Perfect Two - Episode 4

Monday, October 17, 2011

Author's Note: First I would like to apologize for the uber late update..sorry po tlga,, :( Pangalawa, gusto kong pasalamatan ang mga nagbabasa nito, especially to Kristofer, Mars, Roan, wastedpup, jm, kuya kambal, kuya Win, kay kuya Jamespot(lol), kuya jm, at sa mga anonymous and silent readers ng blog na ito. Thanks din sa mga nag-add sakin sa FB hehehe. Siyempre thank you rin kay kuya Vince ko! Mwah! Mejo hinabaan ko na rin po ng konti heheh.. PS: kinopy paste ko lng po yung conversation..sana po maintindihan niu..xD Anyway, enjoy reading! just leave comments and thoughts below!

Episode 4 - BoysBoysBoys 
Si Frank.. Isang gwapong nilalang sa balat ng lupa..Nakikita ko lang siya sa school,..sabi nila, pinoy raw to,.Mukha naman siyang pinoy, pero kasi minsan, merong mga taong mukhang pinoy, pero hindi pala..Marami kasing mga Hispanic (spanish) na mukhang pinoy..Anyway, back to Frank..Paano ko nalaman name niya??Narinig ko lang ang pangalan niya sa kay Tori..Crush niya kasi si Frank. 

Kinuha ko yung panyo na inoffer niya..Wala naman kasi akong panyong dala, wala rin naman akong tissue,. Alanganamang sweater ko ang gamitin kong pamunas diba? Well yeah pwede kong gawin yun, pero ayan na eh, may panyo nang inooffer eh, kaya mas magandang option na rin yung panyo.

"Thanks.." sabi ko habang pinupunas ang mga luha ko. "and also, I'm sorry about what happened a while ago..I wasn't looking to where I was going, that's why I bumped into you."

"That's okay..no harm done.." nginitian niya ako..Gwapo nga talaga tong mokong na to..lalo na pag nakangiti..Mo-hawk ang buhok, naka malaking nerdy glasses, makapal ang kilay, mapula ang labi at moreno..Medyo may kalakihan ang mata, matangos ang ilong..

Umupo siya sa gilid ko.."I'm Frank." sabay abot ng kamay niya..

Suminghot muna ko bago magsalita.."I'm Marvin..nice to meet you.." kinamayan ko siya..Malambot yung kamay niya.ang sarap hawakan..Naku kung nandito si Tori, hindi lang yung maiinggit, sasabihin pa sakin nun, ang landi landi ko raw.

Hawak ko yung kamay niya at nakangiti kami sa isa't isa ng biglang tumunog yung warning bell, meaning, 1 minute na lang, magsisimula na yung class.. Sh*t I lost track of the time! I can't be late for my class! Baka sermunan ako nung teacher ko!

"Uhhm Frank, I gotta go to class now..Thanks again..and sorry.." paalam ko sa kanya at sinimulang umakyat sa hagdan..

"See you around Marvin!" nginitian niya ako..Sinuklian ko rin naman iyon ng ngiti niya.

2nd floor ang class ko, if I hurry, I can get there in time..At hindi naman ako nabigo, I got in class just before the bell rang..French ang first block ko..

"Bonjour Monsieur!" (Hello Sir!) bati ko sa French teacher ko.

"Bonjour Marvin, Ca va? (Hello Marvin, how are you?) " sabi ng teacher ko..

"Ca va bien, et toi?" (I'm good, how about you?) tugon ko naman..Ang plastik ko noh? Daig ko pa ang isang malaking tupper wear sa kaplastikan..Ayokong maapektuhan ang pag-aaral ko ng dahil sa mga personal issues ko..Which is right nmn..And aslo, hindi naman talaga ako dapat nagkakaroon ng personal issues in the first place..Wala akong karapatan para magreact ng ganun..kaibigan niya lang ako..At saka isa pa, hindi ba sobrang obvious naman na may gusto ako sa kanya dahil sa ginawa ko? Masyado akong naging careless..ang tanga ko talaga..ngayon hindi na ako magtataka kung lalayuan na niya ako..

"Marvin?" tanong ng teacher ko..

"I'm sorry what?".bigla akong naalimpungatan sa kasalukuyan..

"Are you okay?" tanong niya.

"Oui monsieur." (Yes sir.)

"Okay..Go to your seat now.."

Pumunta na ako sa upuan ko, ibinaba ang bag ko at kinuha ang libro..Sa buong first block, parang lumilipad ang isip ko..buti na lang, nanuod lang sila ng movie, kaya wla naman akong namiss na lesson...nakatulala lang ako, pero mukang nanunuod ng movie dahil nakatutok yung mata ko sa tv..Ndi ko alam kung bakit ko iniisip to...Kung si Paul ang hula mo, tama ka, si Paul nga ang iniisip ko.. Iniisip ko pa rin yung nangyari kanina.. Ang tanga tanga ko naman kasi eh! Bakit ko nga ba kasi ginawa yun?! Arrggghh..Pero hindi niyo naman ksai ako masisisi sa ginawa ko diba? Nadala ako ng emosyon ko..Pero oo, dapat nga hindi ko talaga ginawa yun..arrgghhh ano ba yan?! ang gulo!!!!!

Second block, Physics class..Hindi pa rin ako masyadong makapag-concentrate..Buti na lang, nag-lab lang kami..may utak naman yung mga groupmates ko kaya kahit hindi ako tumulong, magagawa nila yung activity..Buti na lang nag bait talga ni Lord sa akin..Ngayong hindi ako makapagconcentrate, tumapat naman sa araw na wala kaming important things to do..After second block, lunch break na..Lumabas kami ng school ni Tori..hindi kasi kami kumakain sa cafeteria, kahit libre yung food, we still prefer eating outside..Pumunta kami sa isang Filipino restaurant..madalas, dun kami naglulunch, minsan naman sa pizzaria, or sa Mcdo.Kasama rin naming maglunch sina RL at Trina..Kaibigan ko rin sila, close friends, pero hindi tulad ng closeness namin ni Tori or ni Paul.Alam rin nila na may gusto ako kay Paul..hindi naman nila ko hinusgahan..sinusuportahan pa nga nila ko..nga pala, tibo si RL,.Kumakain na kami ngunit hindi pa rin ako nagsasalita..Nasa harap ko si Tori at katabi niya si Trina, katabi ko naman ni RL,.

"Pa, okay ka lang ba?" tanong ni RL,.."Papa" or "Pa" ang tawagan namin dalawa..Hindi ko alam kung kailan namin sinimulang tawagin ang isa't isa ng ganun..Basta bigla na lang kami nagtawagan ng papa.

Tumango lang ako at nginitian siya..Tinanong naman nila kay Tori kung ano raw ang problema ko..

"Okay lang ba na ikuwento ko sa kanila?" tanong niya na sinagot ko ng isang tango. Kinuwento ni Tori ang lahat...Nakikinig namang mabuti ang dalawa..

"Hmmm...eto ah...sorry, pero, mali kasi yung ginawa mo..masyado kang obvious!" sabi ni Ms. pranka, si Trina.. Pranka kasi yan..which is maganda naman sa kanya..bumubukas ang isip mo, at ang mga mata mo sa katotohanan.."Hindi mo dapat ginawa yun..dapat hindi ka nagpadala sa emosyon mo..ano sa tingin mo ang iisipin niya? over naman kasi yung naging reaction mo.."

Hindi naman ako nagalit sa kanya..oo mejo nainsulto ako, nasaktan..pero totoo yung mga sinabi niya sa akin..tumahimik na lang ako at nagbuntong-hininga..nanatili kaming tahimik, hanggang sa nagsalita si RL.

"Sabi ko naman kasi sa'yo Pa, ako na lang ang mahalin mo e!" sabi ni RL.

Natawa naman ako sa sinabi niya..

"Ayun tumawa na rin! Galing mo talaga RL!" sabi ni Tori.

"Naku! E kahit wala namang sabihin yan matatawa na talaga si Vin e! tignan mo naman, ichura pa lang!" pang-aasar ni Trina..

"Hoy Ms. Katrina Ramos na mukhang shokoy! Cute yata ako!" sabay pacute ni RL..Lalaking lalaki na nga kasi ang dating ni RL pati manamit, mag-ayos, yung buhok, lalaki na talaga..sa school nga eh, napatawag pa siya sa office dahil inireklamo siya ng janitress kung bakit daw pumasok siya sa CR ng mga babae..Kaya simula nun, hindi na siya gumagamit ng bathroom sa school, kasi alanganamang sa CR ng boys siya pumunta diba? Paano siyang iihi dun? nakatayo?

Natawa ulit ako sa mga pinasasabi ng mga abnormal kong mga kaibigan.."Cute naman ako diba Pa?" tanong niya.

"Oo cute ka Pa...Kapag tulog!" sabi ko..

"Ah ganon! Hindi mo talaga ako mahal!" sabi niya..

"Hala! Nagtampo?" Mukang nagtampo nga dahil kinakalabit ko siya pero ayaw niya akong pansinin.."Sorry na po Pa.." sabi ko habang niyuyugyug siya..

"Anu ba?!" may halong inis ang boses niya..

"Sorry na Pa..." puppy dog face.

"Kiss ko muna?" bigla siyang ngumuso sa akin..

"Waaaaaah! Pa! kiss ka jan?!"

"Hindi mo talaga ako mahal!"

Niyakap ko siya at sinabing, "I love you Pa,." nginitian ko siya.

Nginitian naman niya ako at sinabi, "I love you too Pa.."

"Ayiieee! Baka magkadevelopan na kayo ha! Pero panu na si anu?!" biglang singit ni Tori.

Nagtaka ako kung sinu yung tinutukoy niya.."Huh?! Sinong anu?"

"Si Mr. Cutie sa phone mo!" sabi ni Tori,.

Napaisip muna ko ng saglit bago ko nagets yung sinabi niya.Si kuya Vinvin! Ou nga pala! Nakita nga pala niya! Abnormal talaga tong Tori na to, nilalaglag ako..

"Pinagpalit mo na ko Pa? Akala ko si Paul lang ang karibal ko? Tapos may kabit ka pang iba?! Sino yang lalaki na yan ha?! Sabihin mo sakin! At humanda sakin yan!" kunyaring galit na tono ni RL.

"Pa, friends lang kami nun.." sagot ko naman.

"Dapat lang..dahil hindi ko papayagang may umagaw sa'yo sakin..ako lang dapat! ako lang!"

Tumawa kami sa sinabi ni RL..Abnormal talaga tong RL na to..Loko-loko..pero sweet..aaminin ko, kinikilig ako everytime na ganun ang usapan namin, na parang KAMI.,

Pagkatapos namin maglunch, bumalik na ulit kami sa school..dumaan muna ulit ako sa locker namin bago ako pumunta sa class ko, nandun kasi yung mga libro ko for the next blocks..Nilock ko yung locker at pupunta na sana ako sa next class ko..pagtalikod ko, bigla kong nakita si Paul sa harap ko..Nakatingin lang siya sa akin at may lungkot ang kanyang mga mata..Nagiguilty na tuloy ako sa ginawa ko..masyado akong naging harsh sa kanya..I have to apologize...okay na yung mag-sosorry ka pa rin..di ba? Ang bitter ko naman at ang taas naman ng pride ko kung hindi ako magsosorry about the way I acted..a typical friend would never do such thing, oo magtatampo, pero masyado akong naging OA..

"I'm sorry." sabay naming nasambit ang mga katagang iyan..

"Uhmm..I'm sorry..I should've not acted that way.." sabi ko..

"I'm sorry din..Dahil hindi ko natupad yung promise ko sayo..Sorry talaga..please wag ka na magalit sakin Vin.." hinawakan niya ang balikat ko..

"Let's just forget about what happened..okay?" sabi ko naman.

Niyakap niya ako na ikinagulat ko naman.."Thanks Vin.."

Anong drama nito?? Pero aaminin ko, kinilig ako sa tagpo naming iyon..sino ba namang hindi kikiligin kung yayakapin ka ng crush mo diba? Mahawakan pa nga lang ang crush mo eh nagbblush na, mayakap pa kaya? Right??

So okay na kami..natapos ang araw na maluwag ang damdamin ko..oo mejo nagtatampo pa rin ako..kasi nga..nagseselos ako! oo na, nagseselos na ko! alam ko naman na iyon ang iniisip mo..oo ikaw..ikaw na nagbabsa ng buhay ko..pero masisisi mo ba ko? mahal ko yung tao eh, siyempre masasaktan ako kapag nakita akong kasama siyang iba..ikaw ba? ganun rin naman mararamdaman mo diba? at siyempre dahil sa tindi ng nararamdaman mo, mawawala ka sa sarili mo at hindi mo na mapipigilan na mailabas ito..pero oo, mali nga ako..pero nagsorry naman ako.. 

Anyway,..pagkauwi ko ng bahay, ginawa ko mga homeworks ko,then natulog..nakakapagod tong araw na to..nagcng ako, 7 na..naalala ko, 1 1/2 hour na lang, magkakausap na kami ulit ni kuya Vinvin..Excited ako at hindi ko maipaliwanag kung bakit, kaya sumakay ka na lang sa feeling ko okay? wala nang tanung tanung pa! okay?! kumain ako ng dinner tapos, naalala kong magupdate ng story ko sa isang blog na pinagpopostan ko..at ayun..para akong tangang nakatitig lang ulit sa contact list ng ym ko sa phone ko, hinihintay na mag-online cia..8:30 na..wala pa rin siya...naghintay muna ulit ako ng ilang mga minutes..8:45...Hala, baka nagalit na sa akin un.. :( kasi naman si Paul eh! pinaiyak pa ko kagabi! yan tuloy di ko nakausap si kuya Vinvin,,..tpos ayan galit na sakin.. Sisihin daw ba si Paul? ang sama ko talaga! 9:00, wala pa rin.. 9:15..9:30..wla pa rin..ibinaba ko na lang ang phone ko..bigla akong nalungkot..hindi ko alam kung bakit ako nalulungkot...nasa ganun akong pag-eemote ng biglang tumunog ung phone ko,.agad ko itong kinuha at tinignan kung sino ang nagtext or nagPM sa akin.. Si kuya Vinvin!



me : Kuya vinvin ko! :)
greatprince : sobra nman ako na touch sa special mention mo sa akin.. 
greatprince : musta na little vinvin ko?
me : Ayos lng nmn kuya vinvin ko. :)
me : Ikaw kamusta ka na kuya vinvin ko?
greatprince : ok nman ako little vinvin ko
greatprince : sensya na pinatawag saglit ng supervisor nag tanong regarding sa mga inventory ng pc at may bingay lang na instruction para sa darating na bagong AE at nid daw ng pc

Ayun, kaya naman pala, may ginawa pa pala..ayan na naman ang kaOA-an ko,.nakakainis na ko no? aminin mo!

greatprince : kumain ka na ba ng dinner?
me : Opo nakakain n po ako hehe
me : Kaw po? Kumain k. Po b breakfast b4 work?
greatprince : eto po nasa table ko at namamapak ng rambutan
greatprince : eto na ang breakfast ko
me : Hehehe
greatprince : ang dami palang kuya ng little vinvin ko?

Kuya raw?? Nagisip muna ako kung ano ibig sabihin niya...Ahhh! yung mga kuya na nakalagay sa post ko!

me : Opo.kc feeling ko mas matanda clang lahat sakin eh xD
greatprince : parang ako?
greatprince : mas matanda sau?
me : Hmm parang ganun n nga. Hehehe
greatprince : close ka ba sa knila?
me : Hmmm..ndi nmn po gnun kaclose..Prang usap usap lng minsan.
greatprince : ahhh parang katulad din lng ng pagka close mo sa akin? or mas close ka sa knila?

Napaisip tuloy ako kung ano ang sasabihin ko..

me : Hmmm....ibang level nmn ung sau hehe
greatprince : paanong ibang level? so mas close ka sa knila?
me : Kc yung mga un, kausap ko lng sa comment..Eh ikaw kausap tlga kita ng bonggang bongga haha
greatprince : eh kase nag e-effort po si kuya vinvin mo.. para mapalapit sau..
me : :)

Bigla akong kinilig sa sinabi niya na gusto niyang mapalapit sa akin..

me : Di mo na kailangan mag-effort kuya vinvin ko.
greatprince : kase gusto ko.. na kahit marami kang kuya, at maraming kang tinatawag na kuya eh.. ako pa din ang pinaka.. kung ok lang naman un sau? paanong d ko na kelangan mag effort?

Hala! Demanding? Pero kinikilig ako.. Abnormal ko no?

greatprince : kase wala ng puwang para sa akin?
me : Walang puwang?

Anu raw? Walang puwang??

me : Ui ndi ah..Bukas na bukas ang puso ko para sa lahat
me : Lalo na para sayo kuya vinvin ko.. :D
greatprince : para sa lahat?
greatprince : eh di lahat ng gustong pumasok, eh papapasukin mo?
greatprince : d naman kaya magsiksikan kame dun at ako pa ang mawalan ng slot sa puso mo?
me : Hmm depende po kung nameet nia yung height requirement lol
greatprince : waaahhh? may ganun po ba?
greatprince : height requirement?
me : May resereved slot ka na kuya
greatprince : ano bang height required?
me : Joke lng kuya ko..toh nmn
greatprince: ikaw ha? ahahaha..
me : Hehehe :)
greatprince : pede magtanong? ano ibig mo sabihin sa di ko na kailangan mag effort?
me : Ehhh ndi ko rin maexplain eh. D ko nga lam kung bakit ko nasabi un hehehe

Which is totoo naman, ndi ko naman alam kung bakit ko talaga nasabi yun..ganyan ako kaabnormal, kung anu-anu nasasabi. 

me : Bsta. Hahahaha
greatprince) : ganun?
me : kumbaga parang uhmm.di ko kailangan mageffort kc madali lng nmn ako lapitan
greatprince : para namang natakot ako bgla dun?
me : Gnun? Hahaha bkit k nmn natakot kuya vinvin ko?
greatprince : kse parang ang dating eh, wag na ako mag effort kase no use lang. kase hindi mo nman ako ia-allow eh.
me : Ndi nmn po gnun kuya heheh
greatprince : hindi ganun?
greatprince : eh ano po?
me : Sabi ko nga, di mo na kailangan mag-effort ng sobra kc madali lng ako lapitan

Paulit-ulit paulit-ulit? parrot? or unli lang??

me : Kausapin.gnun..hehe
greatprince : eh hindi lang nman basta kita gusto lapitan at kausapin eh
greatprince : gusto ko mapa lapit sau
greatprince : na kahit papano sa dami dami ng kuya mo, eh ako ang pinaka d ba?

Waaaaah!!! kinikilig ako grabe!!! 

me: Hehehe oki po :D
greatprince : sorry kung masyado akong nagiging selfish
me : Oki lng un kuya vinvin ko hehe
greatprince : bakit parang ang tipid nman ng sagot mo? may ginagawa ka ba at nakaka istorbo ba ako?
me : Ndi po hehe
greatprince : anong ndi po?
me : Ehh di na ko makaisip ng mga words eh hahaha..Kaya konti lng nasasagot ko xD..Bigla kasi akong namental block hahaha
greatprince : ganun? sorry ha? masyado ba kita napu-pwersa sa gusto ko mangyari?
greatprince : :(
me : Ndi po kuya ko..namemental block kc ako kapag
me : Kapag
me : Kapag
me : Kapag kinikilig ako xD
greatprince : ganun? :D
greatprince : pa hug nga sa little vinvin ko.. hugs*
me : hugs* :)
me : Kaya kuya ko, wag over sa sweetness ah.bka mainlove ako sau nian hehehe.
greatprince : ha? eh sa ganito ako sa mga taong espesyal sa akin eh..
greatprince : ayaw mo ba ung ginagawa ko?
me : Ndi nmn po sa ganun kuya vinvin ko.,Natutuwa nga po ako kc ang bait bait mo po sakin.. Ang sweet sweet.
greatprince : tulad nga po ng sabi ko kanina eh.. ganito po ako sa mga taong espesyal sa akin..
me : Kya lng bka kasi pag nainlove ako sau, baka agawin n kita sa gf mu..kawawa naman cia haha
greatprince : ahahaha.
 ikaw talaga.. palabiro ka din eh noh?
greatprince : pero sa totoo lang...
greatprince : gusto ko talaga mapalapit sau..
greatprince : gusto ko sa dinami dami ng kuya mo at tinatawag mo na kuya eh.. gusto ko ako ang pinaka at may sariling lugar dyan sa puso mo.. pede po ba un?

Naku ayan na naman..namemental block na naman ako! Mga ilang segundo rin siguro bago ako nakaisip ng isasagot ko..Naisip ko, ano bang meron sa akin at ganito siya sa akin?

me : Tlga po? Eh bkit nmn po? I mean, ano po bng meron sakin? Hehe
greatprince : hindi ko alam eh.. basta ng makausap kita na kahit hindi ko pa naririnig ang boses mo eh.. ang gaan na ng pakiramdam ko sau.
me : Parehas po pla tau ng nararamdaman :)

Parehas nga kami ng nararamdaman..Yung feeling na ang gaan na agad ng loob mo sa kanya..na parang matagal mo na siyang kilala..na mapagkakatiwalaan mo siya ng buhay mo..

greatprince : pde po ba favor?
me : Cge po ano po yun kuya vinvin ko?
greatprince : hihingin ko kase sana ang permiso mo...
me : Permission for? Kinakabahan nmn ako xD
greatprince : kung pede ba kita ilagay sa isang reserved slot sa puso ko..
me : Ciempre nmn po kuya vinvin ko!
greatprince : kase una pa lang na nakausap kita eh nag prepare na ak ng isang slot, na ilalaan ko sau..
greatprince : kaya naisip ko na tanungin ka.. kung ok lng ba sau un?
greatprince : talaga?
me : Awwee.ang sweet nmn ng kuya ko,..Opo :)
me : Ayan namemental block nnmn ako hahaha
greatprince : ayan.. at least malinaw na sa pagitan natin at alam mo na may place ka na or shud i say na inookupahan mo na ang isang parte ng puso ko.. pa hug nga ulit sa little vinvin ko.. hugs*

Grabe kinikilig na talaga ako!!! Kung naiihi lang ako everytime na kikiligin ako, napuno ko na siguro yung isang malaking drum ng tubig! hahaha

Sa gitna ng kakiligan ko, biglang may tumawag sa phone ko..number lang at walang caller i.d. Sino kaya ito?

"Hello?" 

"Hello? Marvin?" sabi nung boses sa kabilang linya..Pamilyar yung boses niya..parang narinig ko na..hindi ko lang matandaan kung saan..Yan ang resulta sa sobrang kakiligan, sa sobrang mental block, pati memory na block na rin..hahha

"Who's this?" tanong ko..

"It's me................."



----------------------
Until the next episode,
Little Vinvin.

contact me @:
FB : vince_blueviolet@yahoo.com (message na lang po kayo, say your blogger name or sabihin niu n lng po na nabasa nio tong story na ito sa site na ito.)
YM : binz_32@yahoo.com

Read more...

Ang Kwintas, ang Snickers at Si Patrick. (Chapter 2)

Firstly, I just wanna thanks to kuya Jay for giving me much compliments about this story.

Maraming Salamat po sa mga readers na nagbasa ng pinakaunang chapter ng series ng kwento ko. First time ko lang po kasi akong nagsulat ng ganito kaya sana po ay magustuhan ninyo. Any comments and violent reactions are welcome here, so happy reading!!


(This story is based on my real life. I changed the names of those persons involved including myself to keep our characters confidential and personal.)

----------------------------------------------

Part 2 

"Mom, I want this, the letter on his first name and in the middle is my name encrypted. I want this!" Nagmamakaawang sabi sa kanyang mommy.

"Why do you have this style? Saktong sakto sa pagbibigyan namin niyan ah?!" Sambit ng pagtataka na may halong pagkahalina sa kwintas na napili ng anak.

"Ah.. Eh, ma'am, sa ano po. Sa dati po naming costumer eh.. Ahm.. Ibubulong ko na lang."

Agad na binulong ng saleslady ang dahilan kung bakit mayroong ganung style ng kwintas. Ngumiti siya sabay tapik sa mga braso nito. Agad na binili ni Tita Susan ang kwintas para sa isang importanteng tao sa buhay nila. Nang makuha, nagsuggest pa siya na kung maaari ay magpasadya ng isang kwintas na parehas sa kwintas na pinili ng anak niya sa kanya, pero ibinulong niya sa saleslady Kung anong letter. Pumayag naman ang saleslady at agad sinimulan ang paggawa nito. 

Hinintay namin ang paggawa sa necklace na pinagawa ni Tita sa Saleslady kaya napagdesisyunan ng Mommy ni Cheney na bumili muna sa department store. Andaming laruan!! Sobra!! Parang anlaya kong tunguhin ang bawat sulok ng tindahan ng laruan na parang nasa paraiso ka ng mga ito. Agad na nagtungo si Cheney kay Hello Kitty, samantalang kami ay tumungo naman ni Patrick sa Children's Toys. Kotse-kotsehang de remote, mga lumilipad na helicopter na nakokontrol, mga nagsasalitang robot, at kung anu-ano pa!! Wow!! Ang saya-saya!!

Sinundan ko nang tingin si Patrick, nagtungo siya kay batman. Mga miniature type na laruan pala ang gusto nitong amerikanong hilaw na ito. Pumunta ako at nakita ko na may napusuan agad siya. Ang galing niyang mamili, si Batman na kasama ang sasakyan niya ang pinili nito. Ginulat ko siya at sabay talon nito na akala mo ay nanalo ng lotto. Sinakal niya ako pero lokohan lang sa leeg at sabay smack sa lips ko. Teka, nakakahalata na ako ha!! Pangatlo na niyang ginagawa sa akin Ito kanina pa nang nasa bahay at sa sinehan (ako pala gumawa sa kanya sa sasakyan, kaya may isang puntos na ako!! Hahahaha!!) Nang biglang may nakakita sa aming salesman na kinilig. 

"Bagay kayo, mga iho!! Isang mukhang Chinoy at Fil-Am!! Sana paglaki ninyo kunin ninyo akong ninong, ay ninang pala ah?!"

Bakla din pala ang siya. Siguro tatanggapin ko na bakla ako kung naging kami ni Patrick. Siya Lang ang lalaki sa puso ko, na kahit musmos pa lang ako ay siguradong-sigurado na ako sa pakiramdam ko sa kanya. Niyaya ko siya na hanapin si Cheney at natiempuhan ko siya na kasama ang mommy niya sa cashier. Nakabayad na pala sila, kaya inihabol ko ang laruang pinili ni Patrick. Dumating din pala sa harapan namin si Tita Susan na dala ang ipinasadya niyang necklace para sa especial na taong pagbibigyan nila. Nagyaya na si Cheney na umuwi ng bahay kaya wala na kaming ibang dahilan pa, kundi, umuwi na lang.

Gabi na kami nang natapos sa mga binili at umalis kami ng punong-puno ng mga pangyayaring hinding hindi namin makakalimutan. Halos isang oras lang ang biniyahe namin pauwi sa amin at sa bahay nila Patrick. 

"Wag kang mawawala sa Sept. 14 ah!!" Sabi ng mommy ni Patrick habang nagmamaneho.

"Ano pong meron?!"

"Maliit na salu-salo. Ahm.. To be specific, despedida party."

"Aalis na po kayo?!"

"Oo, dalawang linggo lang kami ni Patrick sa Pilipinas, pero si Cheney, dito na siya for good,"

"Ba-ba-ba... Bakit naman po?" tanong ko na parang may babagsak na mga luha sa mata ko.

"Iho, don't be sad, nandyan naman si Cheney to support you eh. Mag-aaral this October si Patrick sa Dallas kaya kailangan na kami agad bumalik. Well anyway, magbibigay naman kami ng mga updates namin eh, so worry no more, iho!!"

"Eh pano po yung friendship naming tatlo, namin ni.. Ni.... 
Pat—."

"Ni Patrick ko, wag mong alalahanin yun, mahal ka nun!!"

Bigla akong nagulat sa mga sinabi ni Tita sa akin habang natutulog ang iba. Buti na lang at walang nakikinig sa amin.

"Ha?! Ano po? Kami po ni Patrick?!" tanong ko sa kanya.

"Simula ng nakita ka ng anak ko sa simbahan last time na nagsasakristan siya, he already know that you're a light in shining armor to him. Me kung anong liwanag sa mga mata niya nang nakita ka niya for the first time. He had just said to me that he's quite sure, he's in love with you, kaso ayaw lang niyang ipahalata sa iyo. Laking Amerika kasi siya eh. I'll admit to you, sa yo, at sa mommy ni Cheney na Bisexual ang Daddy ni Patrick. Bading in short, pinaramdam niya sa anak niya ang pagiging katulad niya dahil introvert silang dalawa. Ayaw makipaghalubilo sa iba. Kaya, maagang tinanggap namin ang pagiging bisexual niya despite of his young age."

"Ga-ganun po Ba?!"

Biglang lumiwanag ang lahat-lahat sa akin. Bakla si Patrick. Biglang nandiri ako noong una, pero nang tumagal ay naintindihan ko siya. Hindi naman siya especial child, o  autistic, pero bakla lang siya. bigla akong tumitig sa mga mata ni Patrick na nakahiga sa mga binti ko. Dama ko ang lungkot sa sinabi sa akin ni Tita Susan. Hinipo kong muli ang mga mukha nito hanggang biglang bumagsak ang isa sa mga patak ng luha ko sa kanya. Nang naramdaman niya iyon, ay bigla rin siyang lumuha. Mas maraming luha pa sa akin at sabay niyakap ako ng napaka- higpit at humagulgol.

"Sorry Jacob!! I love you!! I don't  wanna missed the chance of not having with you in my life, but that's the fact. I'm doing this because I believe, you will wait for me, I'm sure.. Please tell me you feel the same way that I feel for you right now! I'm holding your words.. So please!!"

Matindi ang yakap sa akin ni Patrick na para akong masasakal, pero wala na iyon para sa akin. Sa mga musmos naming edad, Hindi mo inaakala na mangyayari sa amin ang tulad ng nangyarari sa mga matatanda. Umiiyak ako at napansin kong napaiyak na rin si Tita Susan habang nagmamaneho. Bahala na!! 

"Mahal na rin kita!!" sabay punas ko sa mga luhang bumabagsak sa mga mata ko tungo sa pisngi ng kababata kong minahal ko na rin.

"Tama na, Please, don't be too emotional. Pati rin ako, napapaiyak sa inyo." Sabi ni Tita Susan habang nagmamaneho.

Magkayakap kaming binabagtas sakay ng kotse nila ang daan patungo sa mga bahay namin. Pinunasan ko ang mga mata at pati na rin ang namumulang pisngi nito dahil sa emosyon na bumuhos sa aming dalawa, at ganun din siya sa akin. Naisip ko ang sinabi sa akin na "Puppy Love" na istorya ng dalawang bata na nagmamahalan, against the world. Isang iglap na sa buhay naming dalawa, may mga pagbabago. Makakayanan kaya naming harapin ang pag-ibig sa gitna ng aming mga musmos na pag-iisip?

Lumipas ang isang linggo sa pag-iibigan namin ni Patrick. Asaran, iyakan, naglalarong minsan ay nakahubad, naliligo ng sabay-sabay na kasama si Cheney, na pangkaraniwan lang para sa mga musmos naming pag-iisip. Minsan sa buhay ni Patrick, nakaranas siya ng karamdaman dala na rin siguro ng pinaghalong init at ulang hatid ng panahon. Nandun ako para ipadama sa kanya ang suporta ng isang nagmamahal at ng isang kaibigan. Binigyan ko siya ng isa sa mga paborito naming chokolate, 

"Snickers.. Want some?!"

Kinuha niya iyon sa kabila ng pagbabawal ng mommy niya na kumain ng matatamis dahil kasabay ng lagnat niya ang tonsillitis na ngpapahina ng musmos na kaanyuan. Isinandal niya ang ulo nito sa uluhan ng higaan niya sabay bukas sa ibinigay ko na parang first time niyang makakakain ng ganun. 

"Thanks!! I would rather love to taste this! It's been a month since I didn't taste it much good!!"

Kasabay ng pagkain niya ng snickers, ibinigay ko ang basong may laman ng tubig para mabanlawan agad ang tamis na hatid ng snickers na kinain niya. Humirit pa siya ng isa pero hindi ko na siya pinayagan sa mga pagkakataong iyon. Dumating kaagad si Tita Susan dala ang oranges na binili niya sa divisoria. Buti na lang at alerto kaming itinago ang balat ng snickers sa bulsa ko. At sabay ngiti na akala mo ay inosente at walang kamuwang-muwang na mayroong ginawang masama sa kanya.

Dumating ang puntong nagtampo na sa amin si Cheney dahil kami ang palaging magkasama ni Patrick. Agad akong kumuha ng snickers sa bulsa ko para ibigay sa kanya at nang iniabot ko sa kanya ang chokolate, biglang  naaninag ko sa kanya ang ngiti dulot ng matamis na chokolate. 
Inakap niya ako at biglang hinalikan sa pisngi. Nagulat ako dahil iyon ang unang halik sa akin ng isang batang babae na natuwa sa ibinigay ko sa kanya. 

"Thanks Jacob!!"

Niyakap niya ako pagkatapos at bigla akong dumistansiya sa kanya. Ayaw kong bigyan ng pakahulugan ang mga yakap ni Cheney sa akin. Mahal ko si Patrick kaya ko lang iyon nagawa.

Gumaling si Patrick bago ang pagbalik nila ng mommy niya sa Amerika. Naghanda ng maliit na salu-salo si Tita Susan at niyaya ako kasama ng Mommy ko na pumunta sa kanilang despedida  party. 

"Mom, ayaw kong pumunta, ikaw na lang!!" 

Hindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon. Mahirap para sa akin na umalis si Patrick sa buhay ko. Oo, ilang linggo lang silang namalagi dito, pero para sa akin, iyon  ang mga pinaka espesyal na  araw na dumating sa buhay ko. Natuto akong magmahal. Naging kaibigan sa mga dayo at ituring na mga kamag-anak sila. Si Patrick, siya lang ang buhay ko!! Kaya ikamamatay ko ang paglayo niya sa akin. 

Hindi talaga ako pumunta. Mag-aalas 7:30 ng gabi nang nakita kong lumabas sa bahay nila si Patrick. Sakto at mukhang may bibilhin si Mommy sa labas kaya bumaba ako para ikandado ang gate. Tumingin ako sa gate nang nakita kong papalapit na si Patrick sa bahay namin. Bumalik ako sa loob at pinabayaan ko ng bukas ang bahay namin. Pumasok siya, salamantalang ako ay nagkukumahog na naghahanap ng paraan para pagtaguan siya. 

"Jacob?! Are you still here, C'mon, I'm inviting you to our Despedida Party!! Please come!"

Ayokong makinig sa kanya. 

"Jacob, Yoo-Hoo!!" 

"I'll not go with you! Please get out!!" Sigaw ko na nanginginig na parang maya-maya ay babagsak na naman ang luha ko.

"Please Jacob, I'm begging you!! I just want you to go with me!! I love you!!"

"Ayaw ko nga sabi eh!! Please let me alone!! You Just get out!!

Lumabas ako para itulak si Patrick para makalabas. 

"Hey you, what do you want in my life? You love me, then you'll go miles away after?! What's the used of loving me if you're about to leave?  I'm all disappointed To you, because you ruined my life, you neglected my feelings to you!! So better get off here!! And I don't wanna see you again ever!!" 

Ewan ko ba?! Galit ang namayani sa akin kaya ko nasabi lahat ng sama ng loob ko sa kanya. Agad naman siyang bumuwelta ng dahilan.

"Jacob, please!! Let me explain before you judge me. I love you just the way you are!! Even before!! I know that at this point, you're fierce with the intense emotions of angriness, but please!! Let me just put my side on this way!! I'm leaving you not just because I don't love you or whatsoever. I'm leaving you because I want to fulfill myself to become somebody, isn't that a selfishness but I think, that's the only and absolute way for me to consider. I love you with all my heart, even miles away! I hope you'll gonna listen to me for once and for all." paliwanag ni Patrick na umiiyak habang sinasabi ang mga salitang unti-unting tumatatak sa isipan ako.

"After three years, I'm gonna make it up to you!! I'll visit you here for as much as I could! I can get you in touch every hour, every day!! Wag ka nang magtampo sa akin! I'll go outside of the country for me to take my responsibility as a son, and I'll take on my responsibility to you as my one true love after this obligations and I hope, you will wait for me till the day come I'll arrive."

Ayaw kong makinig sa kanya. Nawala na nga ang mga kuya ko sa buhay ko pagkatapos, mawawala pa siya! What's the used of every moments we shared if all of these will ended up  nothing at all!! Lumapit siya kaagad sa akin at tumingin sa aking mga mata. Kinuha niya ang isang cassette tape sa bulsa niya pagkatapos at kanya niyang agad kinuha ang radyo para iparinig sa akin ang nilalaman ng casette tape. Umupo siya sa sofa namin at sabay sinaksak ang plug sa saksakan at saka inilagay sa loob ang tape. 

"I hope you will listen to this!!"

Agad niyang pinindot ang play button ng radio-cassette. Narinig ko ang minus-one na kantang "Remember me this Way" na hango sa movie ni Casper. Hanggang sa may nagsalita habang pinapatugtog niya ito.

"Sharing moments with you would be the most precious moments I have with for all of my life. I thank God that I found a special someone who I treasure most. I finally found my missing piece to you. I will never let this next into nothingness. Your great value to my life is one that added to my inspiration not to surrender, but to stand still by my own. You build my character into a great foundation, nobody can eradicate it. I know, in some point you're angry at me, that I'm so selfish to what I used to decide. I hope you understand me. I love you, no matter how far the distance we're apart. My decision of leaving you doesn't mean we're all ending up our fortress relationship. Life goes on, but the mere fact you're still in my heart, it will just be the same again.  If we were about to grown up someday, I hope you realize that how far I am longing to see you, it will never change everything. I don't want to say my Goodbyes to you, rather, I just want to tell you that no matter how far I'm right now, my love for you will ne'er perish as time goes by."

Natapos ang kanta na puro chorus na ang naririnig ko. Pinalapit niya ako sa harapan niya at my dinukot ulit sa pantalon niya. Isang box na kulay pula. At nang binuksan ay agad akong nagulat sa mga susunod na pangyayari.

"First time that I saw you crying in the church, there was a feeling something in my mind that you're gonna be my first and last affection. I am also fascinated knowing that you gave me and Cheney a ring, as a sign of our friendship, and now, I am here, in front of you to take this necklace to you as a sign of our endearment to each other and I hope you will wear this." anyaya niya sa akin habang kinukuha ang kwintas sa loob ng box.

Ang ganda ng kwintas. Nandun ang unang letra ng pangalan ko pero noong sinuri kong malapitan ay may nakaukit na pangalan niya sa gitna. Agad kong itinanong iyon at iyon daw ay simbolo di-umano, ng sarili ko at ang pangalang nakalagay sa unang letra ng pangalan ko ay ang pangalan niya na sa puso ko lang dapat nakatatak.

"Isn't that so beautiful. Jacob? I know that was so expensive but for me, you are priceless. I was able to picked that up because I just want you to know that you're always be my Jacob and I'm always be your Patrick."

Gawa sa tunay sa silver ang necklace. Parang panlalaki ang style. Noong una ay ayaw kong tanggapin, pero dahil aalis na si Jacob bukas ng umaga ay daglian kong tinanggap ng buong puso.

Inilagay niya sa aking leeg ang kwintas. Ramdam ko ang hininga niya sa mga leeg ko. Tumayo ako at pumunta sa may salaminan upang kilatisin ang ganda at elegante ng kwintas. Nagniningning ito lalo na pag natatamaan ng liwanag. Tinanong ko si Patrick kung mayroon itong kapares at agad niyang nilabas mula sa loob ng t-shirt niya ang kwintas na letter P naman na naka-engrave ang pangalan ko. 

Agad na lumapit sa akin si Patrick at hinalikan niya ako. Napapikit ako at unti-unti kong ninanamnam ang sarap ng bawat pintig ng labi niya sa labi ko. Napaiyak ako. Unti-unting bumababa ang pawat patak ng luha ko sa mga pisngi niya sabay punas niya gamit ang hinlalaki niya sa kaliwa. Agad niyang inilabas ang dila niya sa loob ng labi niya at agad na pinasok ito sa mga labi ko. Hindi ako nagpatalo at pinatulan ko din siya ng ganoong halik. Hanggang sa napaupo ako sa sahig at bumaba siya para ipagpatuloy ang paghahalik niya sa akin. 

"So, C'mon and let's celebrate now to our party?! It could have been the last!!"

"Ok!!"

Pumunta kami sa bahay nila. Kaunti lang kami. Nang ako'y papasok ay natiempuhan ko na nag-uusap si Tita Susan at Mommy ko habang nagluluto naman ng barbecue ang mommy ni Cheney. Naghanap kami ng mapaglilibangan. Naglaro kami ng super nintendo( old version ng PSP na sinasaksak pa sa TV.)  at naglaro ng tekken. Ang saya ng gabing iyon.

Natapos ang party na lahat ay pagod. Si mommy ko ang naglilinis habang sina Tita Susan ay inihahanda ang pagkain para I-take home namin. Samantalang si Cheney naman ay natutulog sa sofa. Ako at si Patrick naman ay magka-holding hands na pumunta ng kwarto at tinulungan siya na ayusin ang mga gamit niya para ipasok sa mga bagahe niya.

"I hope you will not change!! I love you, Jacob!!"

Tinawag ako ni mommy sa baba para umuwi at agad kong binigyan ng sobrang higpit na mga yakap si Patrick. Hinalikan ko siya sa labi na akala mo'y mag-asawa kung iisipin. Pagkatapos ay maayos na nagpaalam sa kanya nang may iniabot siya sa akin na cassette tape na pinaringgan namin kanina sa bahay namin.

"Take this 'Cob!! If you feel that you're missing me, all you have to do is to play this and everything will fall into place. Again, thank you and I love you!!

Nginitian ko siya sabay yakap ng dalawang beses ang batang si Patrick na nagpamulat sa akin na magmahal ng katulad ko.

Nagising ako kinabukasan nang nalaman kong wala na si Patrick. Umiyak ako sa loob ng aking kwarto at nagmukmok ng ilang oras. Hindi ako kumain ng tanghalian hanggang sa ginulpi ako ni Daddy habang nakamasid lang kay mommy.  Bumaba ako at dun ako sa tabi ng bahay nina Cheney, umupo. Iyon lang ang unang pagkakataon na nakita ako ni Cheney na umiiyak. Agad akong binabaan ni Cheney.

"Hey there, why are you crying?"

"No, I just came to realize, Patrick is no longer with us!!"

"Oh.. Don't say that!! Even though Patrick is not here, yet his presence is still living in our hearts, so don't be sad!!" 

Pinunasan ni Cheney ang bawat luha ko gamit ng kanyang hinlalaki. Niyaya niya akong pumunta sa kanila para manood at kumain na  rin kami ng tanghalian. 

Lumilipas ang araw, linggo, buwan, at taon na hindi nagpaparamdam sa akin si Patrick. Lagi akong nasa bintana upang alamin kung baka may telegrama akong natanggap, pero wala. Lagi akong malungkot at balisa kapag iniisip ko ang mga sandaling dapat sana ay kasama ko si Patrick sa buhay ko. Hanggang sa dumating ang pagkakataon ko sa buhay, noong Grade 3 ako na natutong magalit at kamuhian si Patrick sa buhay ko. Pati na rin sa mga bakla na umagaw sa akin ng pagkatao ko na maging lalaki. KINALIMUTAN KO NA SI PATRICK SA BUHAY KO.. Buti na lang na lang at laging naka-antabay sa akin si Cheney upang tumulong at magsaklolo sa akin kung kailangan ko ng kaibigan na  makakasama. 

Lumalim ang pagsasama namin ni Cheney hanggang dumating sa puntong niligawan ko siya noong Grade 5 at agad niya akong sinagot sakto, pagkatapos ng Grade six. Natuto na rin siyang mag-Tagalog at dahil na rin siguro sa matiyaga kong pag-alalay sa kanya, kaya humusay at gumaling siyang magtagalog. 

Napagdesisyunan namin ni Cheney na sa Lakandula High School kami mag-aral. Section 4 ako samantalang Section 7 siya. Lumipas ang mga araw sa amin na talagang magkasama kami na talagang hindi kami mapapaghiwalayan ng kahit sinoman. Natapos ang First Year at nakuha ko ang Card ko, sakto at section-two ako. Ako lang naman ang nakapasok sa higher section samantalang section three, four, five ang iba. Si Cheney naman ay section four. Dumaan ang enrollment at sabay kaming nagpa-enroll ni Cheney. Nakita ko din sa pila sina Jayson, Gelo, Michael, Joseph at Nikol, mga kabarkada ko. Si Gelo at Michael ang mga naging kaklase ko samantalang yung iba ay napunta sa ibang section. Sumapit ang pasukan makalipas ang ilang buwan. 

Sophomore. Baguhan, dahil ito ang first time ko na lumipat sa higher section. Hindi sa pagmamayabang pero, naging section two ako sa buong Lakandula High School noon sa amin dati. Isang biglaan na hindi ko inaasahan, galing ako sa mababang section noon, at ipinagtataka ko lang ay bakit sa dinami-dami ng etudyante na pwedeng maging section two, ay ako pa ang napili, siguro, ito na yung tinatawag na destiny. Habang magulo ang buong klase dahil hindi pa dumarating yung magiging adviser namin noon, may mga tumatakbo sa isipan ko kung malalagpasan ko ba ang pagiging section two next year. Naghanap agad ako ng upuan. 

       Lumipas ang mga buwan na parang hindi mo inaaasahan ang lahat. Ayun, at yung mga taong hindi mo kasundo noon ay mga barkada mo na ngayon. Kasama sa mga asaran, kulitan, barahan, plastikan ng ugali, at higit sa lahat, kopyahan pagdating ng exams. Hay naku.....! Siguro, eto na yung sinasabi ng iba na high school life.. You're just in between of everything, hanggang may napansin akong lalaki na minsan ay hindi ako pinapansin eversince nung opening of class. Classmate ko siya. Transfer student siya sa pagkakaalam ko. Ewan....! Parang weird!! Lumalayo sa taong hindi daw niya feel kausap. 

    Nasa 5'8 siya. Payat. Makapal ang salamin niya sa mata. Maputi. Mukhang Fil-Am hatid na rin siguro katangusan ng ilong at ng puti nitong balat na mamula-mula pag sinisikatan ng araw, na siyang nakapukaw ng aking atensyon para tignan siyang mabuti at kilatisin ang kanyang panlabas na kaanyuan. Maganda ang lips nito, pouted na maliit at mamula-mula. Mapupungay at malalamlam ang mga mata nito. Nakasalamin siya pero aninag pa din ang mala-hazel na kulay ng mga mata nito.
        
          habang sinusubukan ko siyang hanapin ay biglang naihi ako.. Oo!!! Sa kalagitnaan ng lahat-lahat.. Dali-dali kong hinanap yung C.R. para umihi, hanggang, napansin ko siya. Accidentally, as what you able to expect.. Ayun.. Umiihi siya.. Pero umiiyak.. Sinubukan kong tanungin siya kung bakit siya umiiyak, But he refused not to answer me, besides, who am I to talk to him about his own life? Close ba kami?! Ayun of course, hindi ako papayag na mapapahiya lang after all of these?? Kaya kinulit ko siya.. As in to the maximum effort. 

 "hui bro.. Classmate pala kita?!"

  Ayan ang unang bulalas ko habang parehas kaming umiihi. Pero wala pa rin siyang imik.

"Mukhang malaki yan bro ha?! Kasi antaas ng sirit ng ihi mo sa cubicle eh." 

   This is the first time since I joke on him. But still, he remain discreet with what I tend to say to him. Mukha 'atang nagalit. Natigil siya sa pag-iyak. Lumayo siya sa akin about 3 meters away at doon ipinagpatuloy ang naudlot na pag-ihi. Mataas pa din at habang tumatagal, lalong umiingay ang tahimik na C.R. ng boys dulot ng lakas ng pagpwersa ng ihi sa kanyang pantog. 

  Una siyang umalis sa akin sa hilera ng mga cubicles sa C.R. parang walang nangyari.

   Sa labas ng room nakatambay ang mga barkada ko. Sina Jayson, Gelo, Michael, Joseph at Nikol. Tawag sa amin, mga alpha boys kasi bawat project na ginagawa namin as a group, laging mas mataas ang grades compare to others who striving hard just to earn good grades. 

  Naghahalakhakan kami sa corridor, malapit sa P.E. Building ng school namin nang napansin ko yung misteryosong lalaki na umiiyak habang umiihi. Napatigil ako ng bahagya sa halinhinan ng pagtawa sa mga na-bully ng mga ka grupo ko. 

  "Pare, saglit lang ha. I think I should have to take this opportunity to victimize another student."

  Walang anu-ano, lumapit sa akin yung girlfriend ko, si Cheney since grade 6. Kababata ko siya. Oo, siya yung babaeng kaibigan ko noon pang bata pa kami ni Patrick. Parang me hawig siya sa lalaking nakita ko kanina, pero wala na akong pakialam dun. Napaka swerte ko kasi ramdam ko ang pagmamahal sa akin ni Cheney dahil bumili pa siya ng adaptor na kailangan ko para sa T.L.E. class ko. Magtatanghalian na rin nang napagdesisyunan ko na kumain kaming dalawa kasi ilang araw na rin akong hindi bumabawi sa kaniya.

"Bros!! I'm got to go na!! Magde-date lang kami ng cakie ko sa canteen!!" pasigaw kong sinabi sa grupo ko habang nakaakbay sa syota ko. 

  Malaki ang boobs ni Cheney. Kaya jackpot nang sinagot niya ako noong grade 6 pa lang kami. All out siya. Parang laptop na pinagtitinginan ng mga kalalakihan hindi lang sa school, kundi sa bahay namin sa Tondo.

 "Cake, mukhang pawis ka ha."

  "Wag mo na akong alalahanin, cake, kaya ko to, by the way how's your assignment in history?"

  "Well, it was all good. Teka pahalik nga."

   Agad na bibigyan ako ng matinding halik ni Cheney sa lips. Oo, aaminin ko, may nangyari sa aming dalawa. Ako ang unang naka-ano sa kanya. Masarap ang unang feeling. Kapag na ho-horny ako ay hindi lubos mawala sa isip ko ang kalibugan ko sa kanya kaya tine-text ko siya pag walang tao sa bahay at doon ginagawa ang makamundong pagnanasa sa kanya. 

   Hanggang sa nagdesisyon na gawin ulit namin ang hindi namin nagagawa, pagkatapos naming kumain sa canteen sa kanila naman.

  Habang naglalakad, nakita ko ulit yung misteryosong lalaki. Nag-aaral mag-isa. Sa isip isip ko, mukhang hinahamon ako nitong gagong toh para maging top one sa klase ah!! Pero batid din ng GF ko ang namumuong inggit ko sa kanya.

   Hinayaan ko na lamang siya. Naglakad kami ng GF ko at ng makarating sa kanila, agad na nagnakaw ako ng halik sa kanya. She can't resist it but eventually she pulls me up backward. Me mga tsismosa pala dito, gawa pala ng Barangay Captain pala Lolo niya.

Walang anu-ano, kumuha siya ng Strawberry Jam sa ref nila. Kinuha rin ang tinapay sa ibabaw ng ref para makakain. Inalok niya ako. Di ako tumanggi. 

"Hmm.. Ansarap nito ah!!" 

"Mas Masarap kapag pinahid ko yan sa katawan ko."

Itutuloy..

Read more...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Yummy Athletes

Indie Boys

Models

  © Blogger template Brownium by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP