Hiling Chapter 5

eto na po ang chapter 5 ng HILING sorry po talga kung mejo matagal na ang pag update ko...

pero maraming salamat parin po at patuloy ninyong sinusubaybayan ang kwento kong ito lalong lalo na sila

Gel
Erick vladd
MJ

matyu
emray08
patrick
Nikkos
anonymous (OFW frm SG)
wastedpup
MC
mico
mcfrancis
ash
roan
marclestermanila
wyne

pati na rin sa mga silent reader pero patuloy parin sa pag aabang ng kwento kong ito.. di nyo lang alam kung gaanu nyu ako napapasaya dahil kahit papanu ay may nag babasa din naman pala ng aking gawa... wala na atang tamang word ang pwede kong sabihin para maiparating ko sa inyo kung gaano ako kasaya.

kaya maraming salamat na lang ang sasabihin ko..

sana wala na akong nakalimutang banggitin... baka kasi magalit kayo kung di ko naisama ang pangalan nyu... pero maging ganun pa man maraming salamat parin....

Blog: http://thirdsillusion.blogspot.com/

Roj/3rd

Hiling chapter 5

The First Day Accident

Felix Lim

3 weeks since the official start of class pero may mga humahabol paring mga transferees, at ngayon nga ang nakatakdang araw ng kanilang pag pasok. Since na ako ang P.I.O ng Student Government sa buong university ay ako ang nakatoka sa pagbibigay ng information sa mga studyante about the entire university activites and other information or in other terms eh ako ang information officer/tour guide sa buong university and almost trabaho ko na rin ang ibigay ang pinaka basic information about each department na kannilang papasukin.

Una sa listahan ay si Mr. Elixir John DR. Del Castillo, based from his records eh dating outstanding student pero nag loko kaya halos suyurin na ang lahat ng paaralan ditto sa aming lugar. Something is familiar about his name di ko lang alam kung anu yun. Anyway Im too busy to look into every detail ng buhay niya, pero i can have the entire year para kilatisin siya since na BS Accountancy major in Banking Finance din naman pala ang kanyang course na papasukin, sana lang ok ang ugali ng taong ito. I don’t  have to research more about sa mga sasabihin ko sa kanya dahil nga sa pareho lang kami kaya magiging madali lang para sa akin ang i-explain  ang every detail about our department

Next of the list is Ms. Jestine Joan DR. Del Castillo, nagtataka ako kung ano ang kayang reasons for transfer since based on her previous records eh she is an excellent student both in academics and extracurricular. Same course from her old school ang kanyang kukunin AB Speech and Theatre Arts. Hope she could cope up with Rina since na si Rina ang Student head ng Theatre Department.

And last on the list is Mr. Kelly Martin DC. Del Rosario, wow he is from Europe and sa dinami-dami ng mga mas magagandang University sa buong Pilipinas ay ang aming University pa ang kanyang napili. Based from his records eh maayos naman ang academic standing niya at outstanding Tennis player sa kanyang dating University. I can’t believe na pumayag ang kanyang dating paaralan na pakawalan siya. Binusisi ko pa ang kanyang papers at doon ko nakita ang kanyang desired course ay BS Architecture. Damn it ka department pa niya pala at sigurado akong magiging classmate niya siDJ. “Hay naku madadagdagan nanaman ang campus hunk at posibleng maagawan ng korona si DJ bilang Nerdy Hunk of the Year at pag nagkataon eh sigurado ako siya ang na ang hiranging pinaka kilala at sikat na studyante sa buong University” ang sabi ko sasarili ko habang binabasa ko ang kanyang records.

Read more...

DAGLAT presents: SEE LAU III

Here pipz! ang pinakahuling libro ng SEE LAU!

Sana po ay maibigan ninyo ang huling bahagi sa buhay nila Martin, Fierro at Cris.

Sa susunod pong handog ng Daglat ay sana samahan natin sina

Harold, Gabby, Kenneth at Sean sa kanilang pakikipagsapalaran

at sariling pakikibaka sa buhay. TEE LA OK: Ang Unang Umaga.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sa mga comments po ninyo, so, ngayon pa lang po ako magbabasa ng comments eh.. hehehe..

May reply po akong ilalagay sa last part ng book II. :-)

Pero wastedpup! Iba ka! Hahaha..

Master KUYA BX and Kuya Jayson

Mama D and Kuya Zach!

emray08! bawal ka na sa page na'to! Mula sa SEE LAU part 5 hanggang book3! Bawal ka na magbasa!

Ang thumbnail po natin sa see lau ay hindi angkop sa naging ending kaya onting pasensya na lang po.

----------------------------------------------------------------------------------------

(Sir Dane Aquino, our character for Martin)

SEE LAU: Ang Ikatlong Aklat

Unang Bahagi: /oo-nang/ - /ba-ha-gee/

Isa – Dalawa – Tatlo – Apat

“Mart, Congrats pare! Ilang oras na lang!” maligayang bati kay Martin ng isa niyang bagong kaibigan.

“Oo nga eh! Kinakabahan na ako ng sobra.” sagot naman ng binata.

“Iba ka na talaga pare!” bati ulit nito sabay tapik sa likod ni Martin.

Isang matipid na ngiti lang ang itinugon ni Martin sa bating iyon ng kaibigan niya. Pagkaalis nito ay nahulog sa isang malalim na pag-iisip ang binata. “Anim na taon na din pala!” wika niya kasunod ang isang malalim na buntong-hininga. Inilingon niya ang mga mata sa dakong walang tinutunton at muling nabalik sa kanyang alaala ang anim na taong nakaraan.

“Martin!” sabi ng lalaking kanina pa nakabuntot sa nag-iisang binata sabay hawak sa likod nito.

“Cris.” sagot ni Martin saka napayakap sa binata. “Bakit ganuon?” tanong pa niya saka unti-unting dumaloy ang luha sa kanyang mga mata.

Hinigpitan ni Cris ang yakap sa binata at inalo ito. Hindi man niya batid ang hirap na dala ay alam niyang kailangan ni Martin ng isang kaibigan.

“Akala ko ayos na ang lahat, pero bakit biglang ganito ang nangyari?” tanong pa ni Martin sa binata. “Akala ko si Kuya Perry na ang soulmate ko, pero bakit iba na ang nangyari?” tanong pa ulit nito.

“Martin! Ssshh” pang-aalo pa ulit ni Cris. “May mga bagay lang talaga na akala mo iyon na pero hindi pa pala.” tila pagpapayo pa nito.

“Pero Sir Cris! Napakasakit!” sabi pa nito. “Mahal ko si Kuya Perry at kaya ko siyang ipaglaban, pero kung iisipin kong may isang bata ang masisira ang pamilya dahil sa akin, nanghihina ako!” sumbong pa ni Martin.

“What do you mean?” tila naging interesado ang binata sa sumbong ni Martin.

“Sir Cris! Nakabuntis si Kuya Perry at bestfriend ko pa! Ang sakit, kasi akala ko may direksyong maganda itong pesteng pagmamahalan namin pero bakit ba bigla na lang nagkaganito.” sumbong pa ulit ni Martin.

“Sige Martin! Iiyak mo lang yan. Ilabas mo lang lahat ng sama ng loob mo.” Lalong higpit pa na yakap ang ibinigay ni Cris.

Maya-maya pa at tumahan na si Martin, pahikbi-hikbi ngunit makikita mo na kahit papaano ay may paggaan sa pakiramdam.

“Ahh Martin!” si Cris ulit sa pagbasag sa katahimikan.

“Bakit Sir Cris?” tanong ni Martin.

Isang malalim na bunting-hininga bago muling nagsalita. “Sumama ka sa akin, gagantihan natin si Fierro.” saad ni Cris saka tumingin ng diretso sa mga mata ni Martin.

“Wait lang ah!” nag-aalangang tugon ni Martin. “Nahihirapang mag-process ang utak ko eh. Pakilinaw.” sabi pa ng binata.

“Sumama ka sa akin! Pagtulungan natin si Fierro. Ibalik mo sa kanya ang lahat ng sakit na pinadama niya sa’yo ngayon. I mean, gumanti ka, pahirapan mo siya, pagbayarin mo siya.” paglilinaw ni Cris.

Napangiti naman si Martin sa suhestiyon na iyon ni Cris. “Maganda sana, kaso…” biting sabi ni Martin.

“Kaso ano? Hindi mo kaya kasi mahal mo si Fierro? Kasi hindi mo kayang makitang nahihirapan si Fierro? Kasi naaawa ka sa bestfriend mo? Kasi may inosenteng madadamay? Kasi ano Martin?” tanong Cris. “Martin! Sinaktan ka nila! Ginago ka, winalanghiya ka, tinarantado ka.” mabibigat pa nitong paratang.

“Pero hindi tamang gumanti ako. Oo, nagkamali sila pero ginusto ba nila iyon? Hindi ako martir pero alam ko namang hindi ako makakamove-on kapag gumanti ako. Hindi din naman siguradong sasaya ako kung gaganti ako. Alam mo iyon? Lalo ko lang pahihirapan ang buhay ko kung gaganti ako at ako na mismo ang nagtanggal ng karapatang sumaya ako kung gaganti ako at magtatago ng sama ng loob. Hindi ako magiging Masaya kung dito sa puso ko may itinatagong paghihiganti.” paliwanag ni Martin.

“Ano yun Martin? Hahayaan mo na lang iyon?” tanong ni Cris.

“Oo! Basta sana maging masaya sila, kasi ako pipilitin kong maging masaya.” sabi ni Martin.

“Papaano ka magiging masaya Martin! Sabihin mo nga?” tanong ni Cris.

“Magiging masaya ako kung hahayaan ko silang maging masaya at tatanggapin kong magiging masaya sila.” sagot ni Martin. “Gets mo ba?” tanong pa nito.

Read more...

Terrified 13:Finale

Author:Rovi/Unbroken
FB:Iheytmahex632@gmail.com
BLOG:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/

NOTE:Salamat sa lahat ng nagbasa at nagcomment sa story na to. Salamat sa iilan. Haha!

:)






Napatitig nalang ako sa kawalan.

Halfhearted na ako kung sasama ako kay Raf o hindi. Hindi ko alam kung bakti bigla nalang syang tumawag at madali akong pinapupunta doon sa may intersection. Ni hindi ko pa naayos ng husto ang aking mga gamit. Natataranta na ako sa mga maaari pang mangyari.

Isang malalim na hininga. Yun ang kailangan ko for the moment.




Unconsciously, naramdaman ko nalang na kumikilos mag-isa ang aking katawan. Dali-dali kong inimpake ang ilan sa aking mga damit. Sapat na ito para sa akin. Kinuha ko ang aking mga cards at ilan sa aking mga ID's, just in case na kailanganin ko ito.

Naayos ko ang aking mga gamit. Masyadong mabilis.

“Aasahan kita bukas ng gabi. Pag di ka dumating di mo na ako makikita ulit. Kahit kailan.”

Patuloy na nag-eecho sa aking utak ang sinabi na yan ni Raf sa akin. Ito siguro ang dahilan kung bakit, kahit alam kong mali at ako ay parang ako ay magpapakatanga lang. Having Raf with me forever will truly be happiness, pero I think that equates na dapat kong talikuran lahat ng tao sa kwento ko, habangbuhay.

Hindi ko alam. Kaligayahan ba ang pipiliin ko o magstick ako sa mga bagay na nakasanayan ko kahit alam kong di nila ako mapapasaya?

Iniwan ko ang aking bag sa kama at nagpasyang pumunta sa banyo para maligo.

Habang tumatama ang malamig na tubig mula sa shower ay naiisip ko ang mga bagay-bagay na dati pa bumabagabag sa akin.

Ako pa ba ito?

Bakit parang ibang-iba na ako ngayon?

Ganoon ba ako talaga katanga pagdating sa pagibig?

Handa ko ba talagang iwanan ang mundo ko para kay Raf?

Ano ang dapat kong i-expect sa gagawin naming pagtakas sa mundo?

Nasaan ba si Raf?

Bakit kailangan pa nya akong papiliin ngayon?

Sasaya ba talaga ako sa isang diktador na gaya nya?

Ano ba talaga ang gusto kong gawin?

Tumulo ang aking luha.

Natapos akong maligo na punong-puno ng pagtataka ang aking utak. Alam kong dapat masagot ang lahat ng mga ito pero di ko alam kung paano. Siguro nga, dapat akong pumunta sa meeting place natin para hanapin lahat ng kasagutan. Pag nasagot nya lahat, dun ako sasama sa kanya. Hindi ko alam ang dapat kong gawin.

Kaya ko to.

Nagbihis ako at kumuha lamang ng isang simpleng white T-shirt at maong pa pantalon.

I put my favorite scent on. Mabilis akong bumaba ng bahay at lumabas. Hindi ko na dinala ang aking mga inempakeng mga gamit. Hindi ako sasama pag hindi ko nagustuhan ang kanyang mga paliwanag. Sasama ako pag naging okay ang aming paguusap. Marahil ay tama ito. Kahit kaunti ay may katinuan pa palang natitira sa utak ko.

Lumabas ako ng gate ng bahay. Nag-aabang ako ng taxi nang biglang bumuhos ang napakalakas na ulan. Parang wala akong nararamdaman, ininda ko ang mabigat na patak ng ulan sa aking balat. Ilang segundo pa, may dumating ng taxi at ako ay mabilis na nakasakay.





“Manong, intersection lang po tayo.”

“Sir, gabi na po. Delikado na sa intersection.”

“Manong okay lang. Urgent lang po.”

“Sigurado ho kayo Sir?”

“Oo Kuya.”

“Sige po.”




Wala pang 20 minutes ay narating ko na rin ang intersection. Maingat akong bumaba ng taxi at alertong luminga-linga sa paligid. Wala akong nakikitang tao. Kahit papaano, nakaramdam ako ng ginhawa. Pinipilit kong maging kalmado kahit alam kong pugad ng patayan ang lugar na ito.


I stood near the flickering post light. Walang anino ni Raf.

I didn't know what to feel. Nagmamadali syang pumunta ako pero wala sya. Ano ba naman yun? Maybe he's just tripping. He's up for a ride. At hindi ko alam kung ano yun.

May 5 minuto na ang nakakaraan, wala pa rin sya. Tinignan ko ang paligid at may mangilan-ngilan na dumadaan. So far, wala pa nama akong suspicious na nakikita. Mukha naman silang normal at parang di naman gagawa ng masama. Pero kahit na, natatakot pa rin ako.

Nasaan na ba si Raf?

Nanatili akong nakatayo sa patay-sinding ilaw ng poste. Creepy kung tutuusin dahil sinasabayan pa ng malamig na hangin. Pero hindi ko ininda, dapat makausap ko si Raf ngayon.

Lumipas ang 15 minuto, wala pa rin si Raf.

Naiinip na ako.

Lumakad ako papalapit sa kalsada. Biglang may huminto na kotse sa akin.

Binaba nito ang bintana, isang matandang Chinese ang aking nakita.

Ngumiti ito sa akin at nagwika.

“Magkano?”

“Ha”

“Magkano?”

Hindi ko maintindihan ang sinasabi nya.

“Ano po?”

“Magkano ang isang gabi?”

Napatulala ako sa kanyang sinabi at natauhan.

I smiled and just gently refused.

“Di po ako ganun. May inaantay lang ako.”

Ngumiti lang sya at nagdrive ng papalayo.

Naiwan akong muli mag-isa.




Lumipas ang 30 minuto. Wala pa rin si Raf. Hindi ko alam kung aalis na ba ako o hindi.



“Jared!”

I tried to recognize the voice. It's Raf's. Hinahanap ko agad kung saan nanggaling ang boses na iyon at nakita ko si Raf na nakatayo malapit sa poste na kinatatayuan ko kanina.

Naaninag ko si Raf mula sa aking kinatatayuan. Nagulat ako, bakit parang ang payat nya at parang nagmukha syang matanda? Bakit parang iba na yung balat nya? Bakit parang ang tuyot? Bakit parang may mali. Hindi ko alam kung ano, pero parang may mali sa kanya. He looks weird.

“Jared!”

Marahan akong lumapit sa kanyang kinatatayuan. Inaninag ko kung sya ba talaga si Raf.

“Jared!”

“Raf? Ikaw ba yan?”

Kita ko ang excitement sa mata ni Raf. Hindi ko alam pero ang saya nya nang makita nya ako. Kahit na nagaalangan, dahan-dahan akong lumapit sa kanya. The moment I saw his face, gusto ko ng tumakbo. Hindi sya ang Raf na kilala ko, ibang-iba ang kanyang mukha.

Nakaramdam ako ng kakaiba. Well oo, may resemblance sya pero alam kong hindi sya yon. Same set of eyes at moreno, pero bakit ang laki ng itinanda nya? Hindi to pwede, siguro dala lang ito ng tinira ko kanina. Hindi to maari.

Naramdaman ko nalang ang pagdampi ng kamay ni Raf sa aking mukha. Kung tutuusin ay dapat masaya ako dahil sa aming pagkikita, pero hindi ko maipaliwanag kung bakit iba ang pakiramdam ko. Dama ko ang mainit nyang palad na gumagalugad sa aking mukha, ramdam ko ang init ng kanyang katawan, pero di ko alam, may mali.

Imbis na makaramdam ng kilig ay nakaramdam ako ng takot. Ngayon, nakikita ko na ang mukha ni Raf. Si Raf nga sya, oo. Lubog na lubog lang ang kanyang mata at parang luluwa na ito sa laki. Kita ko rin ang labis na pamumula nito maging ang maliliit nitong ugat. Kita ko rin ang mga kunot sa kanyang noo. Hindi ko alam.

Totoo ba ang nakikita ko? O lumilipad na naman ako? Ano ang nangyayari sa akin?

“Jared? Bakit wala kang dalang gamit?”

The question caught me off-guard.

“Ha?”

“Bakit wala kang gamit na dala? Akala ko ba aalis na tayo? Bakit wala kang dalang bag at gamit?”

Rumehistro ang galit sa mukha ni Raf. Hindi ko alam ang gagawin ko.

“E-eh kasi Raf, ano eh.”

“Anong-ano? Di ka sasama sakin Jared? Ha?”

“Raf gusto ko lang linawin lahat. Ang dami kong mga tanong at alam kong ikaw lang ang makakasagot nito.”

Nanahimik si Raf. Halatang may iniisip.

“Anong gusto mong malaman Jared?” nasabi nito, nagpipigil ng galit

“5 o 6 na taon kang nawala. Saan ka nagpunta?” nanginginig kong tanong

Tumitig ito sa akin at tiim-bagang nagwika.

“Wala ka bang tiwala sa akin Jared?”

“Raf, meron! Pero gusto kong malaman kung ano ba talagang nangyari sayo? Bakit bigla kang nawala! Bakit iniwan mo ako noon!”

Hinawakan nito ang aking braso, mahigpit. Ramdam ko ang sakit, hindi ito basta lang hawak, pinipiga nya ang wrist ko.

“Anong sabi ko sayo Jared?”

Tahimik.

“Anong sabi ko sayo Jared!” pasigaw nitong sabi

“Wag mo akong sigawan!”

Mabilis akong kinaladkad ni Raf pababa sa gilid ng gutter. Hindi ako makapalag dahil hamak na mas malakas sya sa akin. Hawak pa rin nya ako sa aking braso. Mas bumigat ang kanyang pagpiga dito, di ko maiwasang di mapangiwi.

“Anong sabi ko sa'yo Jared? Diba ang sabi ko sayo, wag na wag kang magtatanong!”

“Gusto ko lang malaman Raf. Ang laking puzzle sa utak ko kung ano ba talagang nangyari!”

“Wala ka bang tiwala?”

“Me-meron naman. Bakit ba ayaw mong sabihin!” napasigaw na rin ako



Natahimik kaming dalawa. Naramdaman namin ang unti-unting pagihip ng malamig na hangin sa madilim na sulok ng intersection na aming kinalalagyan. Dahan-dahan nyang niluwagan ang pagkakapiga nya sa aking braso. Mabilis akong kumalas at lumakad papalayo.

“Saan ka pupunta Jared?”

“Uuwi na ako sa amin!”

Hindi ko alam pero bigla akong nakaramdam ng galit. Bakit ba parang lagi nalang akong sunod ng sunod? Bakit parang konting kibot nya ay mangingig na ako sa takot? Bakit para akong aso na tango nalang ng tango?

“Hindi ka sasama sa akin?” galit na sabi ni Raf

Hindi ko sya iniintindi. Patuloy ako sa paglakad papalayo sa dilim.

“Ano Jared? Hindi ka na ba sasama sa akin ha?” pasinghal na sabi nito

“Putang ina ka pala eh!”

“Hoy Jared! Akala ko ba aalis na tayo! Bakit ngayon aalis ka? Ano ba!”

Hinayaan ko syang maglitanya. Puro sigaw, pulos mura ang naririnig ko sa kanya. Sya ba talaga ang lalaking minahal at inantay ko ng pagkatagal-tagal?

Tumayo ako sa ilalim ng ilaw. Nagantay ng taxi. Nakita kong nakabuntot sa akin si Raf.

“Ayoko na Raf.”

“Jared!”

“Ang sabi ko ayoko na.”

“Bakit? Putang ina!”

Tinignan ko syang muli. Ang pula ng mata nya. Halatang hayok na hayok na naman sa droga.

“Bakit Jared? Ahhh, sabagay di mo naman ako minahal eh.”

“Minahal mo lang ako kasi sex lang naman ang habol mo sakin Jared eh.”

“Ayan, ngayong nakatikim ka na naman ng iba, ayan iiwan mo na ako.”

“Eh putangina ka pala eh? Ano ako parausan mo lang Jared? Alam kong hindi mo naman ako minahal o mahal. Sex toy lang ang tingin mo sakin.”


Nairita ako sa mga narinig ko.

“Raf? Naririnig mo ba yung sinasabi mo?”

Tumingin si Raf sa akin,blanko.

“Paliwanag. Yun lang ang hinihingi ko.”

“Hindi naman siguro masamang humingi ng kahit konting paliwanag Raf? Ilang taon mo din akong iniwan sa ere. Tapos babalik ka at imamando mo ang buhay ko?”

“Raf? Mahirap bang magpaliwanag kung anong nangyari at bakit mo ako iniwan?”

“Mahirap ba yon?” pasigaw kong sabi

“Eh sa ayokong magpaliwanag eh!”

“Fine! Tapusin na natin to!” galit kong sagot

“Tapusin na natin? May reserba ka nga pala. Yung syotang mong pumapatol sa bakla!”

“Hayop ka Raf!”

“Mahal kita, pero kung hindi mo maibigay yung simpleng paliwanag na hinihingi ko, mabuti pang magsimula nalang ako ng bagong buhay kasama ang fiancee ko.” dagdag ko pa


Napapikit ako at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga.

Dinilat ko ang aking mga mata. Wala si Raf sa paligid. Mas lumakas ang iyak ng hangin. Mas ramdam ko ang nakakakilabot na hagod nito. Luminga-linga ako sa paligid, wala si Raf. Hindi ito maari.

Ramdam ko ang kakaibang takot. Sino yung kausap ko kanina? Sino yung kaaway ko kanina? Nasaan si Raf? Nasaan si Raf? Bakit? Bakit bigla syang nawala? Nasaan na ako? Bakit nagkakaganito?

Biglang bumuhos ang malakas na ulan. Kita ko rin ang pagguhit ng kidlat sa langit. Nabasa ako. Nanatili akong nakatayo sa ilalim ng poste. Nasaan si Raf? Nasaan si Raf? Bakit nawala si Raf?

“Jaaareeeeddd.”


“Jaaaarrreeeddd..”

Andyan na naman sila. Kukunin na nila ako. Bakit? Wala akong ginagawang masama.

“Jarrreedddd.”

“Jaaaarrreeeeeedddd...”

“Jaaaaarrreeeeeeddddd”

Mas lumakas ang ulan at mas naging frequent ang pagkidlat. Hindi ito maganda.

Patuloy pa rin ang pagtawag nila sa pangalan ko.

“Jaaarrrreeeed”

“Jaaaaaarrreeeeeddd...”

“Sumaaammaaaa kaaa naaa saa aaaaakkiiinnnn.”

Hindi. Hindi ako sasama. Hindi ako sasama!

Mabilis akong tumakbo. Mabilis akong tumakbo. Lumayo ako at gumitna sa kalsada. Hindi nila ako mahahabol. Hindi ako mahahabol ni Raf. Hindi nya ako makukuha. Magkikita kami ni Kath at magpapakasal kami. Hindi nila ako maisasama sa impiyerno! Hindi nila ako maisasama sa impyerno.

Hindi.

Ayan na. May kasalubong akong isang liwanag. Ayan na. Magtatama na kami at magiging ligtas na ako. Maililigtas na ako ng liwanag. Takbo. Takbo. Takbo.

Liwanag! Malapit na akong makarating sa iyo. Malapit na!

Tumama ang aking katawan sa isang matigas na bagay na pinagmumulan ng liwanag. Ramdam ko ang pagtilapon ng aking katawan. Matindi ang pagbagsak ng aking katawan sa malamig at basang kalsada. Muli, ako ay kinain ng kadiliman. Muli, ako ay kinain ng kadiliman. Muli, ako ay kinain ng kadiliman.


W A K A S

Read more...