more...

Unexpected Love 19

by Third

Note: Guys sorry ha kung ngayon lang naman ako naka pag update... hehehehe...

eto na po ang UeL 19... mejo malapit na po ito sa finish lie na goal ko kung papanu amg end ang story....

again salamat po sa mga nag aabang ng UeL... sana naman masatisfy ko kayo sa chapter na ito mejo naging busy lang ako these past few days at saka andito po ako sa bahay ng bayaw ko wala internet kaya di ako nakaka update lagi...sa mga lagi nag comment salamat ha.... keep it up... saka di na rin ako nakakapg basa naku... panu na yan.. kawawa na ako di na ako updated.... hay buhay....

**********************************

Pag mulat ng aking mga mata ay si ang maamong mukha ni Jom ang agad na bumungad sa aking mukha. Tulad nang unang beses ay isang matamis na halik ang muli kong ibinigay sa kanya.

Ako: magandang umaga mahal ko....

Jom: magandang umaga din mahal....

Nanuna siyang bumangon at saka pumasok sa loob ng banyo, pero nang makahubad na siya at naka pasok na loob ng banyo ay muli siyag sumilip at nagsalita..

Jom: mahal.....

Ako: anu yun?

Jom: di ka ba sasabay sa pagliligo?

Ako: bakit po?

Jom: wala lang natanong ko lang baka kasi gusto mo... (sabay bitaw ng isang pilyong ngiti)

Alam ko na kung anu ang tinutukoy niya na baka gusto ko, pero tumanggi na lang ako.

Ako: mahal, siguro naman kaya mo nanaman ang sarili mo sa loob ng banyo diba...

Pero bigla siyang lumabas ng banyo na wala kahit na anung saplot at saka sumayaw sayaw sa harap ko na tila inaakit ako habang nagsasalita...

Jom: maaahaallll....... ayaw mo ba talagang sumabay???

Ako: aaaayyyyaaaawwww....

Jom: baaakkkiiittt???

Ako: naku Jom alam ko ang nasa isip mo kaya itigil mo muna yan...dahil marami tayong

problema pwede ba...

Ang medyo seryoso kong tugn sa kanya.. tumigil naman siya sa kanyang ginagawa pero sa halip na bulaik sa banyo ay sinugod niya ako at saka nilock sa kama gamit ang kanyang mga kamay.

Read more...

Ang Kuwento Ng Pag-ibig Ni Speed

Note: Ang kwentong ito ay orihinal na nakapost sa blog ng aking kaibigan na si Mike Juha. I have reposted this story dito sa LOL dahil gusto kong ishare ito sa mga LOL readers na hindi pa nakabasa nito. Naantig ang ako sa kwento ni Speed at sana ay magbigay ito ng inspirasyon sa lahat ng nakaranas o dumaranas ng matinding dagok sa buhay.

*************************

Last September 6, 2002, uwian na kami noon when my adviser called my attention. Nung makalapit na ako sa kanya, pinagalitan niya ako dahil sa attendance sheets na hindi ko kaagad naibigay sa kanya.If I am not mistaken, malapit na kasi ang release of cards noon. Dagdag pa ang mga accusations being charged against me. Ni hindi man lang niya ako binigyan ng explanations dahil sabi niya, kahit saang anggulo ko raw tingnan ay ako talaga ang may kasalanan. Hanggang sa lumabas ako ng campus na umiiyak ako, walang pakialam kung tinitingnan ako ng mga tao sa daan habang ang mga luha ko ay bumabagsak sa damit ko at sa lupa. Habang daan ay may isang grupo ng mga tambay na ako’y napagtripan. Hinablot nila ang bag ko at ang mga gamit ko ay bumagsak sa lupa. Umiiyak na ako noong panahong iyon at nagmamakaawa sa kanila na kung maaari ay ibalik na nila ang gamit ko. Hanggang sa dumating ang isang tao na babago sa takbo ng buhay ko. Hindi ko alam na magiging bahagi rin siya ng buhay ko. Iniligtas niya ako sa mga tambay na iyon.

“Heto na ang gamit mo. Sa susunod magiingat ka, maraming mga gago dito. Pag alam nilang tatanga tanga ka, mapapagtripan ka talaga.” Sabi niya, sabay abot ng mga gamit ko na pinulot niya mula sa lupa. 

“Salamat ha. Pero wala akong maipambabayad sa iyo eh.” Tugon ko sa kanya habang kinukuha ko ang mga gamit ko at inilalagay sa bag kong nasira.

Nagulat na lang ako ng bigla siyang nangiti, “Sandali, humihingi ba ako ng kapalit?” Tanong niya habang nakangiti at nakatingin sa akin.

Hindi kaagad ako nakasagot. “Ha? Ah… eh…..” 

“Ako nga pala si Jerome.”sabay abot ng kamay niya sa akin.

Ngunit hindi ko na nagawang magpakilala pa sa kanya. Kumaripas na lang ako ng takbo ngunit narinig ko pa siyang sumigaw, “sandali, hindi ko pa alam ang name mo!!! Hoy!!!”

Kinagabihan ng araw na iyon, hindi ako mapakali. Maraming tanong ang bumabagabag sa isip ko. “Sino kaya siya? Bakit kaya niya ako iniligtas sa mga iyon? Ang bastos ko naman sa kanya kanina. Hindi man lang din ako nagpakilala ng pormal. Sana makita ko pa siya para makabawi din ako at makapagpasalamat.”

Read more...